III SAB/Łd 30/19

Dnia 13 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 roku sprawy ze skargi P.F. na bezczynność Zarządu Dróg Wojewódzkich w Ł. w przedmiocie wniosku dotyczącego uzgodnienia lokalizacji budynku w granicy pasa drogowego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego P. F. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu wpisu uiszczonego od skargi, zaksięgowanego w dniu 7 sierpnia 2019 roku pod pozycją 3066. P. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność A w Ł. polegającą na nieprzesłaniu odwołania z dnia 5 grudnia 2018 r. od decyzji A w Ł. z [...] wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie 7 dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, czym naruszono art. 133 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że 13 listopada 2018 r. do A w Ł. wpłynął wniosek skarżącego o uzgodnienie lokalizacji budowy budynku w granicy pasa drogowego dla działki nr 695 w obrębie – T. Pismem z dnia 27 listopada 2018 r. A w Ł. poinformował stronę, że lokalizacja budynku powinna uwzględniać zapisy zawarte w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.). W odpowiedzi, w piśmie z 5 grudnia 2018 r. skarżący wniósł o uzgodnienia warunków zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego dla potrzeb kontynuowania robót rozpoczętej inwestycji opierając się na postanowieniu A z 8 grudnia 2009 r. Skarżący wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana przez Prezydenta Miasta T. dnia [...] nr [...]. W decyzji ustalono linię zabudowy we frontowej granicy działki, ze względu na kształtowanie ładu przestrzennego. Postanowieniem z [...] A uzgodnił warunki zabudowy dla ww. inwestycji, tym samym uzgodniono zabudowę wzdłuż pasa przyległego. Skarżący wniósł o uzgodnienie warunków dla rozbudowy istniejącego budynku jak w poprzednim postanowieniu tj. w linii zabudowy na cele zezwolenia na budowę. Organ w piśmie z 14 grudnia 2018 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z 27 listopada 2018 r. Następnie skarżący w dniu 25 marca 2019 r. złożył do A w Ł. wniosek o wyrażenie zgody na usytuowanie budynku handlowo-usługowego we frontowej granicy działki ewidencyjnej nr 695. Jak podstawę wskazał art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Decyzją z [...] nr [...] A nie zezwolił na lokalizację nowo projektowanego budynku handlowo-usługowego w odległości mniejszej nić określona w art. 43 ust. 1 u.d.p. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 3 i ust. 3 u.d.p. Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji w całości, orzeczenie co do istoty sprawy i zezwolenie na wnioskowaną lokalizację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 2 i 3 u.d.p., uchyliło powyższą decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że organ I instancji rozpoznał sprawę która już poprzednio została rozstrzygnięta inną decyzją, bowiem pismo A w Ł. z dnia [...] znak [...] (powinna być 27 listopada 2018 r.) w istocie spełnia minimalne wymagania dla decyzji. Pismo to rozpoznaje wniosek z dnia 8 listopada 2018 r. skarżącego, w którym to wystąpiono o uzgodnienie lokalizacji budowy budynku w granicy pasa drogowego na działce nr [...] w obrębie 7 w T. w sposób negatywny. Przy czym strona była świadoma odmowy wynikającej z powyższego pisma gdyż pisze o tym w treści złożonego do Kolegium odwołania. Decyzja organu I instancji narusza res iudicata, gdyż w obrocie prawnym jest decyzja która dotyczy tego samego podmiotu, tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. W dniu 17 czerwca 2019 r. do A w Ł. wpłynęło ponaglenie skarżącego skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Postanowieniem z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. uznało ponaglenie organu za niezasadne. SKO uznało, że sprawa nie ma charakteru administracyjnego i nie może być w tym zakresie wydana żadna decyzja administracyjna. Skoro nie było wszczęte postępowanie administracyjne to tym bardziej w trybie art. 37 k.p.a organ nie może wydać rozstrzygnięcia nakazującego jakiekolwiek zachowanie organowi. W skardze na bezczynność A w Ł. skarżący wniósł o zobowiązanie zarządu do niezwłocznego przekazania odwołania od decyzji z [...] stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zasądzenie kosztów postępowania oraz przyznania na podstawie art. 149 § 2 p.p.s. sumy pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Zdaniem A w Ł. objęta skargą bezczynność dotyczy nieprzekazania pisma skarżącego z 5 grudnia 2018 r. do organu odwoławczego. Zdaniem organu skarżący w tym piśmie wystąpił o uzgodnienie warunków zabudowy dla inwestycji, dlatego nie można wywieść, że jest ono odwołaniem. Po otrzymaniu odpowiedzi na powyższe pismo skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem. Dopiero po zapoznaniu się z uzasadnieniem decyzji SKO z [...] skarżący wywiódł, że SKO uznało pismo z 27.11.2018 r. za decyzję i przysługiwało mu prawo wniesienia odwołania. Zdaniem organu nie dopuścił się bezczynności i na składane pisma udzielał odpowiedzi. W piśmie z 30 października 2019 r. skarżący oświadczył, że cofa "pozew" i wnosi o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. d.j.