III SAB/Łd 87/17

Dnia 10 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi J. C. na bezczynność [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych następcy prawnego Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. w przedmiocie doręczenia orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...] nr [...] oddala skargę. W dniu 15 września 2017r. do Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. wpłynęło pismo J. C. z dnia 30 sierpnia 2017r. zatytułowane "ponaglenie" na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a. przez [...] Rejonową Komisję Lekarską w Ł., jako następcy prawnego Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł.. Z treści pisma z dnia 30 sierpnia 2017r. wynika, że przedmiotem ponaglenia jest niedoręczenie zawiadomienia o wypisie z treści orzeczenia z dnia 29 stycznia 1985r., nr [...] wydanego przez Wojewódzką Komisję Lekarską w Ł. o zdolności do służby w Milicji Obywatelskiej. Postanowieniem z dnia [...]. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych działając na podstawie art. 35 oraz art. 37 K.p.a. w związku z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 poz. 1822), odmówiła uznania, iż Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w Ł. (obecnie [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Ł.) dopuściła się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wydania orzeczenia o niezdolności do służby nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wskazała, że ponaglenie nie może zostać uznane za zasadne, albowiem niniejsza sprawa zakończyła się wydaniem ostatecznego orzeczenia o zdolności do służby w MO (tj. orzeczenia nr [...] z dnia 29 stycznia 1985r.). W ocenie organu wniesienie ponaglenia jest zasadne w przypadku, gdy w sprawie w ogóle nie zostało wydane merytoryczne rozstrzygnięcie w terminie wskazanym w obowiązujących przepisach. Zarzut niedoręczenia orzeczenia o zdolności do służby również nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem na w/w orzeczenie J. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...]. (sprawa o sygn. akt III SA/Łd 744/14). Wobec powyższego, należy uznać, że J. C. miał wiedzę w zakresie orzeczenia o zdolności do służby i dysponował odpowiednim dokumentem. Organ nie znalazł podstaw do uznania ponaglenia za zasadne, bowiem WKL w Ł.nie naruszyła obowiązujących wówczas przepisów prawa i nie pozostaje w bezczynności. W dniu 13 października 2017r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. (obecnie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w Ł.) w przedmiocie doręczenia zawiadomienia o treści orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z dnia 29 stycznia 1985r., nr [...] z pouczeniem o prawie do wniesienia odwołania do komisji wyższego stopnia. Skarżący wskazał, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem CKL MSW z dnia [...] ponieważ zażądał doręczenia zawiadomienia o treści wydanego orzeczenia nr [...] z dnia 29 stycznia 1985r. przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w Ł., które winno zawierać pouczenie o prawie wniesienia odwołania w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, a nie wydania orzeczenia nr [...] z dnia 29 stycznia 1985 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł.. Podniósł, że w dniu 1 czerwca 2009r. otrzymał od przewodniczącego WKL MSW w Ł. po raz pierwszy: kartę skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. wydaną przez Wojewódzki Urząd Spraw Wewnętrznych w S. z dnia 14 stycznia 1985r., kartę skierowania na badania lekarsko-specjalistycznych sygnowaną pieczęcią Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w S. z opinią specjalisty chirurga z dnia 29 stycznia 1985 r. i specjalisty chorób oczu z dnia 29 stycznia 1985 r., stronę z księgi przyjęć kandydatów do MO i SW z wpisem orzeczenia nr [...] z dnia 29 stycznia 1985 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z rozpoznaniem zez zbieżny z niedowidzeniem lewego oka - § 11 pkt 3 niezdolny do służby w MO [...]. Powyższe wskazuje, że Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w Ł. ani w dniu orzekania (tj. 29 stycznia 1985r.), ani w dniach następnych nie skierowała do skarżącego pisma z wypisem z treści orzeczenia, gdyż brak go w dokumentach wydanych w dniu 1 czerwca 2009r., a to oznacza, że WKL MSW w Ł. nie wykonała § 21 ust. 1 rozporządzenia z 22 marca 1973r. w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej (Dz. U. nr 11, poz. 82), który stanowi, że od wojewódzkiej komisji lekarskiej przysługuje funkcjonariuszowi prawo odwołania się do Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w ciągu 14 dni od daty otrzymania wypisu z treści orzeczenia. W dniu 1 czerwca 2009r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w Ł. także nie wydała i nie doręczyła w tym dniu pisemnego zawiadomienia o treści wydanego orzeczenia nr [...] z dnia 29 stycznia 1985 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Ł.o zdolności do służby w Milicji Obywatelskiej. Powyższe fakty potwierdza, zdaniem skarżącego pismo nr [...] z dnia 25 maja 200 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. podpisane przez przewodniczącego WKL MSW w Ł. informujące, że nie ma orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. w związku z tym nie może wykonać jego odpisu. Skarżący podał, że brak pisemnego zawiadomienia o treści wydanego orzeczenia nr [...] z dnia 29 stycznia 1985 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Ł. o zdolności do służby w Milicji Obywatelskiej w aktach Komisji przesądza o braku jego sporządzenia w formie pisemnej i braku doręczenia skarżącemu w dniu 29 stycznia 1985 r. i po tym dniu. Wskazał, że wpis orzeczenia nr [...] z dnia 29 stycznia 1985 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z rozpoznaniem zez zbieżny z niedowidzeniem lewego oka - § 11 pkt 3 niezdolny do służby w MO -Instrukcja MIN/Zdr 1/77, znajdujący się w księdze orzeczeń, skarżący poznał w dniu 1 czerwca 2009r. po raz pierwszy. Zdaniem skarżącego wpis orzeczenia znajdujący się w księdze orzeczeń nie zastępuje pisemnego zawiadomienia o treści wydanego orzeczenia doręczanego stronie postępowania z pouczeniem o prawie wniesienia odwołania. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym przez sąd terminie oraz stwierdzenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kwoty 2 000 zł, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi do spraw wewnętrznych wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazując, że czynność doręczenia nie mieści się katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W dniu 14 grudnia 2017r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 11 grudnia 2017r., w którym wskazał, że organem właściwym do udzielenia odpowiedzi na skargę winna być Rejonowa Komisja Lekarska w Ł. jako następca prawny Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł., a nie Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Podniósł, że stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę jest nieaktualne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2014r., sygn. akt l OSK 2436/14. uwzględnił skargę kasacyjną uznając, że wniesienie skargi na bezczynność w sprawie jest dopuszczalne i winna ona zostać merytorycznie rozpoznana przez sąd l instancji. Wyrażony w zaskarżonym postanowieniu pogląd, że czynność doręczenia decyzji nie podpada pod dyspozycję art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., NSA uznał za nietrafny wskazując, że od wykonania tej czynności zależy realizacja uprawnienia strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym bądź sądowoadministracyjnym. W takim wypadku uznać należy, że stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w tym zakresie, a więc jest brak podstaw do uznania takiej skargi za niedopuszczalną. Na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018r. skarżący oświadczył, że skarga na bezczynność dotyczy [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Ł., a nie postanowienia Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Warszawie. Podał, że skargę wysłał do Rejonowej Komisji Lekarskiej, natomiast odpowiedzi na skargę udzieliła Centralna Komisja Lekarska. Wskazał, że oczekuje doręczenia orzeczenia komisji z dnia 22 stycznia 1985r. dotyczącego zdolności do służby w Milicji Obywatelskiej. W odpowiedzi na wezwanie sądu, w dniu 2 marca 2018r. do akt sprawy wpłynęła odpowiedź na skargę [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Ł. z dnia 27 lutego 2018r. Wnosząc o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., [...]a Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Ł. wskazała, że czynność doręczenia stronie nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być także przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, to jest wówczas, gdy organy administracyjne maja obowiązek wydania decyzji, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu), oraz gdy organy podejmują inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV,V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (dotyczy pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach) (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Sąd orzeka także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV,V,VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw ( art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Skoro w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona 13 października 2017 r. należy wskazać, że w sprawie zastosowanie mają przepisy k.p.a. i przepisy art. 52 i 53 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. W zakresie dopuszczalności przedmiotowej skargi wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej: k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia. Z treści powyższych przepisów wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność organu sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środka prawnego przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., tzn. winien wnieść ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wobec powyższego wniesienie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środka zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność postępowania. W rozpoznawanej sprawie, badając spełnienie wymogów formalnych przedmiotowej skargi na bezczynność Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł., Sąd uznał, że zostały one spełnione, bowiem skarżący w dniu 31 sierpnia 2017 r. wniósł ponaglenie do Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie za pośrednictwem Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł., a po otrzymaniu postanowienia Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia 22 września 2017 r., w dniu 29 września 2017 r. wniósł przedmiotową skargę na bezczynność. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi stwierdzić należy, że skarga na bezczynność organu I instancji w zakresie obowiązku doręczenia orzeczenia jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Możliwe jest zatem skarżenie bezczynności organu w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Ten przepis obejmuje bezczynność lub przewlekłość procesową, a zatem skargi te wiązać należy tylko z aktami lub czynnościami o charakterze ściśle procesowym - podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2015, s. 115). Odnosząc się do powyższego zauważyć należy przede wszystkim, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność organu [...]Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (następcy prawnego Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł.) w doręczeniu stronie orzeczenia nr [...] wydanego przez Wojewódzką Komisję Lekarską 29 stycznia 1985 r. o niezdolności skarżącego do służby w Milicji Obywatelskiej oraz pouczenia o przysługującym prawie wniesienia odwołania do Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Powyższym orzeczeniem stwierdzono niezdolność skarżącego do służby w Milicji Obywatelskiej. W tym miejscu dodać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wykładnia językowa art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. wskazuje wprost, że przepis ten ma zastosowanie do aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej podejmowanych w postępowaniu administracyjnym, innych niż określone art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że doręczenie stanowi czynność procesową o dużej doniosłości z uwagi na obowiązywanie zasady pisemności w postępowaniu (art. 14 § 1 k.p.a.) oraz z uwagi na skutki prawne, jakie z doręczeniem wiążą przepisy prawa procesowego, a także prawa materialnego. W piśmiennictwie rozróżnia się "podjęcie" i "wydanie" decyzji. Przez podjęcie decyzji rozumie się "rezultat procesu decyzyjnego zachodzącego wewnątrz organu administracji państwowej", natomiast przez wydanie decyzji "manifestację podjętej decyzji na zewnątrz, z czym mogą się wiązać określone skutki prawne" (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, 1983, s. 201). Wydanie (sporządzenie) decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą oznaczone skutki prawne. Przepis art. 109 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ administracji publicznej do doręczenia stronie postępowania decyzji na piśmie. W orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. należy traktować jako uzupełnienie treści art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a. Ostatnia z powołanych norm odnosi się do przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., natomiast art. 3 § 2 pkt 9 cytowanej ustawy w istocie odnosi się do przypadków, gdy określone akty i czynności nie podlegają bezpośredniemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co jednak nie powinno stanowić przeszkody do zaskarżenia do tego sądu opieszałości w wydaniu takiego aktu lub dokonaniu czynności. Wydaje się zatem, że przepis ten stanowi podstawę do złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłość w wydaniu tych aktów i podjęciu takich czynności, które choć nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale mają charakter aktów lub czynności, na podstawie których strona otrzymuje prawo lub na stronę zostaje nałożony obowiązek. Skoro ustawodawca w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. ustanowił dopuszczalność zaskarżenia opieszałości organu w sprawach dotyczących - innych niż decyzje (określone postanowienia, czy indywidualne interpretacje przepisów prawa) - aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej podejmowanych w toku różnych postępowań uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, czy też w Ordynacji podatkowej, to przepis ten interpretowany w zgodzie z zasadami konstytucyjnymi oraz zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącego należy odczytywać w ten sposób, że umożliwia on wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność w doręczeniu orzeczenia jednej ze stron postępowania administracyjnego. Tylko w takiej sytuacji prawo obywatela do skontrolowania działalności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny będzie mogło zostać zrealizowane. W badanej sprawie postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie określenia zdolności skarżącego do służby w Milicji Obywatelskiej. 29 stycznia 1985r. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. wydała orzeczenie nr [...] z rozpoznaniem u skarżącego zeza zbieżnego z niedowidzeniem lewego oka - § 11 pkt 3 niezdolny do służby w MO - rozporządzenie MIN/Zdr 1/77, znajdujące się w księdze orzeczeń. Organ wskazał, że nie posiada tego orzeczenia, którego treść znajduje się w Księdze przyjęć kandydatów do SW i MO, obejmującej lata 1984-1985. Organ wykonał kserokopię stron z ww. księgi zawierających treść orzeczenia nr [...] z dnia 29 stycznia 1985 r. dotyczącą J. C. s. S., poświadczył za zgodność z oryginałem i doręczył skarżącemu w dniu 1 czerwca 2009 r., co skarżący potwierdził podpisem. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, Komisja prawidłowo potwierdziła za zgodność z oryginałem kserokopię stron, stanowiących część Księgi przyjęć kandydatów do SW i MO wraz z treścią orzeczenia dotyczącego skarżącego. Skoro Komisja nie posiada w swoich zasobach orzeczenia w innej formie niż wpis w ww. księdze, to nie mogła doręczyć skarżącemu czegoś (tj. orzeczenia z 1985 r.,), czego fizycznie po 33 latach nie posiada. Potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia części Księgi wraz z orzeczeniem dotyczącym skarżącego jest wypisem (odpis orzeczenia) z innego dokumentu, jakim jest Księga przyjęć kandydatów do SW i MO. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. e.o.