I SA/Lu 1005/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A z siedzibą w M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia nieruchomości spod egzekucji administracyjnej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 sierpnia 2013 r. (data pisma) skarżąca A z siedzibą w M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o odmowie wyłączenia spod egzekucji administracyjnej nieruchomości położonej w miejscowości G.. W skardze Spółka wniosła o anulowanie zajęcia przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie wskazując, że na ww. postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W związku z tym skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Dodatkowo organ nadmienił, że skarżąca Spółka została prawidłowo pouczona o braku możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego na to postanowienie. Organ poinformował również Skarżącą o przysługującym jej prawie wystąpienia z powództwem cywilnym do sądu powszechnego. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca skorzystała przysługującego jej prawa i pismem z dnia 5 sierpnia 2013 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego w P. z żądaniem zwolnienia spod egzekucji zajętej nieruchomości (karta 28 akt adm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania sprawy obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy zaskarżony akt podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Zakres tej kontroli wyznaczają art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., stanowi że sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Orzekając w niniejszej sprawie należy jednak uwzględnić regulację szczególną, na mocy której, kognicja sądowoadministracyjna została w sprawie wyłączona. Przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 38 § 1 (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 1015 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a." dopuszczają możliwość wyłączenia na wniosek osoby trzeciej prawa majątkowego lub rzeczy, z której prowadzona jest egzekucja administracyjna. Na postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy lub prawa majątkowego przysługuje zażalenie (art. 40 § 1 u.p.e.a.), Z kolei, zgodnie z art. 40 § 2 u.p.e.a. na ostateczne postanowienie w sprawie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Regulacja ta jednoznacznie stanowi, że w przypadku wydania ostatecznego postanowienia o odmowie wyłączenia rzeczy spod egzekucji administracyjnej wyłączona jest droga postępowania sądowoadministracyjnego, natomiast właściwa jest droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym regulowana przepisem art. 842 Kodeksu postępowania cywilnego. W ocenie Sądu, w świetle art. 40 § 2 u.p.e.a., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Biorąc powyższe pod uwagę skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.