III SAB/Łd 49/26

Dnia 8 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Zarządu Województwa Łódzkiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 6 lutego 2026 roku postanawia: odrzucić skargę. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zarządu Województwa Łódzkiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 6 lutego 2026 r. dotyczącego podjęcia merytorycznych i decyzyjnych działań w sprawie przyszłości linii kolejowej [...] ([...]). Wnoszący skargę zarzucił organowi brak działań rewitalizacyjnych ww. linii kolejowej, zaniechanie dostosowania linii do prędkości 80 km/h, zaniechanie budowy powiązania z linią CMK, podjęcie działań zmierzających do likwidacji infrastruktury kolejowej poprzez jej przekształcenie w ciąg pieszo-rowerowy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że linia [...] stanowi element potencjalnej sieci transportu publicznego, posiada opracowanie studialne i wykazuje zasadność ekonomiczną. Natomiast likwidacja tej linii ma charakter trwały i nieodwracalny, prowadzi do fizycznego zniszczenia infrastruktury, działa przeciwko interesowi mieszkańców oraz uniemożliwia przyszłą rewitalizację. Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego postępowania oraz zobowiązanie organu do rozpatrzenia sprawy i przedstawienia stanowiska w zakresie rewitalizacji linii. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz udzielenie zabezpieczenia. W odpowiedzi na skargę Zarządu Województwa Łódzkiego wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie miała miejsce zarzucana bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Ponadto na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w punktach 1 – 5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Z treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. wynika, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego oraz w ramach określonych postępowań uregulowanych w Ordynacji podatkowej, jak również postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Zarządu Województwa Łódzkiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z 6 lutego 2026 r. dotyczącego podjęcia działań w sprawie przyszłości linii kolejowej [...]. Skarżący zarzuca organowi brak działań rewitalizacyjnych ww. linii, zaniechanie dostosowania linii do prędkości 80 km/h, zaniechanie budowy powiązania z linią CMK, podjęcie działań zmierzających do likwidacji infrastruktury kolejowej poprzez jej przekształcenie w ciąg pieszo-rowerowy. We wniosku z 6 lutego 2026 r. skarżący zwrócił się do organu o zajęcie oficjalnego stanowiska w sprawie przyszłości linii, określenie dalszych kroków decyzyjnych oraz włączenie tematu kolei wąskotorowej do strategicznej polityki transportowej województwa łódzkiego. Zdaniem Sądu przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w żadnej z kategorii spraw podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Wniosek skarżącego z 6 lutego 2026 r., którego dotyczy skarga, dotyczy zajęcia stanowiska i określenia dalszych działań w zakresie przyszłości linii kolejowej [...]. Podkreślić trzeba, że mimo objęcia spraw transportu zbiorowego, stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 581 ze zm.), zakresem kompetencji tego samorządu, brak jest obowiązującego przepisu prawnego zobowiązującego organy samorządu województwa, do podjęcia władczego rozstrzygnięcia w zakresie planowania, organizowania i zarządzania transportem przez województwo w trybie przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. W zakresie objętym treścią skargi strona nie może zatem skutecznie domagać się: wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), jak również żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt od 4 do 7 p.p.s.a. Brak jest też przepisów szczególnych, dopuszczających kontrolę sądów administracyjnych w tego rodzaju sprawach. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro Zarząd Województwa Łódzkiego nie był zobowiązany do wydania żadnego z aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., ani innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.), to skarżącemu nie przysługiwała również skarga na bezczynność w tym zakresie zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. W związku z powyższym skarga będąca przedmiotem niniejszego postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł, jak w sentencji postanowienia. ds