III SAB/Łd 43/06

Dnia 11 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ź. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 października 2006 roku B. Ź. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Zarządzeniem z dnia 24 października 2006 roku Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, iż wyczerpał środek zaskarżenia na bezczynność Starosty [...], przez złożenie zażalenia na niezałatwienia sprawy w terminie, do organu administracji wyższego stopnia, zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo upływu terminu nałożonego zarządzeniem skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Na wstępie wskazać należy, iż merytoryczne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny poprzedza zawsze kontrola dopuszczalności wniesionej skargi. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżania jest związane z zakresem działania sądów administracyjnych, które zostały powołane do kontroli legalności administracji publicznej. W tym kontekście wskazać należy, iż w myśl art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Starosty [...], który w ocenie skarżącego winien przeprowadzić postępowanie administracyjne i wydać decyzję orzekającą o zwrocie nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu bądź o odmowie zwrotu tejże opłaty. Bezczynność organu administracji jest w określonych przypadkach objęta kontrolą sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Zatem kontrolą sądu administracyjnego objęta jest bezczynność organów w sprawach, w których organ powinien orzec w drodze decyzji administracyjnej (pkt 1 przywołanego przepisu) jak również w sprawach, w których jest zobowiązany do podjęcia innego (niż określone w pkt 1 - 3) aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku bezczynności organu w sprawie, w której organ pomimo obowiązku nie wydał w określonym terminie decyzji administracyjnej stronie służy, zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W sytuacji gdy bezczynność organu ma miejsce w sprawach, w których organ winien wydać inny akt bądź dopełnić określonej czynności skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna pod warunkiem wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący w pismach kierowanych do Starosty [...] żądał wydania decyzji o zwrocie zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu a zatem w myśl przywołanego powyżej art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego winien przed skierowaniem sprawy do sądu administracyjnego wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia. Skarżący jednak nie wykazał, iż złożył zażalenie na niezałatwienia sprawy w terminie, do organu administracji wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 cyt. ustawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę odrzucić.