I SA/Lu 1001/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie WSA Małgorzata Fita WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2017 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej dalej: "organ odwoławczy", "Dyrektor Izby Skarbowej", po rozpatrzeniu sprawy z odwołania firma A dalej: "skarżąca", "spółka", "podatnik", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] dalej: "organ pierwszej instancji", "Naczelnik Urzędu Skarbowego" z dnia [...] lipca 2016r., określającą przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. oraz kwotę odsetek za zwłokę należną od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji i zabezpieczającą zobowiązanie w tym podatku wraz z odsetkami za zwłokę. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał powołaną wyżej decyzję z dnia [...] lipca 2016r., którą określił stronie przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. w łącznej kwocie [...]zł oraz kwotę odsetek za zwłokę należną od tego zobowiązania w kwocie [...]zł i zabezpieczył zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł na majątku podatnika. W wydanym rozstrzygnięciu organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że spółka niezgodnie z prawem zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów, jako koszt zakupu magnesów – kwoty wynikające z faktur wystawionych przez E. T. oraz firma B. Zakwestionowane faktury w ocenie organu podatkowego nie dokumentowały rzeczywistych transakcji między podmiotami na nich wskazanymi, gdyż opisane w fakturach towary nie zostały sprzedane przez podmioty na nich widniejące. Miało zatem miejsce zawyżenie przez skarżącą kosztów uzyskania przychodów w 2012r. o łączną kwotę [...]zł, w tym: w czerwcu o [...] zł, w lipcu o [...] zł, w sierpniu o [...] zł, we wrześniu o [...] zł oraz w grudniu o [...] zł. Przeprowadzona kontrola podatkowa wykazała również nieprawidłowości, w zakresie zaksięgowania po stronie kosztów uzyskania przychodów w 2012r. m. in.: - wydatków dotyczących opłat za usługi telekomunikacyjne, które powinny stanowić koszty uzyskania przychodów w 2011r., zawyżając tym samym koszty uzyskania przychodów w 2012r. o kwotę [...]zł; - nieprawidłowych kwot składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe, w części finansowanej przez płatnika składek oraz składek na fundusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych za luty i marzec 2012r., zaniżając w lutym koszty uzyskania przychodów o kwotę [...]zł, zaś w marcu zawyżając o [...] zł; - niewłaściwych kwot miesięcznych umorzeń wynikających z tabeli amortyzacyjnej środków trwałych zaniżając w 2012r. wartość odpisów amortyzacyjnych o kwotę [...]zł; - opłat przygotowawczych, pierwszych rat leasingowych (poniesionych w latach 2006- 2010) oraz prowizji przygotowawczych i za uruchomienie kredytu (poniesionych w latach 2011- 2012) traktując je jako rozliczenia międzyokresowe kosztów i dokonując wyliczenia kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem okresów trwania umów leasingu i kredytu, przez co zawyżono koszty uzyskania przychodów o [...] zł. Nieprawidłowości w zakresie zaksięgowanych w 2012r. kosztów uzyskania przychodów, prowadzące do zawyżenia kosztów ustalono na łączną kwotę [...]zł. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż kwota zobowiązania podatkowego spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. wynosi [...] zł, ma ona do uregulowania znaczne kwoty rat zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do września i za grudzień 2012r., wydane zostały w stosunku do spółki nieostateczne decyzje w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty oraz od kwietnia do września 2013r. ([...]), osiągany przez spółkę dochód ma tendencję spadkową (za 2013r. – [...] zł, a za 2015r. – [...] zł), a także ma spółka znaczne zobowiązania krótkoterminowe (na koniec 2015r. – [...] zł, nieruchomość obciążoną hipoteką umowną do kwoty [...]zł, środki trwałe obciążone zastawem skarbowym. Zachodzi zatem uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. nie zostanie wykonane. W odwołaniu od powyższej decyzji strona reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj. art. 121 §1, art. 122 w zw. z art. 187 §1 oraz art. 33 §1, §2 pkt 2 i §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm.) dalej: "Ordynacja podatkowa", poprzez przyjęcie wystąpienia przesłanki uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Pełnomocnik podniosła również, że dokonano zabezpieczenia na majątku podatnika bez wypłaty na jej rzecz zwrotu VAT, tymczasem w takiej sytuacji nie istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, gdy kwota VAT pozostaje cały czas w gestii organu podatkowego. Dodatkowo odwołująca zaznaczyła, że zajęcie rachunków bankowych stanowi zbyt dolegliwy środek bowiem jak wskazano w uzasadnieniu odwołania, podatnik uiszcza wymagalne zobowiązania dobrowolnie, korzysta z ratalnej formy spłaty zobowiązań, nie zbywa majątku, nie utrudnia lub udaremnia egzekucji. Dokonanie zabezpieczenia w postaci rachunków bankowych stawia zaś skarżącą w sytuacji utraty płynności finansowej i pozbawia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej pełnomocnik wskazała, że organ podatkowy nie ustalił wartości majątku podatnika, wobec czego twierdzenie, że nie wystarcza on na zaspokojenie zobowiązań nie zostało udowodnione. Ponadto podniosła, że decyzja o zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego ma charakter uznaniowy, a w okolicznościach przedmiotowej sprawy dokonanie zabezpieczenia nie było celowe. Po rozpatrzeniu całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutami odwołania. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego zarówno w zakresie modyfikacji rozliczenia deklaracji rocznej [...] za 2012r. podatnika, a także w zakresie określenia kwoty stanowiącej przedmiot zabezpieczenia, nie uchybiając przy tym przepisom postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w wydanej decyzji organ pierwszej instancji bardzo czytelnie przedstawił różnice pomiędzy wartościami zadeklarowanymi przez podatnika, a wartościami uwzględniającymi wyniki przeprowadzonej kontroli podatkowej. Podkreślił, że należna kwota podatku ustalona w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej, czyli [...] zł, znacznie przewyższa kwotę zadeklarowaną i wpłaconą przez podatnika, tj. [...] zł. Uzasadniając decyzję o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zobowiązanie podatnika w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę stanowi obiektywnie znaczną wartość w odniesieniu do stanu majątkowego spółki i jej dochodów. Podkreślił, że zgodnie z bilansem sporządzonym na dzień [...] grudnia 2015r., wartość aktywów trwałych wynosiła [...] zł. W skład tych aktywów wchodzi nieruchomość gruntowa, wyceniona przez spółkę na kwotę [...]zł, na której jest ustanowiona hipoteka umowna do kwoty [...]zł, jako zabezpieczenie kredytu. Wysokość obciążających podatnika zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek wynosi [...] zł, a posiadane środki trwałe, są obciążone zastawem skarbowym zabezpieczającym wykonanie zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do września 2012r. Wskazano również na spadek dochodów podatnika do poziomu, który nie może stanowić gwarancji spełnienia ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego bowiem wykazuje następujące wartości: w 2013r - [...] zł, w 2014r. - [...] zł, zaś w 2015r. - [...] zł. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że zaległości podatnika z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2012-2013r. wynoszą wg stanu na [...] lipca 2016r. wraz z odsetkami [...] zł, a spółka wnioskując o ich rozłożenia na raty wskazuje, że nieuwzględnienie tego wniosku pociągnie za sobą niewypłacalność będącą podstawą upadłości. W ocenie organu odwoławczego świadczy to o braku u spółki wystarczających zasobów finansowych, umożliwiających spłatę "prognozowanego" zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. Biorąc pod uwagę okres, jaki upłynął od powstania zaległości w podatku od towarów i usług (zaległości za 2012r. objęte są systemem ratalnym, a za 2013r. wniosek o rozłożenie zaległości na raty jest rozpatrywany) można zakwalifikować zachowanie spółki jako trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych. W ocenie organu odwoławczego decyzja wydana została przez organ pierwszej instancji zgodnie z przepisami postępowania podatkowego i prawa materialnego, a zarzuty podatnika nie zasługują na uwzględnienie wobec wystąpienia na gruncie ustalonego stanu faktycznego uzasadnionej obawy niewykonania przez podatnika wskazanego w decyzji zobowiązania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podatnik reprezentowany przez pełnomocnika powielił zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj. art. 121 §1, art. 122 w zw. z art. 187 §1 oraz art. 33 §1, §2 pkt 2 i §3 Ordynacji podatkowej. W ocenie pełnomocnik organ nie ustalił wartości majątku spółki, a twierdzenie, że majątek ten nie wystarczy na zaspokojenie zobowiązań nie zostało udowodnione. Dokonując zabezpieczenia organ zakłóca dotychczasowy układ ratalny. Ponadto organ dokonał zabezpieczenia na majątku spółki bez wypłaty na jej rzecz zwrotu podatku od towarów i usług, w takiej zaś sytuacji nie istnieje obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, gdyż kwota podatku od towarów i usług znajduje się cały czas w gestii organu podatkowego. Pełnomocnik podniosła również i to, że zajęcie rachunku bankowego stawia spółkę w sytuacji utraty płynności finansowej i