III SAB/Łd 42/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Janusza Furmanka po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wicewojewody [...] w przedmiocie odmowy dokonania czynności z zakresu administracji publicznej postanawia odrzucić skargę R.A. III SAB/Łd 42/13 U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 18 października 2013 r. B. K. złożyła skargę na Wicewojewodę [...]. W treści skargi sformułowała żądanie cofnięcia błędnej decyzji Wojewody [...] wydanej w 1992 r. na wniosek Wójta Gminy N.– jak to określiła "w celu zakamuflowania – sfałszowanej – zwiększonej powierzchni działki 148 Skarbu Państwa na podstawie której wydano bezprawnie KW 87896 – niegodną z prawem i ustawą o księgach wieczystych"; zawarła wniosek o usunięcie niezgodności w KW 87896, w tym dotyczący powierzchni działki; zażądała wydania rozstrzygnięć dotyczących usunięcia niezgodności granic geodezyjnych pomiędzy działkami 145 a 146 i 148; przywrócenia "do zgodności ze scaleniem sfałszowanego, nieważnego >>szkicu wyznaczenia projektowanych działek<<" oraz zwrotu – jak to określiła - "sprzedanej mojej działki 145 z mojego ogrodzenia w ilości 225 m2 traktując ją jako działkę 148/3 Skarbu Państwa (...)". W konkluzji skargi wnosiła o "zasądzenie usunięcia naruszenia moich wolności i praw – poszanowania bezwzględnego prawa mojej własności – działki 145 przez czynność usunięcia nieprawidłowości sfałszowanej dokumentacji i granic geodezyjnych w obecnych mapach geodezyjnych jak i w planie zagospodarowania przestrzennego". Zauważyć należy w tym miejscu, że odpowiedzi na skargę udzielił Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wnosząc o jej oddalenie. Nie ma to jednak znaczenia dla prawidłowości rozstrzygania w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż skarga – co zostanie wykazane poniżej podlegała odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 2700 [dalej: ustawa p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z wymienionego przepisu wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Skarga na bezczynność nie jest natomiast dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyroku w sprawie o sygn. akt I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999 r., w wyroku w sprawie o sygn. akt IV S.A. 961/99 z dnia 13 czerwca 2001 r. oraz postanowieniu w sprawie o sygn. akt IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998 r. Jak wynika z treści skargi, B. K. wniosła skargę na bezczynność Wicewojewody [...] w przedmiocie cofnięcia błędnej decyzji Wojewody [...] wydanej w 1992 r. na wniosek Wójta Gminy N. – jak to określiła "w celu zakamuflowania – sfałszowanej – zwiększonej powierzchni działki 148 Skarbu Państwa na podstawie której wydano bezprawnie KW 87896 – niegodną z prawem i ustawą o księgach wieczystych"; wniosek o usunięcie niezgodności w KW 87896, w tym dotyczący powierzchni działki; wydania rozstrzygnięć dotyczących usunięcia niezgodności granic geodezyjnych pomiędzy działkami 145 a 146 i 148; przywrócenia "do zgodności ze scaleniem sfałszowanego, nieważnego >>szkicu wyznaczenia projektowanych działek<<" oraz zwrotu – jak to określiła - "sprzedanej mojej działki 145 z mojego ogrodzenia w ilości 225 m2 traktując ją jako działkę 148/3 Skarbu Państwa (...)". Jak widać z powyższego skarga koncentruje się wokół zagadnienia niezgodności granic geodezyjnych pomiędzy działką oznaczoną Nr 145 a działkami oznaczonymi Nr 146 i 148. Skarżąca wskazuje na fakt sfałszowania granic działek, w wyniku czego – w jej ocenie – została wyzbyta ze swojej własności. Z tego też względu żąda od Wojewody podjęcia określonych działań zmierzających do przywrócenia stanu poprzedniego, w jej ocenie, zgodnego z prawem. Poza sporem jest, że kwestie nie pozostają w gestii organu (w tym przypadku zaskarżonego Wojewody Łódzkiego) i nie może on w tym przedmiocie wydać decyzji, czy postanowienia. Analiza treści obowiązujących przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) wskazuje także, że podjęcie przez Wojewodę żądanych przez skarżącą czynności dotyczących granic działek 145, 146 i 148 nie spełnia również przesłanek aktu lub czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu ww. przepisu należy to, że akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Tymczasem, jak wynika z przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, podejmowane przez działania w zakresie gromadzenie i prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie mają charakteru działań dotyczących uprawnień, czy obowiązków, w sensie rozstrzygającym o tym uprawnieniu czy obowiązku, nie kształtują żadnego stosunku materialnoprawnego, nie wpływają na sytuację prawną indywidualnego podmiotu. Wojewoda nie ma też, w świetle przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne żadnych uprawnień i kompetencji do dokonywania zmian w gromadzonej dokumentacji geodezyjnej. Z przepisów tych nie wynika również uprawnienie skarżącej do żądania podjęcia wskazywanych w jej skardze czynności. W ocenie Sądu wskazane żądania, w tym w szczególności żądanie usunięcia niezgodności granic geodezyjnych, poprawienia map geodezyjnych jak i planu zagospodarowania przestrzennego, czy też przywrócenia "sfałszowanego, nieważnego szkicu wyznaczenia projektowanych działek dotyczącego scalenia granic działek 145, 146, 148" nie są żadną ze spraw wymienionych w punktach 1 – 4a artykułu 3 § 2 ustawy p.p.s.a. W tym miejscu zauważyć ponadto należy, iż skarżąca nie złożyła formalnie żadnego wniosku dotyczącego działek stanowiących jej własność, który to wniosek organ obowiązany byłby rozstrzygnąć w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Już tylko na marginesie sprawy należy podnieść, że skarżąca żądając usunięcia niezgodnego sfałszowanego szkicu geodezyjnego nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej twierdzenie o sfałszowaniu dokumentacji geodezyjnej. Zatem, jeśli Wojewoda nie miał obowiązku wydania decyzji, ani postanowienia, czy też podjęcia działań określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., to równocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że może zachodzić w tym przypadku bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 powoływanej ustawy. W świetle art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego występuje m.in. wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności (bezczynności) nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, wynikającej z art. 3 § 2 stawy p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji postanowienia. R.A.