III SAB/Łd 39/05

Dnia 26 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi-Wydział III w składzie następującym: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.K. na bezczynność Kuratora Oświaty w Ł. w przedmiocie braku stanowiska w sprawie oceny z zachowania ucznia postanowił: odrzucić skargę W dniu 10 listopada 2005 roku U.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Kuratora Oświaty w Ł. w przedmiocie niezajęcia stanowiska w sprawie oceny z zachowania jej syna A.K. W skardze U.K. podnosiła, że w dniu 29 czerwca 2005 roku złożyła osobiście w Kuratorium Oświaty w Ł. Delegatura w P. pismo zatytułowane "Odwołanie" dotyczące odwołania od oceny z zachowania jej syna A.K. Skarżąca dowodziła, iż pomimo złożonego pisma Kurator Oświaty w Ł. nie zajął stanowiska w sprawie, a także nie powiadomił skarżącej na piśmie co do sposobu załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty w Ł. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą środka zaskarżenia wynikającego z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 grudnia 2005 roku skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez wykazanie, iż wyczerpała środki zaskarżenia przysługują jej w postępowaniu administracyjnym tj. do wykazania czy złożyła zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie zgodnie z art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 22 grudnia 2005 roku. Pomimo upływu zakreślonego terminu nałożony zarządzeniem obowiązek nie został przez skarżącą wykonany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 w/w ustawy. Powyższe oznacza, iż warunkiem przesądzającym o skutecznym złożeniu skargi do Sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących stronie środków zaskarżenia. W omawianym przypadku przyjąć należy, że skarżąca obowiązana była przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych, U.K. nie wykazała, iż wyczerpała przysługujące jej środki odwoławcze. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi warunek formalny wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 1997 roku (sygnatura akt IV SAB 31/97, Orzecznictwo Sądów Polskich 1998/10, poz. 185) warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność naczelnego organu administracji państwowej jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Nie złożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzucenie. Wniesienie przez U.K. skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Kuratora Oświaty w Ł. bez uprzedniego wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.) spowodowało, iż Sąd uznał tę skargę za niedopuszczalną. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji.