III SO/Łd 9/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K.K. na postanowienie zawarte w punkcie 2 postanowienia z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt III SO/Łd 9/16 o zwrocie kosztów postępowania w sprawie z wniosku K.K. w przedmiocie wymierzenia Rektorowi Uniwersytetu [...] grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność postanawia: 1. uchylić punkt 2 postanowienia z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. akt III SO/Łd 9/16; 2. zasądzić od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz K.K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądzić od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz K.K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. D.Cz. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy z wniosku K.K. w przedmiocie wymierzenia Rektorowi Uniwersytetu [...] grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność, wymierzył Rektorowi Uniwersytetu [...] grzywnę w wysokości 400 zł oraz zasądził od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem o zwrocie kosztów postępowania zawartym w pkt 2 postanowienia z dnia 16 listopada 2016 r., skarżący wniósł zażalenie. W zażaleniu tym skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi kosztów podlegających zwrotowi skarżącemu na łączną kwotę 357 zł, w sytuacji gdy wysokość tych kosztów obliczona w prawidłowy sposób w oparciu o naruszone przepisy winna wynieść łącznie 597 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. W rozpatrywanej sprawie sąd stwierdził, że zażalenie skarżącego na rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania w postanowieniu z dnia 16 listopada 2016 r. (pkt 2) jest oczywiście uzasadnione i w tym zakresie rozpoznał sprawę na nowo. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. wszczyna postępowanie sądowoadministracyjne. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z uwagi na brak odmiennego uregulowania art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. stanowi podstawę zasądzenia na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania w wypadku uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie skarżący poniósł koszty sądowe w wysokości 100 zł (wpis sądowy od wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność). Skarżącego reprezentował pełnomocnik będący adwokatem. Od pełnomocnictwa została uiszczona opłata skarbowa w wysokości 17 zł. Stanowi ona wydatek, którego obowiązek poniesienia powstaje z mocy przepisów prawa (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1827 ze zm.) w momencie złożenia w postępowaniu sądowym dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Podstawę ustalenia wynagrodzenie pełnomocnika, będącego adwokatem, stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Stosownie do § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej (§ 15 ust. 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie). Zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu (pkt 1); wartość przedmiotu sprawy (pkt 2); wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie (pkt 3); rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (pkt 4). Wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich może zawierać oświadczenie o wysokości kosztów obciążających stronę z tytułu wynagrodzenia adwokata. W braku takiego oświadczenia, opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej, chyba że okoliczności określone w § 15 ust. 3 przemawiają za innym jej ustaleniem (§ 16 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie). Zasadą zatem jest, że w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy, lecz nieskomplikowanych i nie wymagających znacznego nakładu pracy pełnomocnika, zwłaszcza gdy nie złoży on oświadczenia, o którym mowa w powołanym § 16 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie, opłatę ustala się w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej. Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 2 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 1 200 zł (lit. b), w innej sprawie – 480 zł (lit. c). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego. W związku z tym zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie stawka minimalna wynosi 480 zł. Pełnomocnik skarżącego nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 16 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie, a sąd nie stwierdził okoliczności określonych w § 15 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, które przemawiałyby za ustaleniem opłaty w wysokości przewyższającej stawkę minimalną. Opłata stanowiąca podstawę zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich wynosi zatem 480 zł. W tej sytuacji uznać należy, że niezbędne koszty postępowania skarżącego wyniosły łącznie 597 zł. Tymczasem w postanowieniu z dnia 16 listopada 2016 r., uwzględniającym wniosek o wymierzenie grzywny, w pkt 2 sąd zasądził od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wobec powyższego zażalenie na postanowienie z dnia 16 listopada 2016 r. w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania uznać należało za oczywiście uzasadnione. Następstwem tego jest uchylenie zaskarżonego postanowienia w tym zakresie i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kwoty 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 15 ust. 1 i § 16 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie. Zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego sąd miał na uwadze, że koszty postępowania zażaleniowego podlegają zaliczeniu do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym stanowi art. 200 p.p.s.a. Oznacza to, że koszty te powinny być zasądzone w orzeczeniu kończącym postępowanie stosownie do art. 209 p.p.s.a. Wobec ponownego rozpoznawania wniosku o zwrot kosztów postępowania sądowego w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a., sąd zobowiązany był w postanowieniu zawrzeć rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego, zaliczając je do kosztów postępowania sądowego, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty postępowania zażaleniowego w niniejszej sprawie stanowi wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. d, § 15 ust. 1 i § 16 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie w kwocie 240 zł oraz uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu sądowego od zażalenia kwota 100 zł. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 195 § 2 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu. D.Cz.