III SAB/Łd 39/07

Dnia 25 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 25 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. D. na bezczynność radia A. w W. w przedmiocie braku udzielenia odpowiedzi na pismo postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy T.G. W dniu 16 lipca 2007 roku E. D. wniósł skargę na bezczynność radia A. w W. w przedmiocie braku udzielenia odpowiedzi na pismo. Postanowieniem z dnia 6 września 2007 roku Sąd odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność. W dniu 17 września 2007 roku skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W treści wniosku wskazał, że gospodarstwo domowe prowadzi wraz z żoną, utrzymując się z renty skarżącego (597 złotych miesięcznie) oraz wynagrodzenia za pracę żony (1989 złotych miesięcznie). Skarżący przywołał szereg okoliczności mających w jego ocenie uzasadniać konieczność wniesienia skargi. Z treści formularza wynika, że skarżący posiada dom mieszkalny o powierzchni 100 m2 wraz z garażem o powierzchni 20 m2, a także nieruchomość rolną o powierzchni ponad 11 hektarów. Skarżący posiada oszczędności w wysokości 800 złotych oraz 1000 dolarów amerykańskich. Postanowieniem z dnia 26 września 2007 roku referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie objętym wnioskiem. W dniu 4 października 2007 roku wpłynęło pismo skarżącego, w którym wskazuje on, że nie zgadza się z postanowieniem z dnia 26 października 2007 roku. Ponadto skarżący ponownie wskazał na okoliczności związane z merytoryczną zasadnością skargi. Powyższe pismo zostało potraktowane jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 26 października 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 oraz art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), osobie fizycznej może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Od oceny Sądu zależy uznanie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach za wystarczające dla wykazania przez wnioskodawcę przesłanek wskazanych w cytowanych przepisach ustawy. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazane przez skarżącego miesięczne dochody rodziny wynoszą łącznie 2,586 złotych. E. D. pozostaje w gospodarstwie domowym tylko z żoną. Jednocześnie skarżący w żaden sposób nie wykazuje jakie ponosi konieczne koszty utrzymania siebie i rodziny. Skarżący posiada wskazane wyżej oszczędności w wysokości 800 złotych oraz 1000 dolarów (w przeliczeniu po średnim kursie NBP ogłoszonym w dniu poprzedzającym wydanie niniejszego rozstrzygnięcia kwota ta stanowi równowartość 2570,20 złotych). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a posiadane przez niego środki finansowe nie są wystarczające na opłacenie kosztów postępowania sądowego i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Należy podkreślić, że każde postępowanie sądowe pochłania pewien nakład kosztów - w tym i tych, które państwo ponosi na utrzymanie wymiaru sprawiedliwości. Zachodzi więc konieczność rozdzielenia tychże kosztów na uczestników postępowania sądowego poprzez ustanowienie obowiązku poniesienia stosownej opłaty sądowej. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudna sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Należy przy tym zauważyć, że na tym etapie postępowania skarżący nie był obciążany kosztami - skarga została odrzucona postanowieniem z dnia 6 września 2007 roku. Ewentualne zatem koszty postępowania są kosztami przyszłymi i niewątpliwie zostaną rozłożone w czasie. W ocenie Sądu, koszty te, podobnie jak koszty ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, nie przekraczają możliwości finansowych skarżącego. Wobec powyższego, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu. T.G.