pozbawia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Organ dokonał bowiem zajęcia zabezpieczającego wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług oraz wierzytelności z tytułu rachunku bankowego. Wskazała jednocześnie, w dalszej części uzasadnienia skargi, że organ naprawił swój błąd uchylając zajęcie rachunku bankowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w dnu 24 lutego 2017r. pełnomocnik skarżącej złożyła do protokołu rozprawy załącznik w którym przedstawiła swoje stanowisko w zakresie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, zasadniczo powielając dotychczas przedstawioną argumentację oraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 20 stycznia 2017r. dotyczące przewidywanego zakończenia postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynika sprawy, jak i prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy że zgodnie z art. 33 § 1-4 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; określającej wysokość zobowiązania podatkowego; określającej wysokość zwrotu podatku. Zabezpieczeniu podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, lub przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę, należnych od tego zobowiązania, na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jak wynika z powołanych przepisów przesłanką zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane. W piśmiennictwie wskazuje się, że chodzi przede wszystkim o obawę o dobrowolne wykonanie zobowiązania (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R.M. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2015, teza 6. Kom. do art. 33). Obawa niewykonania zobowiązania może wynikać, mówiąc ogólnie, bądź z niesolidności podatnika jako dłużnika lub jego dążenia do uniknięcia poniesienia ciężaru podatkowego, bądź braku majątku pozwalającego na wykonanie zobowiązania. W 2002r. oraz 2005r. ustawodawca doprecyzował przesłankę zabezpieczenia poprzez przykładowe wskazanie okoliczności wskazujących na istnienie obawy niewykonania zobowiązania. Należą do nich: trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Nie oznacza to, że obawę niewykonania zobowiązania można wykazać wyłącznie przez odwołanie się do wskazanych wyżej okoliczności, ponieważ mają one jedynie charakter przykładowy, na co wskazuje użyty w art. 33 §1 Ordynacji podatkowej zwrot "w szczególności". Jednakże wskazują one na działania podatnika, które wpływają na jego stan majątkowy w kontekście przewidywanych zobowiązań i możliwości ich wykonania. Z tego względu bezpośrednio wskazują na istnienie stanu uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W pozostałym zakresie zwrot normatywny "uzasadniona obawa" należy rozumieć jako przyczynę mającą swoje konkretne źródło, dla której organ podatkowy uznaje konieczność dokonania zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Ustalenie każdej przesłanki należy do organu podatkowego, który w sposób logiczny i czytelny musi uprawdopodobnić jej istnienie. Dlatego ocena sytuacji podatnika w tym zakresie powinna być dokonywana na podstawie obiektywnych kryteriów, gdyż tylko wtedy decyzja o zabezpieczeniu podlegająca kontroli sądowej będzie sprawdzalna. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie, na gruncie ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego, zarzut naruszenia przez nie przepisu art. 33 Ordynacji podatkowej, sformułowany przez skarżącego, nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podatkowy pierwszej instancji orzekając o zabezpieczeniu przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. określił w decyzji o zabezpieczeniu, jak tego wymaga art. 33 §4 Ordynacji podatkowej, przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Organ podatkowy wskazał na ustalenia, z których wynika, że zapisy dokonane w księgach podatkowych za 2012r. po stronie przychodów odzwierciedlają stan faktyczny, natomiast zapisy po stronie kosztów uzyskania przychodów za miesiące od stycznia do grudnia nie odzwierciedlają stanu faktycznego w części dotyczącej zaewidencjonowania kwot ujętych w fakturach wystawionych przez E. T. i N. A..-M. opisujących transakcje, które nie miały miejsca, a ponadto wadliwie zaksięgowano koszty uzyskania przychodów lat poprzednich dotyczących usług komunikacyjnych i rozliczeń międzyokresowych, a także kwoty odpisów amortyzacyjnych i składek na ZUS w części finansowanej przez płatnika. Oparte na tych ustaleniach określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę w ocenie Sądu odpowiada wymaganiom wynikających z treści art. 33 §4 Ordynacji podatkowej i w treści skargi nie jest kwestionowane przez podatnika. