III SAB/Łd 71/21

Dnia 9 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Asesor WSA Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Ł. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku A. Z. z dnia [...] o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w terminie 30 dnia od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. Z. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.Z. (dalej: skarżąca, strona), reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła Wojewodzie [...] (dalej: organ) przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wojewodzie [...] zarzuciła naruszenie art. 12 § 1 w związku z art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) z uwagi na prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób opieszały, powierzchowny i nieefektywny, bowiem wykonywane w jego toku czynności podejmowane były w dużych odstępach czasu. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie, stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, przyznanie od organu na rzecz skarżącej z powołaniem na art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości 500 zł oraz przyznanie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, m.in. że podaniem z sierpnia 2021 r. wniosła o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Zgodnie z dyspozycją art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy powinno nastąpić w terminie miesiąca. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę, iż w toku postępowania organ występuje z zapytaniami do innych organów (Policji, Straży Granicznej), należałoby przyjąć, iż termin 2 miesięcy jest terminem krańcowym. Ponadto, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Z uwagi na brak jakiejkolwiek aktywności organu strona, mając chęć uzupełnienia braków formalnych w postaci osobistego stawiennictwa, pismem z 23 września 2021 r. wniosła o wyznaczenie terminu do ich uzupełnienia. Jednak na dzień złożenia skargi organ nie przychylił się do wniosku i nie umożliwił uzupełnienia braków. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przewlekłością postępowania. Niepodjęcie przez organ jakiejkolwiek czynności w zakresie prowadzonej sprawy przez ponad 3 miesiące uchybia dyspozycji wskazanej w art. 35 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącej, postępowanie w sprawie udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy znacząco przeinacza normy regulujące czas trwania postępowania, zaś tak znaczna zwłoka w rozpoznaniu sprawy nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa. Dokonując natomiast oceny skutków przewlekłości postępowania, skarżąca podniosła, iż w czasie oczekiwania na decyzję merytoryczną pozbawiona jest możliwości korzystania z pełni praw przysługujących osobie posiadającej zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, np. wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Jednocześnie brak umożliwienia stronie uzupełnienia braku formalnego na dzień złożenia skargi (odciski palców, które można uzupełnić wyłącznie na wezwanie organu) wskazuje, że postępowanie zostanie jeszcze wydłużone. Ponadto, w ocenie skarżącej, przewlekłość organu w załatwieniu sprawy daje jej prawo do ubiegania się o przyznanie od organu sumy pieniężnej w wysokości 500 zł (100 zł za każdy miesiąc zwłoki), która to kwota nie przekracza połowy kwoty wynikającej z art. 154 § 6 w zw. z 149 § 2 p.p.s.a. i będzie stanowić formę rekompensaty dla skarżącej. Wysokość wnioskowanej kwoty wydaje się tym bardziej uzasadniona, że przez cały ten czas skarżąca pozostaje w niepewności co do swojej przyszłości, a ponadto towarzyszy jej ciągłe poczucie bezsilności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewoda [...] wskazał, że 30 sierpnia 2021 r. A.Z. złożyła do Wojewody [...] za pośrednictwem pełnomocnika wniosek na pobyt czasowy i pracę. Strona jako przesłankę pobytu wskazała wykonywanie pracy na rzecz firmy A Sp. j. na stanowisku pomocnik stolarza. Pełnomocnik strony do przedmiotowego wniosku na pobyt czasowy dołączył załącznik nr 1 do wniosku, 4 aktualne fotografie A.Z. zgodne z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 17 kwietnia 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 779), potwierdzenie uiszczenia opłaty w wysokości 440 zł za wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, kserokopię paszportu strony, umowę najmu, wydruk informacji z KRS dotyczący firmy A Sp. j., umowę o pracę, ZUS P ZUA, pismo z prośbą o wszczęcie postępowania, pełnomocnictwo udzielone przez stronę. Wniosek został zarejestrowany 3 listopada 2021 r. w systemie Pobyt. 