III SAB/Łd 36/18

Dnia 4 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 roku sprawy ze skargi U. A. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie nadania biegu odwołaniu od decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby postanawia: odrzucić skargę. W dniu 3 lipca 2018r. U. A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w sprawie jej odwołania złożonego od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] o zwolnieniu jej ze służby w Służbie Celno – Skarbowej. W uzasadnieniu skargi U. A. podniosła, że od dnia 2 stycznia 1995r. zaczęła pełnić służbę w Służbie Celnej w Izbie Celnej w [...], ostatnio na stanowisku eksperta służby celnej w stopniu podkomisarza. W dniu 31 maja 2017r. wręczono jej pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...], w którym poinformowano ją , że nie otrzyma propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia. W związku z czym stosunek służbowy ulegnie wygaszeniu z dniem 31 maja 2017r. W dniu 31 maja 2017r. U. A. wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do złożenia jej propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej. W dniu 19 czerwca 2017r. U. A. wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do usunięcia naruszenia prawa i złożenia jej propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej. W dniu 19 czerwca 2017r. U. A. złożyła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej odwołanie od pisma z dnia [...] o zwolnieniu jej ze Służby Celno – Skarbowej. W odpowiedzi na pisma skarżącej z dnia 31 maja 2017r. i 19 czerwca 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] poinformował, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...]. W dniu 10 lipca 2017r. U. A. złożyła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w złożeniu jej propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej. W uzasadnieniu podniosła, że istnieje ustawowy obowiązek złożenia jej propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej w terminie do dnia 31 maja 2017r. Obowiązek ten nie został zrealizowany przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. Pismem z dnia 25 lipca 2017r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej poinformował U. A., że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] posiada ustawowe prawo w zakresie rodzaju propozycji jaka jest składana pracownikom i funkcjonariuszom (tj. zatrudnienia na podstawie umowy o pracę albo propozycji pełnienia służby) lub jej braku. Dyrektorzy mają w tym zakresie swobodę działania aby móc dostosować kadrę Krajowej Administracji Skarbowej do potrzeb organizacyjnych nadzorowanych jednostek. W sprawie propozycji służby/pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z czym zażalenia U. A. nie może być rozpatrzone przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W zarzutach skargi na bezczynność Dyrektora IAS w [...] U. A. podkreśliła, iż w związku z tym, że informacja z dnia [...] spowodowała zwolnienie jej ze służby i pozbawiła ją statusu funkcjonariusza jest ona decyzją administracyjną i jej odwołaniu powinien być nadany dalszy bieg. Wniosła o stwierdzenie bezczynności organu i nakazanie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej przesłania odwołania do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, ewentualnie do zobligowania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] do rozpoznania tego odwołania (jeżeli sąd uzna Dyrektora Izby za organ właściwy do rozpoznania odwołania). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga została odrzucona jako niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia przed jej wniesieniem. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2pkt 1-4, to jest wówczas, gdy organy administracyjne maja obowiązek wydania decyzji, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie ( z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu) oraz gdy organy podejmują inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV,V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ( dotyczy pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach) (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Sąd orzeka także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV,V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw ( art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). W zakresie dopuszczalności przedmiotowej skargi wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przyjmując za datę wszczęcia postępowania dzień doręczenia skarżącej pisma informującego o nieotrzymaniu propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia tj. 31 maja 2017r. należy wskazać, że w sprawie zgodnie z art. 16 i art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. 2017 r., poz.935) zastosowanie mają przepisy k.p.a. i przepisy art. 52 i 53 p.p.s.a ., w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. ( w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 k.p.a., tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji można wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Samo złożenie zażalenia lub wezwania wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Przepis art. 52 § 2 p.p.s.a. skutek wniesienia środka zaskarżenia wiąże z wniesieniem środka zaskarżenia, a nie jego rozpatrzeniem przez organ ( por. postanowienie NSA z 8.11. 2013 r. w sprawie sygn. II OSK 2654/13, postanowienie NSA z 7.05.2014 r. w sprawie sygn. II OSK 1083/14, postanowienie NSA z 20.11.2015 r. w sprawie sygn. I OSK 2915 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov. W rozpoznawanej sprawie U. A. w dniu 3 lipca 2018r. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie nadania biegu odwołaniu od decyzji o zwolnieniu ze służby. Przed wniesieniem skargi nie złożyła jednak do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zażalenia w trybie art.37 § 1 K.p.a. przy czym chodzi tu o zażalenie na bezczynność w przedmiocie nadania biegu odwołaniu. W dniu 10 lipca 2017r. skarżąca złożyła jedynie zażalenie do Szefa KAS na bezczynność Dyrektora IAS w przedstawieniu jej propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej (k.31). Wynika to wprost z treści tego zażalenia. Zażalenie to dotyczy zatem bezczynności w złożeniu propozycji służby a nie bezczynności w przekazaniu odwołania od decyzji o zwolnieniu ze służby. Zażalenia z dnia 10 lipca 2017r. nie można zatem uznać za wyczerpanie w niniejszej sprawie trybu określonego w art.37 § 1 K.p.a. gdyż dotyczy innego przedmiotu niż przedmiot rozpoznawanej sprawy. Zażalenie to byłoby wyczerpaniem trybu, o którym mowa w art.37 § 1 K.p.a., jedynie w sprawie której przedmiotem jest bezczynność w złożeniu propozycji służby a nie bezczynność w przekazaniu organowi odwoławczemu odwołania od decyzji o zwolnieniu ze służby. Z uwagi na niewyczerpanie trybu określonego w art.37 § 1 K.p.a. skarga jest niedopuszczalna. Mając to na uwadze, na podstawie art.58 § 1 pkt.6 p.p.s.a. sąd odrzucił skargę U. A. R.T.