III SAB/Łd 30/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.D. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie niewskazania lokalu socjalnego postanawia : odrzucić skargę. H. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie niewskazania lokalu socjalnego. Uzasadniając skarżący wskazał, że wyrokiem z dnia [...] Sąd Rejonowy w K. nakazał eksmisję S. C., G. C. i małoletniej S. C.z lokalu mieszkalnego położonego [...]. Jednocześnie Sąd wstrzymał wykonanie orzeczonej eksmisji do czasu wskazania przez Gminę Miasto K. lokalu socjalnego. Pomimo upływu ponad trzyletniego okresu czasu i wielu starań skarżącego oraz komornika sądowego, organ nie wskazał lokalu socjalnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K.wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik organu administracji w pierwszej kolejności wskazał, że sprawa nie podlega właściwości sądów administracyjnych. Podniósł także, iż H. D.nie jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie ma prawa do wniesienia skargi. Natomiast co do wniosku o oddalenie skargi pełnomocnik organu wskazał, że niewskazanie lokalu socjalnego dla [...]jest spowodowane brakiem wystarczającej liczby lokali znajdujących się w dyspozycji Zarządu Nieruchomości Miejskich w K. Wyżej wymienieni znajdują się na liście osób zakwalifikowanych do wynajęcia lokali socjalnych. Pełnomocnik organu podniósł ponadto, że obecnie trwają rokowania pomiędzy aktualnym właścicielem przedmiotowej nieruchomości – B. R., a Prezydentem Miasta K. w przedmiocie odszkodowania za niedostarczenie lokalu socjalnego dla S. C. i jego rodziny. Powyższe wskazuje, że bezczynność organu nie występuje. Pismem procesowym z dnia 16 października 2012 r. stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta Miasta K.wskazał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., bowiem skarżący nie wyczerpał przysługujących środków zaskarżenia, tj. nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.Dz. U. Nr 2012.270.) – zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). O interesie prawnym w rozumieniu w/w przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 3, Warszawa 2009, s. 161-162). W niniejszej sprawie H. D.nie posiada legitymacji do wniesienia skargi. Nie posiada bowiem interesu prawnego w rozumieniu powołanego wcześniej przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. Z załączonej do akt sprawy kserokopii aktu notarialnego z dnia [...] wynika, że zabudowaną nieruchomość położoną w [...], skarżący przekazał w drodze umowy darowizny córce – B. M. R. Skarżący nie jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Zatem rozstrzygnięcie sprawy nie wpływa na prawa lub obowiązki skarżącego i nie rzutuje w żaden sposób na jego sferę prawną. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ustawy odrzucił skargę.