23 września 2021 r. do organu wpłynął wniosek o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy oraz wyznaczenie terminu osobistego stawiennictwa w urzędzie. 19 października 2021 r. pełnomocnik strony wniósł za pośrednictwem platformy ePUAP ponaglenie na działanie organu I instancji, zarzucając Wojewodzie [...] dopuszczenie się niezałatwienia sprawy w terminie. Wojewoda [...], w odpowiedzi na ponaglenie, przedstawił z zachowaniem przewidzianego w przepisach prawa terminu stanowisko w sprawie, a następnie wraz z odpisem akt przekazał do rozpatrzenia organowi II instancji. 17 listopada 2021 r. wpłynęła do organu przedmiotowa skarga wraz z załączonym pełnomocnictwem, udzielonym przez stronę, jak również potwierdzeniem wniesienia stosownych opłat za udzielone pełnomocnictwo oraz za wpis od skargi. Następnie 14 grudnia 2021 r. strona, za pośrednictwem pełnomocnika, została wezwana na 19 stycznia 2022 r. do osobistego stawiennictwa celem złożenia odcisków linii papilarnych, przedstawienia oryginału ważnego dokumentu podróży, jak również uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku z uwagi na to, iż na formularzu wniosku nieuzupełniona została data jego złożenia. Strona nie złożyła również czytelnego podpisu pod wnioskiem. Ustosunkowując się do generalnego zarzutu skarżącej, tj. prowadzenia w sposób przewlekły postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, organ wskazał, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Wskazał również, że Wojewoda [...] proceduje zaskarżone postępowanie w okresie wprowadzonego przez władze RP stanu epidemii wirusa SARS-CoV-2, co wiąże się z wymogiem przyjmowania klientów urzędu z zachowaniem reżimu sanitarnego. W ocenie organu, konieczne jest wskazanie, iż w momencie złożenia przez stronę przedmiotowego wniosku na pobyt czasowy Wojewoda [...] procedował już 22835 postępowań administracyjnych w sprawie wniosków o udzielenie zezwoleń na pobyt czasowy (ww. dane ustalono na podstawie danych zawartych na stronie internetowej prowadzonej pod domeną ahd.obcy.gov.pl), co przełożyło się również na wydłużony czas oczekiwania na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Mając na względzie wskazane przez organ statystyki złożonych wniosków na pobyt czasowy, Wojewoda [...] stoi na stanowisku, iż jego działania pozostają w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do przedstawionego w treści skargi uzasadnienia, Wojewoda [...] stoi na stanowisku, że ocena "szybkości postępowania", jak również zarzut "opieszałości, powierzchowności i nieefektywności" powinny zostać dokonane w sposób indywidualny, uwzględniając ilość okoliczności stanowiących przeszkodę w wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia w sprawie, uwzględniając również czas konieczny na ich usunięcie. Powyższe czynności stanowią obowiązek organu wynikający z treści art. 7 k.p.a. Zdaniem organu, stanowisko to znajduje potwierdzenie w poglądach orzecznictwa, gdzie podkreśla się, iż zasada szybkości postępowania, jakkolwiek bardzo istotna, nie może być uznana za nadrzędną, w szczególności za znajdującą prymat nad zasadą prawdy obiektywnej. Celem postępowania administracyjnego nie jest bowiem załatwienie sprawy szybko, lecz załatwienie jej poprawnie, tj. zgromadzenie całego materiału dowodowego, wyjaśnienie wszelkich wątpliwości i wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia na podstawie takiego kompletnego materiału dowodowego. Odnosząc się do przedstawionych przez stronę roszczeń pieniężnych, popartych w skardze tym, iż wnioskodawczyni "pozostaje w niepewności co do swojej przyszłości, a także towarzyszy jej ciągłe poczucie bezsilności", w ocenie Wojewody [...], są one bezzasadne na gruncie omawianej sprawy. Organ zaznaczył, iż w orzecznictwie wskazuje się, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością postępowania, a aktywność sądu jest w takiej sytuacji warunkowana wskazaną argumentacją. Zdaniem organu, roszczenie skarżącej nie zostało wykazane ani co do szkody, ani co do jej wysokości. Wojewoda [...], decyzją z [...] 2019 r. udzielił A.Z. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na rzecz firmy A Sp. j. do 31 grudnia 2021 r. Ponadto, po wygaśnięciu decyzji wnioskodawczyni będzie miała możliwość dalszego wykonywania pracy na rzecz wskazanego pracodawcy, bowiem A.Z. w bieżącym postępowaniu ubiega się o uzyskanie zezwolenia na pobyt i pracę na rzecz tego samego pracodawcy i na tym samym stanowisku. Strona posiada zatem ważny dokument uprawniający ją do legalnego wykonywania pracy na terytorium RP, jak również umożliwiający jej podróżowanie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Łodzi z 28 stycznia 2022 r. sprawę skierowano do rozpoznania w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że skarżąca wyczerpała środki zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego, czyniąc zadość regulacji zawartej w art. 53 § 2b p.p.s.a., tj. skarga została wniesiona po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. 