III SAB/Łd 7/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A.G. i R.G. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie nieprzyznania lokalu socjalnego postanawia: odrzucić skargę. U.K. III SAB/Łd 7/14 UZASADNIENIE A.G. i R.G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. polegającą na nieprzyznaniu im innego lokalu socjalnego. Uzasadniając wskazali, że lokal, który obecnie zajmują znajduje się na pierwszym piętrze, nie posiada toalety i jest zawilgocony. Ponadto podnieśli, że oboje poruszają się o kulach i mają trudności z chodzeniem. Wskazali także na konflikt sąsiedzki z pozostałymi lokatorami kamienicy, którzy w ocenie skarżących nadużywają alkoholu. Zgłaszane wielokrotnie interwencje na Policję i do Prokuratury kończyły się umorzeniem postępowania. Skarżący podnieśli, że przyjmując przedmiotowy lokal złożono im obietnicę jego zamiany w przeciągu roku na inny, położony na parterze. Pomimo upływu wskazanego okresu, jak również pomimo wskazywania przez nich, innych wolnych lokali, położonych na parterze budynku, nie przyznano im odpowiedniego lokalu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wskazał, że zajmowany przez skarżących lokal jest w dobrym stanie technicznym. Lokal ten w chwili zawarcia ze skarżącymi umowy najmu z dnia 13 grudnia 2012 r. był wyremontowany i spełniał warunki wymagane dla lokalu socjalnego. Odnosząc się do zarzutu bezczynności wskazał, że na wszystkie wystąpienia kierowane przez skarżących, organ udzielał odpowiedzi i podejmował niezbędne czynności. Tym samy skargę uznać należy za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Obejmuje on orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Wskazać należy, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne, w szczególności tych, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. Kwestię przydziału lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu gminy regulują przepisy ustawy 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 4 tej ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy (ust. 1), a gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia m. in. lokale socjalne (ust. 2). Przepisy rozdziału 4 tej ustawy stanowią, że przydzielenie lokalu socjalnego osobie uprawnionej do otrzymania takiego lokalu następuje w drodze umowy cywilnoprawnej – umowy najmu (art. 23). Przyznanie lokalu socjalnego następuje więc w formie czynności prawnej właściwej prawu cywilnemu, a nie w formie władczego aktu administracyjnego wydawanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Taka forma działania organu gminy wyklucza możliwość dochodzenia przez najemcę lokalu socjalnego, czy też osobę uprawnioną do otrzymania takiego lokalu, swojego interesu prawnego zarówno w administracyjnym toku instancji, jak i w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. uchwała SN z dnia 5 listopada 1997 r., sygn. akt III ZP 37/97, lex nr 31733). Wszelkie zatem spory wynikłe na tle zawierania umowy najmu lokalu socjalnego (jego zamiany), jak również spory związane z uprawnieniami do lokalu socjalnego nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, a zatem również skarga na bezczynność w tych sprawach jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji U.K.