III SAB/Łd 39/06

Dnia 23 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Rady Powiatu [...] w przedmiocie nierozpoznania skargi w sprawie odwołania ze stanowiska p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 7 sierpnia 2006 roku Rada Powiatu [...] przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę J. J. na bezczynność Rady Powiatu [...]. Z treści skargi wynika, iż w dniu 5 lutego 2004 roku J. J. złożył do Rady Powiatu [...] środek odwoławczy i do dnia dzisiejszego nie otrzymał w tej sprawie odpowiedzi. Skarżący wskazał, że stosownie do przepisu art. 65 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego. Ponadto stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., Starosta [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. i Wojewoda [...] nie zapewnili mu ochrony prawnej z tytułu posiadania statusu mianowanego pracownika urzędu państwowego i od dnia 1 maja 2004 roku pozostaje bez pracy. Do pisma dołączony został szereg załączników dokumentujących przebieg zatrudnienia J. J. na stanowisku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu [...] wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, lub ewentualnie jej oddalenie. W ocenie organu wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Zdaniem organu skarga J. J. była skargą w rozumieniu art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego i zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą jej zaskarżenie do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Ponadto Rada Powiatu [...] wskazała, że wbrew twierdzeniom skarżącego jego skarga na działalność Starosty [...] została wnikliwie zbadana. W dniu 29 sierpnia 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skarżącego, w którym wyjaśnił, że jego skarga z dnia 27 czerwca 2006 roku dotyczy bezczynności Rady Powiatu [...] stosownie do wymogu art. 65 i art. 66 kodeksu postępowania administracyjnego, która spowodowała brak decyzji w trybie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 roku o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214 ze zm.) w sprawie uregulowania stosunku pracy w związku ze statusem prawnym osoby odwołanej z funkcji lub stanowiska zawartym w art. 45 ust. 2 cyt. ustawy. Brak decyzji pozbawił go wyczerpania toku instancyjnego środka odwoławczego. W dniu 2 października 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo Rady Powiatu [...], w którym organ stwierdził, iż skarżący był pracownikiem Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R., a nie Starostwa Powiatowego w R. Potwierdził to Sąd Okręgowy w P. w wyroku z dnia 21 marca 2006 roku, sygn. akt [...]. W związku z tym J. J. jako pracownik Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. powinien był wnieść odwołanie w trybie art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., który jest organem nadrzędnym nad Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w R.. Skarga J. J. była rozpoznawana przez Radę Powiatu [...] zgodnie z jej treścią jako skarga na działanie Starosty wniesiona w trybie art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie organu przy rozpoznawaniu przedmiotowej skargi nie mogły mieć zastosowania przepisy art. 65 i 66 kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie z dnia 20 października 2006 roku zatytułowanym "wyjaśnienie" skarżący stwierdził, że podtrzymuje stanowisko, iż jego skarga z dnia 27 czerwca 2006 roku dotyczy bezczynności Rady Powiatu [...] stosownie do wymogu art. 65 i art. 66 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie J. J. bezczynność organu spowodowała brak decyzji w trybie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 roku o pracownikach urzędów państwowych. Brak decyzji pozbawił go wyczerpania toku instancyjnego środka odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy, zostały określone w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Ponadto sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) i bezczynność organów w przypadkach określonych w punkcie 1-4 ( pkt 8). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 powołanej ustawy). Jak wynika z przytoczonych przepisów rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania J. J., objętego rozpatrywaną skargą, nie mieści się w kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z treści wniesionej skargi oraz pism złożonych w toku sprawy wynika, iż przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności Rady Powiatu [...] stosownie do wymogu art. 65 i 66 kodeksu postępowania administracyjnego, która spowodowała brak decyzji w trybie art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Powyższy przepis art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych w aktualnie obowiązującym brzmieniu wprowadza szczególny tryb odwoławczy we wskazanych w nim sprawach ze stosunku pracy mianowanych urzędników państwowych. Postępowanie odwoławcze przewidziane w art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych można zakwalifikować jako pierwszą administracyjną fazę kontroli decyzji (czynności) dotyczących stosunku mianowanego urzędnika państwowego. Wyczerpanie przez urzędnika mianowanego toku postępowania z powyższego przepisu stanowi, jak się wydaje, warunek wniesienia w sprawach wymienionych w tym przepisie powództwa do sądu pracy. Do niedawna wyczerpanie drogi postępowania przewidzianej w cyt. przepisie stanowiło warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uchylony art. 38 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych stanowił, że od decyzji w sprawach określonych w art. 38 ust. 1 mianowanemu urzędnikowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przepis ten został uchylony w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Podstawy normatywne tej reformy zawarte są w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Implementacja uregulowań tworzących nowy system sądownictwa administracyjnego nastąpiła w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). To właśnie na mocy przepisów wprowadzających sprawy ze stosunku pracy mianowanych urzędników państwowych oraz urzędników służby cywilnej zostały przekazane z drogi postępowania przed sądem administracyjnym do właściwości sądów powszechnych. Art. 39 ustawy o pracownikach urzędów państwowych ustanawia generalną regułę, w myśl której w sprawach o roszczenia ze stosunku pracy urzędników państwowych bez względu na podstawę ich stosunku pracy właściwy jest sąd pracy. Szczególny tryb postępowania odwoławczego od decyzji wymienionych w art. 38 cyt. ustawy nie jest równoznaczny z wyłączeniem właściwości sądów pracy w tych sprawach. Postępowanie to stanowi jedynie wstępną przedsądową fazę kontroli o charakterze administracyjnym. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.