III SAB/Łd 7/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na wniosek z 15 czerwca 2018 r. postanawia : odrzucić skargę. a.l. Pismem z dnia 15 czerwca 20018 r. D. R. osadzony w Zakładzie Karnym nr 1 we W. zwrócił się do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno—Epidemiologicznej w C. o przeprowadzenie kontroli warunków bytowych w Areszcie Śledczym w Ł. (odnośnie pawilonów B i C) oraz kontroli podawanej osadzonym żywności. Strona wniosła o powiadomienie jej o wynikach przeprowadzonej kontroli. Powyższe pismo zostało przekazane Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Ł., zgodnie z miejscem położenia placówki penitencjarnej. W dniach 11 grudnia 2018 r., 4 stycznia 2019 r., 25 stycznia 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. przeprowadził w Areszcie Śledczym w Ł. kontrole sanitarne, z których sporządzone zostały , załączone do akt sprawy protokoły kontroli, zawierające opis przeprowadzonych czynności, stwierdzonych uchybień oraz wydanych przez organ kontrolujący zaleceń wraz z terminem ich wykonania. O wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych strona wnioskująca była informowana pismami z dnia 21 grudnia 2018 r. oraz z 11 kwietnia 2019 r. W dniu 15 czerwca 2019 r. D. R. wniósł skargę na bezczynność organu administracji polegająca na braku odpowiedzi na jego pismo z dnia 15 czerwca 2018 r. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o jej oddalenie, wskazując, iż powołane pismo z 15 czerwca 2018 r. nie dotyczyło sprawy indywidualnej, której skarżący byłby stroną, ale interesu publicznego , to jest wszystkich osadzonych w Areszcie Śledczym w Ł. Tym samym skoro skarżący nie jest stroną w sprawie przedmiotowa skarga jako nieuzasadniona winna zostać oddalona. Organ wskazał ponadto, iż pomimo braku ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku, poinformował skarżącego, pismami z 21 grudnia 2018 r. i 11 kwietnia 2019 r. o podjętych czynnościach kontrolnych i ustaleniach poczynionych w ich następstwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wskazać na wstępie należy, iż zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak już wcześniej wskazano przedmiotem wniesionej skargi D. R. uczynił bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. polegającą na braku odpowiedzi na jego pismo z dnia 15 czerwca 2018 r. dotyczące złych warunków bytowych w pawilonach B i C Aresztu Śledczego w Ł. oraz złych warunków żywieniowych osadzonych w tej placówce penitencjarnej. Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Zatem warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Nadto skarga na bezczynność organu ma zasadniczo dyscyplinować organ administracji publicznej do wydania indywidualnego aktu administracyjnego kończącego sprawę, otwierając drogę sądowoadministracyjną przez możliwość wniesienia skargi na ten indywidualny akt. Kwestie dotyczące warunków bytowych osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz kwestie dotyczące wyżywienia tych osób regulują wydane na podstawie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 676) rozporządzenia wykonawcze, odpowiednio: rozporządzeni Ministra Sprawiedliwości z 19 grudnia 2016 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2224) i rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 19 lutego 2016 r. w sprawie wyżywienia osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. z 2016 r. poz. 302). Ponadto jak wynika z załączonych do skargi akt administracyjnych protokołów kontroli podstawę materialnoprawną przeprowadzenia czynności kontrolnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 59). W ocenie Sądu zarówno z przepisów powołanej wyżej ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jak i wskazanych aktów wykonawczych nie wynika, iż wynik przeprowadzonej z urzędu kontroli sanitarnej jednostki penitencjarnej, w tym ewentualne zalecenia pokontrolne, organ przeprowadzający tę kontrolę winien wyrazić w drodze decyzji administracyjnej; postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służyłoby zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, bądź też w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlegających w myśl wyżej wskazanego art. 3 § 2-3 p.p.s.a. kontroli sądu administracyjnego. Tym samym skargę na bezczynność organu w powyższym zakresie uznać należy za niedopuszczalną. Wskazać należy również, iż bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność, iż przedmiot przeprowadzonych w dniach 11 grudnia 2018 r., 4 stycznia 2019 r., 25 stycznia 2019 r. w Areszcie Śledczym w Ł. kontroli obejmował swym zakresem kwestie podniesione w piśmie skarżącego z dnia 15 czerwca 2018. Fakt zgłoszenia przez skarżącego przedmiotowych zastrzeżeń, stosownie do wynikających z obowiązujących przepisów uprawnień osób pozbawionych wolności, nie skutkowało, iż przeprowadzone postępowanie kontrolne winno zostać zakończone wydaniem indywidualnego aktu administracyjnego, kierowanego do skarżącego, który to akt strona mogłaby poddać kontroli sądu administracyjnego, bądź też wnieść skargę na bezczynność organu w tym zakresie. Ponadto podkreślenia wymaga, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł., mimo braku ciążącego nań nim w tym zakresie obowiązku, pismami z dnia 21 grudnia 2018 r. oraz z dnia 11 kwietnia 2019 r. poinformował D. R. o wynikach przeprowadzonych kontroli w Areszcie Śledczym w Ł.. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę odrzucił. a.l.