I SA/Lu 101/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Asesor WSA Jerzy Drwal, , Protokolant Stażysta Konrad Gałka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2006 r. - uchyla zaskarżoną decyzję. I SA/Lu 101/08 UZASADNIENIE 1. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa / ARiMR /, po rozpatrzeniu odwołania M. G., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.– k.p.a. /, art. 5a ust. 3 i 4 ustawy z 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa / Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 264 ze zm./, art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej / Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm. / oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich / Dz. U. Nr 73 poz. 657 /, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] o odmowie przyznania M. G. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Dyrektor Oddziału ARiMR uzasadniał, że M. G.7 maja 2006 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania do 17 działek rolnych o łącznej powierzchni 14,38 ha. Wnioskodawczyni w odniesieniu do działek A, F, M zadeklarowana zawyżoną powierzchnię; w odniesieniu do działek D, O zadeklarowała zaniżoną powierzchnię. Wniosek M. G. obejmuje działki położone w gminie B. obręb D. o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...], które są objęte wnioskiem A. B. o przyznanie płatności. Te działki są własnością A. M., która je wydzierżawiła M. G. umową z 19 lutego 2002 r. Następnie wydzierżawiła je A. B. umową z 5 sierpnia 2005 r. A. M. złożyła do KRUS w B. wniosek o rozwiązanie umowy dzierżawy z 9 maja 2005 r. Obie umowy dzierżawy zostały ujęte w rejestrze umów zgłoszonych do ewidencji. Żadna nie została ujawniona w operacie ewidencyjnym. Umowa dzierżawy z 5 sierpnia 2005 r. została wykreślona z rejestru umów zgłoszonych do ewidencji. Dyrektor Oddziału ARiMR uzasadniał, że na działkach [...] i [...] M. G.jesienią 2005 r. dokonała oprysku perzobójczego, w 2006 r. dokonała drugiego pokosu traw na powierzchni około 0,35 ha / za oświadczeniem M. G., zeznaniami K. D.i R. G. /. A. B. dokonał koszenia i zbioru siana w lipcu 2006 r. / za oświadczeniem A. B., zeznaniami A. K. i F. B./. Na działkach [...],[...] M. G. jesienią 2005 r. wykonała oprysk perzobójczy, wiosną 2006 r. zasprężynowała te grunty, czego nie potwierdzają świadkowie. M. G. przyznała, że nie obsiała tych gruntów, bo nie zdążyła. Wcześniej obsiał je A. B. A. B. wiosną 2006 r. dokonał siewu, kultywacji i zbioru zboża / za oświadczeniem A. B.i zeznaniami F. B., A. T., K. D./. Na działkach [...],[...] M. G. w 2006 r. dokonała siewu nawozów, drugiego skosu traw, zbioru siana / za oświadczeniem M. G. i zeznaniami Z. B., K. D. /. A. B. wiosną 2006 r. usunął krzaki, wykosił i zebrał pierwszy pokos traw / za oświadczeniem A. B. i zeznaniami A. T., A. K., K. D. /. Dyrektor Oddziału ARiMR uzasadniał, że M. G. nie poinformowała ARiMR o zdezaktualizowaniu wniosku w odniesieniu do działek E / powierzchnia / i G / uprawa /. Miała obowiązek stosownego poinformowania organu i była o nim pouczona. Dyrektor Oddziału ARiMR w tych okolicznościach stanął na stanowisku, że działki numer: [...],[...],[...],[...],[...],[...] należało potraktować, jako zawyżenie powierzchni wnioskowanych działek. Wniosek został rozpatrzony w odniesieniu do powierzchni 10,26 ha. Różnica między powierzchnią wnioskowaną a stwierdzoną to 40,16 %. Taka różnica uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanej płatności. Argumentował, że w tym postępowaniu organ ma ustalić, kto użytkuje działki objęte więcej niż jednym wnioskiem, komu przysługuje płatność. Nie rozstrzyga sporu między posiadaczami. Argumentował, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania płatność ONW jest przyznawana producentowi rolnemu. Zgodnie z § 2 i § 3 tego rozporządzenia dla przyznania tej płatności producent ma prowadzić działalność rolniczą na zgłoszonych do płatności działkach rolnych. Ta działalność ma być prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE. Zważył, że prowadzenie działalności rolniczej związane jest z użytkowaniem gruntów rolnych, czyli posiadaniem tychże gruntów. Posiadanie gruntów rolnych to jedna z obligatoryjnych przesłanek uzyskania płatności. Posiadaczem działek rolnych jest właściciel, dzierżawca, użytkownik, zarządca czy osoba mająca inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Przytoczył art. 336 i art. 337 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny / Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm. /. Wywodził, że o istnieniu posiadania decyduje faktyczne władztwo nad rzeczą. Tytuł prawny tego władania nie jest istotny. Chcąc ustalić posiadacza gruntów rolnych objętych wnioskiem o płatność, należy ustalić kto te grunty utrzymuje w dobrej kulturze rolnej w roku przypadającym na rok ubiegania się o płatność. M. G. nie udowodniła pełnego posiadania w 2006 r. działek numer: [...],[...],[...],[...],[...], [...] w rozumieniu powołanych przepisów. Dlatego należało je potraktować, jako zawyżenie powierzchni wnioskowanej. Zważył, że