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy niezrozumiały jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa poprzez dokonanie zabezpieczenia na majątku spółki bez wypłaty na jej rzecz zwrotu podatku od towarów i usług, a zatem w sytuacji w której nie zachodzi obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, bowiem organ dysponuje kwotą podatku, nie wypłaconą podatnikowi. Tego rodzaju zarzut należałoby rozważyć w przypadku dokonania zabezpieczenia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług. Tymczasem w sprawie niniejszej organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2016r., utrzymaną w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej, dokonał zabezpieczenia zobowiązania skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę. W sprawie chodzi zatem o kwoty zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych nie wpłacone przez podatnika i przypadające od nich odsetki. Wobec tego nie można przyjąć, iż ze względu na nie wypłacenie spółce zwrotu podatku od towarów i usług nie zachodzi obawa niewykonania zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, objętego wskazaną decyzją. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w przedmiocie zabezpieczenia nie ma znaczenia przedstawione przez pełnomocnik na rozprawie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2017r. wskazujące nowy termin zakończenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r. Zostało ono bowiem wydane w postępowaniu, które nie jest objęte kontrolą Sądu w sprawie niniejszej. Odnosząc się zaś do argumentacji zawartej w złożonym na rozprawie przez pełnomocnik skarżącej załączniku do protokołu, Sąd podziela jej stanowisko, iż przedmiotem rozważań w postępowaniu zabezpieczającym jest pewien stan hipotetyczny. Sprawia to, że ocenie, a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny, podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu. Wystarczy więc gdy zestawienie występujących w sprawie okoliczności uprawdopodobni taki stan. Rację ma pełnomocnik skarżącej również twierdząc, że ocenie winny być poddane także argumenty podatnika zmierzające do wykazania, iż pewien stan hipotetyczny się nie ziści. Zgodzić się ponadto należy z zawartą w załączniku tezą, że powoływanie się na przesłanki uzasadniające obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane inne niż wskazane wyraźnie w treści art. 33 §1 Ordynacji podatkowej powinno być powiązane z wykazywaniem uzasadnionej, obiektywnie dostrzegalnej obawy niewykonania zobowiązania. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy podatkowe prowadziły postępowanie w sposób odpowiadający wskazanym wyżej wymaganiom i znalazło to właściwe odzwierciedlenie w treści i uzasadnieniu rozstrzygnięcia zarówno organu pierwszej instancji, jak i rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Prawidłowo organy wskazały na wartość aktywów trwałych spółki, wynoszących, według bilansu na [...] grudnia 2015r., [...] zł i jednocześnie obciążenie nieruchomości wchodzącej w skład tych aktywów hipoteką umowną do kwoty [...]zł., a także wysokość obciążających spółkę zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek w wysokości [...] zł. Ponadto słusznie zwróciły uwagę na spadające dochody spółki (z poziomu [...] zł w 2013r. do [...] zł w 2015r.) odnosząc wskazane wyżej ustalenia do przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r., wynoszącej [...] zł, i odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł. Zestawienie przybliżonej kwoty zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę ze stanem majątkowym spółki, mimo utrzymującego się na niezmienionym w stosunku do lat poprzednich poziomie aktywów obrotowych, pozwala na stwierdzenie, że uzasadniona jest obawa niewykonania przez spółkę zobowiązania podatkowego. Dodatkowo słusznie organ wskazał na ograniczoną zdolność spółki do wykonywania zobowiązań publicznoprawnych, co zostało uwzględnione przez organy podatkowe poprzez przyznanie spółce ulgi w spłacie zobowiązań polegającej na rozłożeniu na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za 2012r. Na taką ograniczoną zdolność płatniczą spółki wskazała zresztą ona sama, uzasadniając wniosek o rozłożenie na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za 2013r. tym, że nie rozłożenia na raty zobowiązania spowoduje utratę płynności finansowej i pociągnie za sobą niewypłacalność spółki. Prawidłowości oceny dokonanej przez organy podatkowe, że zrealizowana została przesłanka zabezpieczenia zobowiązania, o której mowa w treści art. 33 §1 Ordynacji podatkowej, nie podważa argument pełnomocnik podniesiony w piśmie złożonym jako załącznik do protokołu rozprawy, że spółka nie podejmuje czynności zmierzających do uchylenia się od zobowiązania poprzez wyprzedawanie majątku, nie unika kontaktu z organami podatkowymi, a wręcz bierze czynny udział w postępowaniach podatkowych. W ocenie Sądu