III SAB/Łd 60/25

Dnia 20 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Starosty Pabianickiego w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na kwestie zawarte w pismach postanawia: odrzucić skargę. 10 września 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A. P. (dalej: skarżący lub strona) na bezczynność Starosty Pabianickiego w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na kwestie zawarte w pismach, a dotyczących udostępnienia protokołu granicznego, który opisuje przebieg granicy nieruchomości strony, tj. działki numer [...] i działki numer [...] ulicy [...]. Skarżący podniósł, że udostępniono mu protokół graniczny, w którym nie ma żadnego opisu przebiegu granicy jego nieruchomości działka numer [...]. Ponadto strona wskazała, iż złożyła Staroście Powiatowemu w Pabianicach szereg pism, na które starosta nie chce udzielić wyczerpującej i rzetelnej odpowiedzi, nie chce przedstawić protokołu granicznego z opisem granic jego nieruchomości oraz nie chce wyjaśnić sprawy fałszywego operatu geodezyjnego z dnia 8 marca 1982 r. Skarżący wskazał, że domaga się aby starosta przedstawił dowody mogące zaświadczyć o tym, że wskazane przez stronę dokumenty nie są fałszywe i zawierają opis granicy strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Organ wskazał, że nie prowadzi i nie prowadził żadnego postępowania administracyjnego w sprawie powołanego przez stronę operatu geodezyjnego numer [...]. Ponadto w przedmiocie wniosku strony z 3 stycznia 2025 r. o udostępnienie protokołu granicznego ze wskazanego operatu, w dniu 5 lutego 2025 r. została udzielona skarżącemu odpowiedź. W piśmie z 31 października 2025 r. w odpowiedzi na wezwanie sądu skarżący wyjaśnił, że skarga z 10 października 2025 r. w części stanowi uzupełnienie skargi z 9 września 2025 r., a w części stanowi nową skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z przytoczonych regulacji wynika, że kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania może być prowadzona tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Skarga jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy organy administracji publicznej podejmują działania w formach właściwych dla podmiotu publicznego funkcjonującego w ramach przyznanych organowi uprawnień. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ustosunkowując się do wniesionej w niniejszej sprawie skargi, należy wskazać, że dotyczy ona bezczynności organu w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na kwestie zawarte w pismach strony skarżącej, a dotyczących udostępnienia protokołu granicznego, który opisuje przebieg granicy nieruchomości strony, tj. działki numer [...] i działki numer [...] ulicy [...]. Skarżący podniósł, że udostępniono mu protokół graniczny, w którym nie ma żadnego opisu przebiegu granicy jego nieruchomości – działki o numerze [...]. Zauważyć należy, że bezczynność organu ma miejsce wtedy, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy zatem stwierdzić, że żądanie skarżącego nie podlegało załatwieniu w żadnej z form władczego działania organów administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1–3 p.p.s.a. Odpowiedź na powyższe pytania nie mogła być bowiem udzielona w decyzji administracyjnej albo postanowieniu. Wykluczyć należy także w tym kontekście możliwość zakwalifikowania takiej odpowiedzi jako aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż nie konkretyzowałaby ona uprawnień lub obowiązków po stronie skarżącego. W konsekwencji należy więc przyjąć, że skierowanie przez skarżącego pytań do organu nie skutkowało powstaniem obowiązku wydania aktu lub podjęcia czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., co w konsekwencji oznacza, że skarga zarzuca Staroście Pabianickiemu bezczynność poza zakresem art. 3 § 2 pkt 9 i 10 p.p.s.a. Uwaga ta prowadzi z kolei do wniosku, że powyższa skarga okazała się niedopuszczalna, gdyż wskazany w niej przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu z art. 3 § 2 p.p.s.a. Nawet jeśli uznać, że pismo skarżącego miało charakter skargi wnoszonej w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", to należy wskazać, że postępowanie w zakresie skarg i wniosków, choć unormowane w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego (art. 227 k.p.a.) nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z 14 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2091/16; wyrok NSA z 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia NSA: z 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09; z 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09 oraz z 26 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 26/07 – opubl. w CBOSA). Mając na względzie treść wskazanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, że skarga na bezczynność jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. a.kr