III SAB/Łd 9/04

Dnia 8 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie wydania porozumienia między Wojewodą [...] a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. 1. oddala skargę; 2. nakazuje wypłacić adw. Z. W., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A, z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. Pismem z dnia [...] skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. R. G. wniósł o wydanie porozumienia zawartego między Wojewodą [...] a ww. SKO, którym Wojewoda przekazał Prezydentowi Miasta T. do rozstrzygania sprawy w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. W odpowiedzi na powyższy wniosek z dnia [...] (znak [...]) SKO poinformowało skarżącego, iż porozumienie, którego wydania się domaga, nie istnieje. Skarżący został również poinformowany o treści przepisów prawa określających kompetencje organów administracji do rozstrzygania spraw o rozgraniczenie, tj. art. 29 ust 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. nr 100 poz. 1086) i art. 17 pkt 1 k.p.a. W dniu [...] R. G. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. polegającą na nierozpoznaniu wymienionego na wstępie wniosku z [...]. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego poparł skargę, oświadczył że nie jest w stanie wskazać podstawy żądania skarżącego, a ponadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga R. G. nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Należy zaznaczyć, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu, zaś organ w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu. Zasadniczym warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest jednak wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z 5 lutego 1999 r. I SAB 90/98, Lex nr 48016, wyrok NSA z 13 czerwca 2001 r. IV SA 961/99, Lex nr 78938 oraz postanowienie NSA z 2 czerwca 1998 r. IV SAB 166/97, Lex nr 43260). W niniejszej sprawie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P. nie można postawić zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...], skoro nie istnieje porozumienie, którego wydania domagał się skarżący. SKO w sposób właściwy załatwiło więc wniosek skarżącego wyjaśniając dlaczego jego wniosek nie może być zrealizowany oraz wskazując przepisy określające właściwość organów administracji w sprawach o rozgraniczenie. Wskazać należy, że Sąd uznał skargę R. G za dopuszczalną mimo niewyczerpania trybu postępowania określonego w art. 52 § 2 p.p.s.a. W przypadku bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego nie przysługuje zażalenie do organu administracji wyższego stopnia o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. natomiast z przepisu art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. wynika, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczy tylko tych aktów, które są wymienione w tym przepisie. Skoro zatem w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. nie została wymieniona bezczynność organu administracji przyjąć należy, że w przypadku bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa nie jest przesłanką wniesienia skargi. Ponieważ skarga R. G. nie mogła być – z wyżej wymienionych względów – uwzględniona, sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu sąd orzekł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1c w zw. z § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm.) w zw. z art. 250 p.p.s.a.