19 października 2021 r. A.Z. wniosła ponaglenie na niezałatwienie jej wniosku z 30 sierpnia 2021 r. o zezwolenie na pobyty czasowy, zaś skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania została złożona do sądu administracyjnego 17 listopada 2021 r. za pośrednictwem organu. Wyczerpany zatem został tryb postępowania określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. Samo pojęcie przewlekłości postępowania nie zostało zdefiniowane w przepisach k.p.a., jak również w postanowieniach p.p.s.a., stąd - dokonując jego interpretacji - należy sięgnąć do terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. oraz czy procedowanie ma miejsce z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady określonej w art. 12 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia. Przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję. Z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Można także stwierdzić, że z przewlekłym prowadzeniem postępowania mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania, co, w ocenie Sądu, miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Jedną z zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zapewnieniu stronie postępowania administracyjnego czynnego udziału w sprawie i wpływu na przebieg postępowania służą regulacje art. 35-37 k.p.a. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Równocześnie, jak wynika z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Powyższe uregulowania są spójne z Kartą Praw Podstawowych UE (Dz. U. UE.C 2007.303.1 ze zm.) i Kodeksem Dobrej Praktyki Administracyjnej (Dz. U UE 2011.285.3), którego celem jest bardziej szczegółowe wyjaśnienie, co powinno oznaczać w praktyce zawarte w Karcie w art. 41 prawo do dobrej administracji. Jak stanowi art. 17 ust. 1 zd. 1 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, urzędnik czuwa nad tym, aby w sprawie każdego wniosku lub skargi (...) decyzja została podjęta w stosownym terminie, bezzwłocznie i w żadnym razie nie później niż dwa miesiąca od daty wpłynięcia danego wniosku lub skargi. Jeżeli ze względu na złożony charakter sprawy decyzja w sprawie wniosku lub skargi (...) nie może zostać wydana w podanym wyżej terminie, urzędnik informuje o tym wnoszącego wniosek lub skargę możliwie najszybciej. W takim przypadku wnoszący jest informowany o ostatecznej decyzji w możliwie najkrótszym terminie (art. 17 ust. 2). W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z przewlekłością postępowania w rozpoznaniu wniosku skarżącej. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżąca 30 sierpnia 2021 r. złożyła w organie administracji wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Do chwili obecnej wniosek ten nie został rozpoznany przez Wojewodę [...]. Oznacza to, że wniosek nie został rozpatrzony przez okres przeszło 6 miesięcy. Doszło zatem do znacznego przekroczenia terminu określonego w art. 35 § 3 k.p.a. Przy ocenie zachowania terminu do załatwienia sprawy należy również uwzględnić fakt, że przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy niezbędna jest informacja organów administracji wymienionych w art. 109 ust. 1 i 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, a mianowicie komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji i Szefa ABW. Wymienione organy mają 30 dni na przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin może być przedłużony do 60 dni. W rozpoznawanej sprawie z nadesłanych akt administracyjnych nie wynika, czy Wojewoda [...] zwrócił się do wymienionych organów o udzielenie stosownych informacji, a jeżeli tak, to którego dnia. W sytuacji zatem gdy został znacznie przekroczony termin do załatwienia wniosku skarżącej z 30 sierpnia 2021 r. określony w art. 35 § 3 k.p.a., to oznacza, że miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie tego wniosku. W ocenie Sądu, przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku z 30 sierpnia 2021 r. