III SAB/Łd 33/21

Dnia 31 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie postępowania o umorzeniu należności z tytułu składek postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 23 września 2020 r. sygn. Akt III SA/Łd 444/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 marca 2020 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Pismem z dnia 14 czerwca 2021 r. W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie postępowania o umorzeniu należności z tytułu składek, wnosząc o orzeczenie rażącego naruszenia prawa przez Oddział ZUS w Ł. oraz o zobowiązanie organu do pilnego i zgodnego z obowiązującym prawem, załatwienia sprawy skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na to, że nie zostało złożone w sprawie ponaglenie, ewentualnie o oddalenie skargi ze względu na załatwienie sprawy w postaci wydania w dniu 25 czerwca 2021 r. decyzji merytorycznej. Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2021 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie dowodu, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wystąpił do organu wyższego stopnia z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej "k.p.a."). Wezwanie z dnia 27 lipca 2021 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 lipca 2021 r. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 2 sierpnia 2021 r. oświadczył, że w toku prowadzonego postępowania nie wnosił ponaglenia. Dodał, że był przekonany, że wniesienie ponaglenia jest prawem strony, nie zaś jej obowiązkiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie z treścią art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Należy dodać, że skarga wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a,, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, że z analizy akt administracyjnych, a także oświadczenia skarżącego, jak i organu, wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., a mianowicie nie wniósł ponaglenia. Zatem skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. e.o.