III SAB/Łd 5/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o wyłączenie sędziego NSA Janusza Furmanka od orzekania w sprawie o sygn. akt III SAB/Łd 5/07 w sprawie ze skargi J. N o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 2 kwietnia 1997 r., sygn. akt II SAB/Łd 63/96 postanawia: oddalić wniosek R.A. III SAB/Łd 5/07 Uzasadnienie J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 2 kwietnia 1997 r., sygn. akt II SAB/Łd 63/96. W dniu 11 października 2011 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynął wniosek J. N. o wyłączenie sędziego NSA Janusza Furmanka od orzekania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł szereg zarzutów stanowiących – w jego ocenie – podstawy do wyłączenia sędziego Janusza Furmanka od orzekania w niniejszej sprawie. W szczególności, w ocenie J. N., sędzia Janusz Furmanek "wielokrotnie obraził zasady postępowania przed NSA". Sędzia NSA Janusz Furmanek złożył w dniu 16 grudnia 2011 r. stosowne oświadczenie, stwierdzając, iż nie łączą go z wnioskodawcą stosunki, o których mowa w przepisach art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.], sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. § 2. Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. § 3. Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi. Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie (art. 19 cyt. ustawy). Dla rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego niezbędne jest także spełnienie przesłanek formalnych przez taki wniosek. Formułuje je art. 20 ustawy p.p.s.a, zgodnie z brzmieniem którego, strona winna zgłosić wniosek na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy. Wniosek ten powinien zawierać obok ogólnych warunków, którym powinno odpowiadać każde pismo strony, powołanie okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziego. Nie ulega więc wątpliwości, że wnioskodawca składając ów wniosek powinien wskazać fakty, które mogłyby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego. Niedopuszczalne jest w związku z tym formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy. Zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy bowiem od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób przeprowadzenia postępowania oraz na treść podejmowanego rozstrzygnięcia przez sędziego. W świetle powyższego bez znaczenia pozostaje subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznawania jej sprawy, lecz konieczne jest wskazanie poważnych powodów, które obiektywnie spowodowały utratę zaufania strony (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2008 r., sygn. akt II FZ 397/08). Odnosząc powyższe uwagi do wniosku skarżącego, podnieść należy, że w świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa nie może on odnieść skutku. We wniosku tym skarżący nie wskazał jakiejkolwiek faktycznie istniejącej przyczyny uzasadniającej wyłączenie wskazanego w nim Sędziego. W praktyce wnioskodawca sformułował jedynie ogólne zarzuty o "obrazie zasad postępowania". Podkreślić w związku z tym należy, iż podstawą wyłączenia sędziego nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia i subiektywne przekonanie skarżącego, że sędzia obraził zasady postępowania. Zauważyć należy, że wniosek o wyłączenie sędziego uzasadniają jedynie takie okoliczności, które obiektywnie wywołać mogą wątpliwości co do jego bezstronności. Wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być realna, a nie potencjalna. Takich zaś przyczyn, zdaniem Sądu, brak jest w tej sprawie. Także z oświadczenia złożonego przez sędziego NSA Janusza Furmanka wynika, iż nie zachodzą w sprawie okoliczności, o których mowa w przepisach art. 18 i art. 19 ustawy p.p.s.a. Reasumując, podniesione przez skarżącego we wniosku okoliczności nie mogą stanowić podstawy uzasadniającej wyłączenie sędziego od orzekania w danej sprawie. Raz jeszcze podkreślić należy, że samo przeświadczenie strony o możliwości prowadzenia przez sędziów postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej wyłączenie. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego należy uznać za nieuzasadniony. Wobec powyższego, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 w zw. z art. 18 § 1 i art. 19 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. R.A.