III SAB/Łd 32/17

Dnia 15 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie braku realizacji obowiązku przedstawienia propozycji służby postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. III SAB/Łd 32/17 UZASADNIENIE Pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. J. S. działając na podstawie art. 52 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. polegającą na braku realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia mu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej, na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r., przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948) – dalej ustawa wprowadzająca KAS. Wniósł o zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. o zaprzestanie powyższej bezczynności i niezwłoczne złożenie mu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej na dotychczasowym stanowisku i miejscu pełnienia służby, z uwzględnieniem posiadanych przez niego kwalifikacji, przebiegu służby, jak i miejsca zamieszkania. Uzasadniając wniesioną skargę J. S. wskazał, iż w roku 1992 rozpoczął pełnić służbę w Służbie Celnej. Do lutego 2017 r. pełnił służbę w Urzędzie Celnym w P., na stanowisku specjalisty Służby Celnej, w stopniu aspiranta celnego. Z dniem 1 marca 29017 r. stał się funkcjonariuszem Służby Celno – Skarbowej. Dalej skarżący wskazał iż w wyniku wprowadzenia ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, w dniu [...] przedstawiono mu propozycję pracy w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w Ł., Urzędzie Celno – Skarbowym w P., Oddziale Celnym w P., na stanowisku kontrolera skarbowego. Skarżący pomimo kwestionowania legalności złożonej mu propozycji pracy, w dniu 31 maja 2017 r. zaakceptował przedstawione warunki, gdyż zmusiła go do tego aktualna sytuacja życiowa i osobista. Odmowa przyjęcia złożonej propozycji skutkowałaby bowiem, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem rozwiązaniem z nim stosunku pracy, z upływem 3 miesięcznego okresu, liczonego od miesiąca, w którym złożyłby świadczenie o odmowie przyjęcia propozycji pracy. Składając jednak oświadczenie o przyjęciu tych warunków zastrzegł, że będzie podejmować wszelkie kroki mające na celu pozostanie przy prawnie przysługującym statusie funkcjonariusza lub też jego odzyskanie. Strona wskazała także, iż kwestionując przedłożoną jej propozycję pracy ( stanowiąca w istocie zwolnienie ze służby) wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. do przedstawienia propozycji służby, jednakże otrzymał od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. informacje, z której wynika, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej, a ustawodawca, co wynika z treści art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych w tym przepisie wymienionych, autonomiczne prawo w zakresie rodzaju przedstawianych propozycji (pracy lub służby) zarówno pracownikom, jak i funkcjonariuszom, a co za tym idzie brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej W związku z powyższym skarżący w dniu 7 lipca 2017 r. złożył do Szefa KAS zażalenie w trybie art. 37 §1 k.p.a., a następnie po otrzymaniu odpowiedzi na zażalenie, przedmiotową skargę. Dalej skarżący wskazał, iż z treści art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej KAS wynika, że "pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stają się z dniem wejścia w życie ustawy , o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 170 , odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, zwanych dalej "jednostkami KAS", albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej "funkcjonariuszami", pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe". W ocenie skarżącego użyty przez ustawodawcę zwrot "odpowiednio" świadczy, że dotychczasowi funkcjonariusze Służby Celnej stają się funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. Zasadność powyższego twierdzenia wynika także z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, zgodnie z którym "Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania". Konieczność zaproponowania dotychczasowym funkcjonariuszom nowych warunków służby, a nie złożenie propozycji pracy wynika także, w ocenie skarżącego z art. 170 ust. 1 ustawy wprowadzającej KAS. Ponadto zdaniem skarżącego stworzenie sytuacji, w której część z dotychczasowych funkcjonariuszy otrzymuje propozycję dalszej służby, a pozostałej części przedstawia się propozycję pracy, w charakterze pracowników cywilnych stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania przez władze publiczne, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego powyżej wskazana argumentacja wskazuje na błędną interpretację przepisów ustawy wprowadzającej KAS, dokonywaną przez urzędników Ministerstwa Finansów, Szefa KAS oraz poszczególnych organów KAS, wprowadzającą stan "prawnej anarchii", arbitralnego "wybierania sobie" osób, którym przedstawi się propozycję dalszej służby. W ocenie skarżącego trudno podejrzewać, że racjonalny ustawodawca podjął umyślnie i celowo działania niezgodne z Konstytucją, zmierzające do wygaszania stosunku służbowego poprzez niezłożenie propozycji służby, z jednoczesnym brakiem określenia kryteriów podejmowanych w tym zakresie działań oraz przysługującej drogi odwoławczej. W odpowiedzi na wniesioną skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, iż przedłożona skarżącej propozycja pracy nie jest aktem lub czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ustala bowiem, nie stwierdza, jak i nie potwierdza żadnych uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa. Stanowi ona jedynie propozycję określająca nowe warunki zatrudnienia, który przyjęcie lub odmowa przyjęcia zależna była tylko od woli skarżącej. Przedmiotowej propozycji pracy nie można także uznać za decyzję administracyjną, gdyż nie rozstrzyga ona żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga niczego w sposób władczy, jak i nie nakłada na skarżącego żadnego prawnego nakazu postępowania. W związku z powyższym skoro kontrola przedstawionej skarżącemu propozycji pracy nie podlega kognicji sądów administracyjnych, to tym samym za niedopuszczalną uznać należy wniesioną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu. Natomiast odnośnie wniosku o oddalenie skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. powołując przepisy art. 165 ust. 3, ust. 7 art. 170 ustawy wprowadzającej ustawę KAS stwierdził, iż statuują one autonomiczne prawo pracodawcy – kierownika jednostki organizacyjnej, w zakresie rodzaju propozycji (to jest zatrudnienia na podstawie umowy o pracę albo pełnienia służby) jak jest składna pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki. Złożona skarżącemu propozycja pracy miała swoją podstawę prawną w treści art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, a co za tym idzie brak jest podstaw do uznania jej za bezprawną i nieważną. Ponadto co istotne złożona skarżącemu propozycja pracy została przez niego przyjęta. Organ wskazał ponadto, iż w udzielonej skarżącemu w dniu 18 lipca 2017 r. odpowiedzi na wniesione zażalenie wyjaśniono, że prowadzone postępowanie w sprawie złożonej stronie propozycji pracy nie jest prowadzone w oparciu o przepisy k.p.a., a tym nie może być przedmiotem zaskarżenia na podstawie art. 37 §1 k.p.a. Przyjęty przez organ w sprawie tryb postępowania dotyczący złożenia skarżącemu propozycji pracy, wynika z ustawy wprowadzającej KAS, której przepisy nie przewidują w tym przedmiocie żadnego środka zaskarżenia, takiego jak zażalenie, odwołanie, czy też wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym skarżący był informowana. Tym samym twierdzenie strony, co do pozostawania organu w bezczynności uznać należy za nieuzasadnione. Pismem procesowym z dnia 5 grudnia 2017 r. skarżący oświadczył, iż w związku z przekształceniem z dniem 1 grudnia 2017 r. jego stosunku pracy w stosunek służbowy, cofa wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369) –dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie, po wniesieniu przedmiotowej skargi, skarżący pismem procesowym z dnia 5 grudnia 2017 r. oświadczył, iż z uwagi na przekształcenie z dniem 1 grudnia 2017 r. wiążącego go stosunku pracy w stosunek służbowy, cofa wniesioną skargę. W ocenie Sądu cofnięcie to jest skuteczne, gdyż stosownie do treści art. 60 p.p.s.a., nie zmierza do obejścia prawa, jak i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. a.l.