III SAB/Łd 6/08

Dnia 6 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. N. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie braku decyzji w sprawie zameldowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz I. N. kwotę 100 (słownie sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu [...], pod pozycją [...]. TG W dniu 12 lutego 2008 roku I. N. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie braku decyzji w sprawie zameldowania. Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2008 roku wezwano skarżącego do uzupełnienia braków skargi między innymi poprzez wykazanie wyczerpania przed wniesieniem skargi trybu z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał pismo z dnia 15 stycznia 2008 roku skierowane do Urzędu Miasta [...], w którym zakwestionował zasadność wezwania organu do uzupełnienia braków formalnych poprzez okazanie książeczki wojskowej oraz podniósł polemikę ze stanowiskiem organu w przedmiocie zameldowania skarżącego pod adresem stałym. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego pismo to, zgodnie z art. 128 i art. 222 kodeksu postępowania administracyjnego, winno być potraktowane jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie. Ponadto skarżący przesłał do Sądu odpis zażalenia na bezczynność organu, złożonego w dniu 26 lutego 2008 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. za pośrednictwem Urzędu Miasta [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu albowiem przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cytowanej ustawy). Stosownie do treści art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Uznając zażalenie za uzasadnione, wyżej wymieniony organ wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 k.p.a.). Analizując stan faktyczny sprawy na tle zacytowanych wyżej przepisów prawa, Sąd stwierdza, że skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność nie wyczerpał środków zaskarżanie jakie służyły mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jak na wstępie wskazano w dniu 12 lutego 2008 roku skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie braku decyzji w sprawie zameldowania. Na wezwanie Sądu do wykazania wyczerpania przed wniesieniem przedmiotowej skargi przysługujących środków zaskarżenia przedstawił pismo z dnia 15 stycznia 2008 roku wniesione do Urzędu Miasta [...], oświadczając, że w istocie swej, zgodnie z art. 128 i 222 k.p.a., jest to zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie. Dodatkowo skarżący załączył zażalenie z dnia 26 lutego 2008 roku na bezczynność organu skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Wobec powyższego Sąd wyjaśnia, że stosownie do treści 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), wojewoda jest organem odwoławczym od orzeczeń administracyjnych wydanych przez organy gminy na podstawie ustawy. Nawet zatem jeżeli uznać, choć Sąd nie podziela tej oceny, że intencją strony przy wnoszeniu pisma z dnia 15 stycznia 2008 roku było złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., to pismo to zostało złożone do niewłaściwego organu. Prezydent Miasta [...] jest tu bowiem organem I instancji, którego bezczynność jest przedmiotem skargi. Również zażalenie z dnia 25 lutego 2008 roku nie zostało wniesione do właściwego organu. Co więcej jednak, zażalenie to zostało złożone już po wniesieniu skargi do Sądu i wezwaniu do uzupełnienia braków skargi. Stwierdzić należy, że nawet wniesienie tegoż zażalenia do właściwego organu nie czyniłoby zadość wymogom z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest bowiem równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpatrzeniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zajął takie stanowisko w postanowieniu z dnia 9 marca 2004 roku I SA 2813/03 (nie publ.), stwierdzając, że brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. Sąd rozstrzygający w przedmiotowej sprawie stanowisko to podziela. Cytowany na wstępie przepis art. 52 § 1 ustawy Prawo przed sądami administracyjnymi w sposób wyraźny uzależnia dopuszczalność skargi od wyczerpania administracyjnego toku instancji przed wniesieniem skargi, na co jednoznacznie wskazuje sformułowanie "skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia". W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż skarżący nie wyczerpał dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji, a tym samym nie dopełnił warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy. TG.