aby bowiem dokonać zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, w świetle powołanego wyżej przepisu Ordynacji podatkowej, nie jest konieczne wykazanie złej woli podatnika, przejawiającej się w wyzbywaniu się majątku w celu udaremnienia w przyszłości egzekucyjnego wykonania zobowiązania. W sytuacji, takiej jak w sprawie niniejszej, ze względu na relację między wartością majątku będącego w dyspozycji podatnika, zważywszy na jego znaczne już istniejące zobowiązania, które mogą być wykonane zanim w obrocie prawnym pojawi się ostateczna decyzja określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r., a przybliżoną wysokością zobowiązania wraz z odsetkami uzasadniona obawa nie wykonania zobowiązania wynika nie z tego, że podatnik nie zechce wykonać dobrowolnie zobowiązania podatkowego, ale z tego, że –nawet jeśli będzie chciał wykonać zobowiązanie podatkowe – nie będzie w stanie wykonać tego zobowiązania ze względu na brak środków. Nie można w świetle powyższych ustaleń podzielić poglądu pełnomocnik, że organ nie wykazał zaistnienia przesłanki zabezpieczenia zobowiązania. Ocena prawidłowości podjętego przez organy podatkowe rozstrzygnięcia w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązania nie może być negatywna z powodu trwającego postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. i sporu co do okoliczności dotyczących nabycia towarów oraz wynikających stąd kosztów uzyskania przychodów. Organy podatkowe w stopniu wystarczającym dla rozstrzygnięcia w sprawie zabezpieczenia zobowiązania określiły przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Ustalenia organów w tym zakresie pełnomocnik kwestionuje w piśmie złożonym jako załącznik do protokołu rozprawy argumentując, że wykorzystanie przez spółkę towarów wykazanych w zakwestionowanych fakturach do działalności gospodarczej było bezsporne, a "toczące się postępowania, w tym karne, zmierzające do ustalenia źródła pochodzenia towarów, prowadzą do tego, że ziścić się może stan prowadzący do prawidłowego zaliczenia przez spółkę nabytych towarów w koszty uzyskania przychodów". Podnosi również, że organy nie analizując w dostatecznym stopniu wskazanych okoliczności nie odniosły się do zarzutów i argumentów spółki i motywowały tylko swoje stanowisko. W ocenie Sądu okoliczności powyższe mają istotne znaczenie dla kwestii określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej spółki. Niniejsze postępowanie, biorąc pod uwagę treść zaskarżonej decyzji, dotyczy natomiast zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. Wprawdzie, jak tego wymaga treść art. 33 Ordynacji podatkowej, w przypadku gdy zabezpieczenia wykonania zobowiązania dokonuje się przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, należy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Organy podatkowe zadośćuczyniły temu obowiązkowi, co znalazło też wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zaznaczyć należy, iż organy podatkowe dokonały określenia jedynie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego na podstawie posiadanych danych. Zarzuty podnoszone przez pełnomocnik w odniesieniu do ustaleń dotyczących przybliżonej kwoty zobowiązania mogą natomiast mieć znaczenie, o ile znajdą uzasadnienie w zgromadzonych dowodach, w odniesieniu do decyzyjnego określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Niezasadnie są zatem zarzuty naruszenia przepisów postępowania procesowego, tj.: art. 121 §1, art. 122 oraz art. 187 §1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe stosownie do treści art. 121 Ordynacji podatkowej, działały, zgodnie z zasadą zaufania do organów podatkowych Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt II FSK 2231/14 o naruszeniu art. 121 §1 Ordynacji podatkowej nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. W ocenie Sądu stan faktyczny i materiał dowodowy został zebrany zgodnie z dyspozycją art. 122 Ordynacji. Wynikający z tego przepisu obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zawarty w 187 §1 Ordynacji podatkowej również nie został naruszony. Nie sposób podzielić twierdzenia skarżącego co do błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie nieustalenia wartości majątku spółki. Zarzut ten w swojej istocie sprowadza się do polemiki z ustaleniami poczynionymi przez organy podatkowe. Ustalenia organów podatkowych zostały sformułowane w sposób logiczny, prawidłowy, zgodny z treścią norm postępowania podatkowego i zasadami doświadczenia życiowego. Podkreślić należy, że w toku postępowania podatnik nie przedstawił żadnych okoliczności świadczących o braku uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r., które przemawiałyby za uchyleniem wydanej decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. sąd oddalił skargę.