III SAB/Łd 3/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. i S. M. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie wniosku o wszczęcie postępowania z dnia 2 grudnia 2019 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 8 stycznia 2020 r. (data wpływu skargi do organu) T. M. i S. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie wniosku o wszczęcie postępowania z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie naruszenia § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690) w bloku przy ul. Z. w K. Podnosząc zarzut naruszenia art. 61 § 1 , art. 61a § 1, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a., poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy wnieśli o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. do wszczęcia postępowania administracyjnego, zobowiązanie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego za niezałatwienie sprawy w terminie i orzeczenie na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art. 149 p.p.s.a., czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W załączeniu do skargi skarżący przedstawili kopię pisma z dnia 2 grudnia 2019 r. skierowaną w trybie art. 61 § 1 k.p.a. do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł.w sprawie naruszenia § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz kopię wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 30 grudnia 2019 r. skierowanego do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. Z treści pisma z dnia 2 grudnia 2019 r. wynika, że skarżący wystąpili do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. o wszczęcie postępowania w celu ustalenia poziomu negatywnego oddziaływania hałasu i drgań w lokalu przy ul. Z. w K., jakie emitują urządzenia znajdujące się w lokalu gastronomicznym usytuowanym na paterze w budynku oraz stacji transformatorowej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że skoro skarżący skarżą bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., to w pierwszej kolejności powinni wykorzystać tryb określony w art. 37 k.p.a. i skierować ponaglenie do organu wyższego stopnia, za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Organem wyższego stopnia w stosunku do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 59) jest [...]Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Ponaglenie zostało wniesione do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. co oznacza, że skarżący nie wyczerpali trybu, o którym mowa w art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej p.p.s.a. Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wskazał, że bezczynność w niniejszej sprawie nie miała miejsca, ponieważ w zakresie swoich kompetencji sprawy mieszkańców traktuje priorytetowo. Do dnia 16 stycznia 2020 r. skarżący nie udzielili odpowiedzi na pismo dotyczące określenia terminu wykonania w lokalu, w którym zamieszkują badań hałasu, co tym samym uniemożliwia prowadzenie dalszego postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. Organ nadmienił również, że skarżący w analogicznej sprawie wnieśli już skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., którą postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt III SAB/Łd 34/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie wniosku z dnia 2 grudnia 2019 r., skierowanego do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. o wszczęcie postępowania z powodu, jak wskazali "naruszenia § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w bloku przy ul. Z. w K.". W pierwszej części tego wniosku skarżący zawarli argumentację dotyczącą naruszenia ww przepisu rozporządzenia. W końcowej zaś części tego pisma zawarli żądanie "przeprowadzenia postępowania administracyjnego ustalającego poziom negatywnego oddziaływania hałasu oraz drgań przenikających do mieszkania skarżących powodowanego pracą urządzeń parterowego lokalu gastronomicznego oraz wnętrzowej stacji transformatorowej". Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. przekazał pismo z dnia 2 grudnia 2019 r. według właściwości do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., a organ ten przekazał je do załatwienia w części naruszenia § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., a odnośnie sprawy przeprowadzenia postępowania administracyjnego ustalającego poziom negatywnego oddziaływania hałasu oraz drgań przenikających do mieszkania skarżących, poinformował o złożeniu zlecenia na wykonanie badań natężenia hałasu w mieszkaniu skarżących do Oddziału Laboratoryjnego Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w S.. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność skierowanej do sądu administracyjnego wyznaczają postanowienia cyt. powyżej art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu administracji publicznej ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo, lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji, gdy przepis prawa przewiduje działania organu w formie decyzji, postanowienia lub podjęcia stosownej czynności z zakresu administracji publicznej, zaś organ nie załatwia sprawy w formie prawem przewidzianej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie nadzoruje działalności ww. organu w zakresie dokonywania pomiaru poziomu hałasu spowodowanego przez urządzenia znajdujące się w lokalu gastronomicznym oraz stacji transformatorowej. Forma załatwienia żądania poprzez pomiar hałasu nie stanowi bowiem żadnego z aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., dlatego też nie przysługuje w tym względzie skarga do sądu administracyjnego. Dopiero ewentualne stwierdzenie przekroczenia obowiązujących w tej kwestii norm stanowi dla organów sanitarnych podstawę wszczęcia postępowania w stosunku do odpowiedzialnych za te uciążliwości. Należy jednak wskazać, że jak wynika z odpowiedzi na skargę, do dnia 16 stycznia 2020 r. skarżący nie udzielili odpowiedzi na pismo organu zawierające propozycję terminów przeprowadzenia pomiaru hałasu w ich mieszkaniu w godzinach nocnych (skarżący twierdzili, że największe natężenie hałasu i w związku z tym uciążliwość występuje właśnie w godzinach nocnych miedzy 2 a 6 rano). W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w sprawie pomiaru poziomu hałasu, która nie odpowiada wskazanym powyżej wymogom jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden |środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Wobec powyższego skoro skarżący skarżą bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., to w pierwszej kolejności powinni wyczerpać tryb zaskarżenia ustanowiony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. złożyć ponaglenie w trybie w art. 37 § 1 k.p.a. do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowania. Wskazać należy, że zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 59 ze zm.) w postępowaniu administracyjnym organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego są: 1) w stosunku do państwowego powiatowego i państwowego granicznego inspektora sanitarnego - państwowy wojewódzki inspektor sanitarny; 2) w stosunku do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego - Główny Inspektor Sanitarny. Organem wyższego stopnia w stosunku do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. jest [...]Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. Tymczasem, jak wynika z akt ponaglenie zostało skierowane do organu pierwszej instancji, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. Skarżący nie wyczerpali zatem trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a, tj. nie złożyli ponaglenia do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. e.o.