III SAB/Łd 81/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o stwierdzenie prawomocności punktów 2, 3 i 5 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 maja 2018 r. sygn. akt III SAB/Łd 81/17 w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia w formie dokumentu elektronicznego o zdarzeniu drogowym postanawia: 1. oddalić wniosek; 2. zwrócić na rzecz skarżącego kwotę 20 (dwadzieścia) złotych zaksięgowaną w dniu 13 lipca 2018 r. pod poz. 3243, uiszczoną tytułem opłaty kancelaryjnej za stwierdzenie prawomocności wyroku. R.T. Wyrokiem z 10 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi M. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia w formie dokumentu elektronicznego o zdarzeniu drogowym umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Powiatowego Policji w [...] do wydania zaświadczenia o zdarzeniu drogowym w formie dokumentu elektronicznego (pkt 1); stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w [...] dopuścił się bezczynności (pkt 2); stwierdził, że bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3); oddalił skargę w zakresie przyznania M. S. sumy pieniężnej (pkt 4); zasądził od Komendanta Powiatowego Policji w [...] na rzecz skarżącego M. S. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 5). Skarżący zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w części określonej w pkt 1 i 4 jego sentencji. 13 lipca 2017 r. skarżący wniósł o stwierdzenie prawomocności wyroku w zakresie dotyczącym pkt 2, 3 i 5 jego sentencji oraz uiścił kwotę 20 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za stwierdzenie prawomocności. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że 12 lipca 2018 r. zaskarżył wyrok z 10 maja 2018 r. w części określonej w pkt 1 i 4 jego sentencji. W związku z powyższym wyrok ten stał się prawomocny w pkt 2, 3 i 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest obciążenie kosztami sądowymi tego podmiotu, który wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o czym stanowi art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (art. 219 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 234 § 1 p.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3, który to przepis stanowi, że nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł. Skarżący wniósł o stwierdzenie prawomocności wyroku z 10 maja 2018 r. w jego niezaskarżonej skargą kasacyjną części – w zakresie pkt 2, 3 i 5 sentencji i uiścił kwotę 20 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za stwierdzenie prawomocności. Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Z kolei w myśl art. 168 § 3 p.p.s.a. jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części. W orzecznictwie wskazuje się, że treść art. 168 § 3 p.p.s.a. wyraźnie koresponduje z treścią przepisu art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, to jest przypadki enumeratywnie określone w § 2 tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie będąc związany granicami skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim zachodzi nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a.) może zatem uchylić wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji także w części niezaskarżonej, to jest mimo braku wniosku kasatora w tym zakresie, o czym stanowi przepis art. 186 p.p.s.a.. W orzecznictwie wskazuje się także, iż z uwagi na treść cytowanych przepisów art. 186 w związku z art. 183 p.p.s.a., brak jest możliwości stwierdzenia prawomocności wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji w części niezaskarżonej skargą kasacyjną przed jej rozpoznaniem. Dopiero bowiem rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny może dojść do przekonania, że w sprawie zachodziła nieważność postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji i wówczas uchylić zaskarżony skargą kasacyjną wyrok również w tej części, co do której brak było wniosku w skardze kasacyjnej. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia w części niezaskarżonej skargą kasacyjną przed jej rozpoznaniem stanowiłoby zatem czynność przedwczesną (por. postanowienia NSA z 16 stycznia 2008 r., II GSK 397/07; z 28 kwietnia 2014 r., II FSK 501/14; z 8 stycznia 2015 r., II GSK 2191/14). Z powyższych względów wniosek skarżącego o stwierdzenie prawomocności wyroku z 10 maja 2018 r. w jego niezaskarżonej części nie może zostać uwzględniony. Skoro zaś skarżący uiścił tytułem opłaty kancelaryjnej 20 zł, w sytuacji gdy nie jest możliwe uwzględnienie jego wniosku i stwierdzenie prawomocności wyroku z 10 maja 2018 r. w jego niezaskarżonej części, to kwota ta stanowi nadpłatę. W związku z tym zachodzi określona w art. 225 p.p.s.a. podstawa do jej zwrotu na rzecz skarżącego. Przepis art. 225 p.p.s.a. stanowi bowiem, że opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy wystąpi nadpłata w kwocie kosztów uiszczonych przez stronę w porównaniu z wysokością kwoty należnej. W wypadku, o którym mowa w art. 225 p.p.s.a. sąd ma obowiązek z urzędu zwrócić stronie nadpłaconą kwotę kosztów postępowania. Mając powyższe na uwadze, na mocy 169 § 1 i art. 225 p.p.s.a. sąd orzekł jak w postanowieniu. R.T.