III SAB/Łd 38/06

Dnia 11 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 11 października 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę. W dniu 15 lutego 2006 roku J.K. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o zwrot zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. Wyjaśnił, iż w dniu 9 września 2005 roku zwrócił się do Wydziału Komunikacji w Starostwie Powiatowym w B. o dokonanie czynności niezbędnych do zarejestrowania pojazdu marki R. M.. W tym samym dniu uiścił kwotę 500zł za wydanie karty pojazdu. Skarżący wskazał we wniosku, iż przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497), i z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - wyrok z dnia 17 stycznia 2006 roku Sygn. akt U 6/04. Skarżący podniósł, również że pobieranie opłaty za kartę pojazdu we wskazanej wysokości jest niezgodne z art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Zdaniem skarżącego opłata w wysokości 500zł stanowi ukryty podatek, który dyskryminuje pojazdy sprowadzane z krajów należących do Unii Europejskiej. W odpowiedzi na ów wniosek pismem z dnia 1 marca 2006 roku oznaczonym nr [...] Naczelnik Wydziału Komunikacji i Dróg wyjaśnił, że starosta jako organ rejestrujący, działa w granicach przepisów prawa. Jego rolą nie jest rozstrzyganie, czy obowiązujące w Polsce przepisy są zgodne z traktatami unijnymi. Zadanie to należy do polskich organów legislacyjnych. Pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu jest czynnością administracyjno-techniczną. Przedmiotowa opłata nie jest ustalana w drodze decyzji administracyjnej. Z tych względów "...w przedmiotowej sprawie nie wydajemy decyzji administracyjnej...". Zdaniem organu wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie przesądza o konieczności zwrotu zawyżonej opłaty. W dniu 24 kwietnia 2006 roku J. K. ponownie wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie zwrotu bezprawnie pobranej zawyżonej opłaty wraz z odsetkami, za wydanie karty pojazdu, w terminie 14 dni. W dniu [...] nr [...] Naczelnik Wydziału Komunikacji i Dróg udzielił odpowiedzi skarżącemu, podtrzymując swoje stanowisko, iż zwrot opłaty za kartę pojazdu w drodze decyzji administracyjnej nie jest możliwy. Organ stwierdził, iż wysokość pobranej od skarżącego opłaty miała oparcie w obowiązujących przepisach. Jednocześnie organ wskazał, iż w myśl aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) wysokość opłaty za kartę pojazdu wynosi 75zł. Pismem z dnia 10 lipca 2006 roku J.K. wniósł, za pośrednictwem Starosty [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność tego organu, zarzucając obrazę prawa materialnego, w szczególności art. 28 TWE oraz art. 92 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz szeregu norm postępowania administracyjnego poprzez odmowę wydania decyzji w przedmiocie zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o wydanie orzeczenia nakazującego Staroście [...] wydanie decyzji w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącego o zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu wraz z należnymi odsetkami ustawowymi. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 sierpnia 2006 roku skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie dowodów na to, czy przed wniesieniem skargi złożył zażalenie o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, iż nie wiedział o możliwości złożenia przedmiotowego zażalenia. W kierowanych doń pismach Starosta [...]nie zawarł pouczenia o prawie do złożenia takiego zażalenia. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 12 września 2006 roku skarżący został ponownie wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie dowodów na to, czy przed wniesieniem skargi wezwał na piśmie Starostę [...] do usunięcia naruszenia prawa w zakresie bezczynności w sprawie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. W piśmie z dnia 26 września 2006 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie, skarżący przedstawił sprawy przed organem administracyjnego zaznaczając iż w dniu 24 kwietnia 2006 roku wezwał na piśmie po raz drugi Starostę [...] do wydania decyzji w sprawie zwrotu przedmiotowej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny poprzedza zawsze kontrola dopuszczalności wniesionej skargi. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżania jest związane z zakresem działania sądów administracyjnych, które zostały powołane do kontroli legalności administracji publicznej. Zgodnie z treścią art.52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art.52 § 2 p.p.s.a.). Na marginesie należy wskazać, iż również w przypadkach, w których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Starosty [...], który w ocenie skarżącego winien przeprowadzić postępowanie administracyjne (wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia ) i wydać decyzję orzekającą o zwrocie nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu bądź o odmowie zwrotu tejże opłaty. Bezczynność organu administracji jest w określonych przypadkach objęta kontrola sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zatem kontrolą sądu administracyjnego objęta jest bezczynność organów w sprawach, w których organ powinien orzec w drodze decyzji administracyjnej (pkt 1 przywołanego przepisu) jak również w sprawach, w których jest zobowiązany do podjęcia innego (niż określone w pkt 1-3) aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku bezczynności organu w sprawie, w której organ (ów) pomimo obowiązku nie wydał w określonym terminie decyzji administracyjnej stronie służy, zgodnie z art. 37 § 1 kpa zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W sytuacji gdy bezczynność organu ma miejsce w sprawach, w których organ winien wydać inny akt bądź dopełnić określonej czynności skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna pod warunkiem wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a., tj. wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący w pismach kierowanych do Starosty [...] żąda wydania decyzji o zwrocie zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu a zatem w myśl przywołanego powyżej art. 37 § 1 kpa winien przed skierowaniem sprawy do sądu administracyjnego wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia, czego nie uczynił. Nie przesądzając na obecnym etapie sprawy, czy Starosta [...]powinien rozpatrzyć sprawę zwroty nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu w drodze decyzji administracyjnej bądź dokonać czynności materialno-technicznej, należy stwierdzić, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga, niewątpliwie nie została poprzedzona przewidzianym w art. 37 § 1 kpa zażaleniem, jak również wezwaniem, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Wskazać przy tym należy, iż wezwanie, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. należy złożyć w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Wobec powyższego zakładając, iż pismo skarżącego z dnia 24 kwietnia 2006r. jest wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to stwierdzić należy, iż zostało ono złożone z uchybieniem powyższego terminu. Zostało ono bowiem wniesione do Starosty [...] w dniu 24 kwietnia 2006r. podczas gdy pismo organu informujące skarżącego o stanowisku organu nr [...] z dnia [...] zostało mu doręczone w dniu 3 marca 2006r. W konsekwencji należałoby również uznać, iż skierowana do Sądu skarga wniesiona została z naruszeniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Odpowiedź organu nr [...] na pismo z dnia 24 kwietnia 2006r. doręczono bowiem skarżącemu w dniu 2 maja 2006r. podczas gdy skarga została złożona w dniu 11 lipca 2006r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a należało skargę odrzucić.