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli również terminów załatwienia sprawy. Wymienione przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Nadto rażące naruszenie prawa musi być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie okoliczność przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa wynika z analizy całego zebranego materiału dowodowego. Przede wszystkim należy podnieść, że organ w sposób znaczny przekroczył termin do załatwienia sprawy skarżącej. Sprawa A.Z. nie była sprawą skomplikowaną. Sam organ nie podnosił, że sprawa była trudna i pracochłonna. W związku z czym, w ocenie Sądu, powinna zostać załatwiona najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy od daty wpływu wniosku, tzn. do 30 października 2021 r., biorąc pod uwagę termin miesięczny, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. oraz termin 30 dni określony w art. 109 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach w związku z art. 35 § 5 k.p.a. Wojewoda [...] do chwili obecnej nie rozpoznał wniosku skarżącej, mimo że upłynęło już ponad 6 miesięcy od daty złożenia wniosku. Wymagany termin został zatem kilkakrotnie przekroczony. Ponadto, z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że w ciągu 6 miesięcy Wojewoda [...] wezwał jedynie skarżącą do stawienia się w organie celem pobrania odcisków palców i uzupełnienia braków formalnych. Należy podnieść, że 23 września 2021 r. A.Z. złożyła do Wojewody [...] prośbę o przyśpieszenie postępowania. Jej prośba była jednak bezskuteczna. Należy zatem wykluczyć sytuację, że skarżąca w jakimkolwiek stopniu przyczyniła się do opóźnienia w załatwieniu sprawy. Wojewoda [...] jako przyczynę opóźnienia w załatwieniu sprawy podniósł dużą ilość wniosków, jakie wpłynęły do oddziału w momencie złożenia przez skarżącą wniosku. W ocenie Sądu, nie są to okoliczności usprawiedliwiające zachowanie organu. Niniejsza sprawa jest kolejną ze spraw, jakie toczyły się lub toczą się w tutejszym sądzie ze skargi cudzoziemców na bezczynność lub przewlekłość postępowań prowadzonych przez Wojewodę [...]. We wszystkich sprawach organ podnosi podobne przyczyny opóźnień w załatwieniu spraw, m.in. duża ilość wniosków i braki kadrowe w wydziale. W przekonaniu Sądu tłumaczenia te nie mogą usprawiedliwiać organu w przewlekłym prowadzeniu postępowania w sprawie wniosku skarżącej z 30 sierpnia 2021 r. Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą jednostki. Organ administracji powinien tak zorganizować pracę w urzędzie, aby terminy załatwienia sprawy określone w Kodeksie postępowania administracyjnego były dotrzymywane. Biorąc pod uwagę wszystkie wymienione okoliczności Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie wniosku z 30 sierpnia 2021 r. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje zatem to, że wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został przez organ rozpoznany do dnia wydania wyroku. Tym samym przekroczony został termin przewidziany dla załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej, wynoszący dwa miesiące od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W związku z czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., Sąd zobowiązał Wojewodę [...] do rozpoznania wniosku A.Z. z 30 sierpnia 2021 r. w terminie 30 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 sentencji wyroku) oraz stwierdził, że organ administracji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wymienionego wniosku, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 1 i 2 sentencji wyroku). Sąd oddalił skargę w części dotyczącej przyznania skarżącej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd uznał za słuszne stanowisko organu zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że po wygaśnięciu decyzji z [...] 2019 r. udzielającej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na rzecz firmy A Sp. j. do 31 grudnia 2021 r. wnioskodawczyni będzie miała możliwość dalszego wykonywania pracy na rzecz wskazanego pracodawcy, bowiem A.Z. w bieżącym postępowaniu ubiega się o uzyskanie zezwolenia na pobyt i pracę na rzecz tego samego pracodawcy i na tym samym stanowisku. Strona posiada zatem ważny dokument uprawniający ją do legalnego wykonywania pracy na terytorium RP, jak również umożliwiający jej podróżowanie. Ponadto, na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach pobyt skarżącej w Polsce do dnia wydania decyzji ostatecznej w sprawie jest legalny. Z powyższych względów Sąd uznał żądanie skarżącej przyznania na jej rzecz sumy pieniężnej, na podstawie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a., za niezasadne. Z przedstawionych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 3 sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt 4 sentencji wyroku) zostało wydane na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na zasądzoną od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę składa się zatem wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. k.ż.