w sprawach o udzielanie pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich stosuje się przepisy prawa wspólnotowego, w szczególności rozporządzenie Komisji / WE / Nr 817/2004 z 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady / WE / Nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej EFOGR / Dz. U. L 153 ze zm. /, które regulują zasady przeprowadzania kontroli gospodarstw rolnych, co do których wystąpiono o przyznanie płatności, zasady ustalania podstaw do obliczania płatności, zasady obliczania obniżek i wyłączeń w przypadku stwierdzenia uchybień we wnioskach będących podstawą przyznania płatności. Przepis art. 70 rozporządzenia Komisji / WE / Nr 817/2004 nakazuje stosowanie między innymi art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji / WE / Nr 796/2004 w odniesieniu do płatności obszarowych / płatności przyznawanych na bazie powierzchni gruntów rolnych / , w tym płatności ONW. Zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji / WE / Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady / WE / Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego po kontroli administracyjnej pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy jeśli różnica ta wynosi 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Natomiast jeżeli różnica ta przekracza 20% stwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Za daną grupę upraw uważa się obszary ONW. Wobec tego, zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji Nr 796/2004, jeżeli różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym wynosi więcej niż 20 %, to płatności ONW nie przyznaje się. Skoro strona nie udowodniła pełnego władztwa w odniesieniu do działek numer: [...],[...],[...],[...],[...],[...], to należało potraktować ich powierzchnię jako zawyżenie wnioskowanego obszaru i zdecydować o odmowie przyznania płatności. . 2. M.G. złożyła skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR. Zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym przez uznanie, że istnieją podstawy do odmowy przyznania wnioskowanych płatności. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie wnioskowanej płatności na rok 2006 zgonie z wnioskiem złożonym organowi. Uzasadniała, że bezspornie udowodniła użytkowanie i utrzymywanie w dobrej kulturze rolnej działek numer: [...],[...],[...],[...],[...],[...]w 2006 r. Dowody zgromadzone przez organ nie dowiodły bezspornie, by nie użytkowała tych działek w 2006 r. Umowa dzierżawy z 5 sierpnia 2005 r. z A. B. została wykreślona z rejestru umów zgłoszonych do ewidencji gruntów. Kiedy była zawierana umowa dzierżawy spornych gruntów przez A. M.z jej mężem w 2002 r., to nie były one uprawiane od 15 lat. Zaległości podatkowe od tych gruntów wynosiły 15000 zł. Jej mąż nakładem swojej pracy i swoich środków doprowadził te grunty do stanu pozwalającego na ich użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Opłacał podatki. Właścicielka tych gruntów wniosła powództwo o ich wydanie przeciwko M. G., dzierżawcy. Powództwo zostało oddalone / sprawa [...]/. Organ nie rozważył rozbieżności w twierdzeniach A. B., K. D..Organ pominął, że działka numer [...] nie była przedmiotem umowy dzierżawy z A. B.. Organ pominął, że niemożność użytkowania gruntów w całości była spowodowana przyczynami niezależnymi od wnioskodawczyni. Jedyną przeszkodą w użytkowaniu całej powierzchni spornych gruntów były bezprawne działania A. B.. Organ bezpodstawnie stwierdził zawyżenie powierzchni działek we wniosku, bezpodstawnie odmówił przyznania wnioskowanych płatności. Sporne działki użytkowała w taki sposób, który utrzymywał je w dobrej kulturze rolnej. Spełniła wymogi z art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE. Była producentem rolnym uprawnionym do otrzymania płatności ONW. 3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło istotnie wpływać na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /. 5. Rozpatrywana płatność na 2006 r., to płatność z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej / Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm. /, który stanowi, że ustawa określa zadania oraz właściwość jednostek organizacyjnych i organów, w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Rozpatrywana płatność na 2006 r. jest poddana unormowaniom tej ustawy. Na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy Rada Ministrów rozporządzeniem z 14 kwietnia 2004 r. określiła szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich / Dz. U. Nr 73 poz. 657 ze zm. /. To rozporządzenie w § 1 ust. 1 stanowi, że określa szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania / ONW /, zwaną dalej "płatnością ONW", objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, zwanym dalej "Planem", a także przestrzenny zasięg wdrażania tego działania. W § 2 ust. 1 stanowi, że płatność ONW udziela się producentowi rolnemu, który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej / EFOiGR /, nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia / Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999 ze zm. / oraz jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar. W § 2 ust. 2 stanowi, że za działalność rolniczą w rozumieniu § 2 ust. 1 uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. W § 3 stanowi, że działalność rolnicza jest prowadzona zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1257/1999/WE, jeżeli w gospodarstwie rolnym są przestrzegane wymagania w zakresie: stosowania nawozów i ich przechowywania, rolniczego wykorzystania ścieków na terenie gospodarstwa rolnego, rolniczego wykorzystania komunalnych osadów ściekowych, stosowania i przechowywania środków ochrony roślin, gospodarki na użytkach zielonych, utrzymywania czystości i porządku w gospodarstwie rolnym, ochrony siedlisk przyrodniczych, ochrony gleb, gospodarki wodnej - określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Rozporządzenie Rady /WE / 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej / EFOGR / oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia / Dz.U.UE.L.99.160.80 / w art. 14 / w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. / stanowiło w ust. 1, że rolnicy na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą uzyskać wsparcie w postaci dodatków wyrównawczych; w ust. 2, że dodatki wyrównawcze są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy: prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale, który zostanie określony; podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o mniej korzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego; stosują dobrą praktykę gospodarki rolnej, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną / zob. art. 93 rozporządzenia Rady / WE / Nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich EFRROW- Dz. U. UE.L. 05.277.1 /. Te unormowania wyznaczały zakres okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej. 6. Poza sporem była okoliczność, że skarżąca złożyła wniosek w terminie / § 6 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich w brzmieniu obowiązującym w dacie jego składania /. Skutecznie złożony wniosek zobowiązywał organ do ustalenia czy wnioskodawczyni obejmuje wnioskiem działki, które posiada, jako producent rolny i czy na tych gruntach prowadzi działalność rolniczą. Ma rację organ kiedy stwierdza, że prowadzenie działalności rolniczej na zadeklarowanych we wniosku gruntach wiąże się z ich posiadaniem. To oznacza, że wnioskodawca ma obowiązek przedstawić aktualny stan posiadania gruntów rolnych, na dzień złożenia wniosku. To oznacza, że organ miał obowiązek ustalić w pierwszej kolejności czy skarżąca jest posiadaczem działek zadeklarowanych we wniosku o rozważaną płatność. To oznacza, że organ powinien ustalić w pierwszej kolejności stan posiadania deklarowanych gruntów w dacie złożenia wniosku o przyznanie tej płatności. Ma rację organ, kiedy stwierdza, że treść pojęcia posiadania należy wykładać w myśl przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 roku - Kodeks cywilny / Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zmianami /. Producent rolny we wniosku o rozważną płatność ma wskazać te grunty, które posiada i na których prowadzi działalność rolniczą. Bez ustalenia stanu posiadania spornych działek w dacie, kiedy skarżąca deklarowała je we wniosku o przyznanie płatności, dowolne jest stanowisko organu o zawyżeniu powierzchni deklarowanych działek o powierzchnię działek numer: [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Organ pomija, że wnioskodawca prawidłowo deklaruje grunty rolne, które posiada, kiedy składa wniosek. W tej sprawie brak jest stanowczych ustaleń organu na okoliczność posiadania spornych gruntów w dacie złożenia wniosku przez skarżącą o przyznanie płatności, w dacie ich deklarowania organowi. Ten brak uniemożliwia stwierdzenia czy deklarowany we wniosku skarżącej stan posiadania spornych działek odpowiadał rzeczywistemu. Dla ustalenia zakresu posiadania spornych gruntów w dacie ich deklarowania przez skarżącą istotne znaczenie będą miały zakłócenia posiadania skarżącej przed datą złożenia wniosku. Organ powinien stanowczo ustalić czy te zakłócenia doprowadziły do trwałej utraty posiadania przez skarżącą i kiedy / w jakiej dacie /, czy też mimo zakłóconego posiadania / w tym przywrócenia utraconego / skarżąca nie utraciła go w sposób trwały, użytkowała sporne grunty, prowadziła na nich działalność rolniczą. Organ powinien stanowczo ustalić okresy zakłócenia posiadania skarżącej spornych działek po dacie złożenia wniosku o przyznanie płatności, po dacie ich zadeklarowania organowi, czy te zakłócenia doprowadziły do trwałej utraty posiadania przez skarżącą spornych działek i kiedy / w jakiej dacie /, czy wykluczyły ich użytkowanie, prowadzenie na nich działalności rolniczej, czy też mimo zakłóconego posiadania / w tym przywrócenia utraconego / skarżąca nie utraciła go w sposób trwały, użytkowała sporne działki, prowadziła na nich działalność rolniczą. Powyższych ustaleń organ nie dokonał. Organ powinien ustalić konkretne okresy zakłócenia posiadania skarżącej, jego zakres, skutki w każdym konkretnym przypadku. Organ powinien wskazać dowody, na podstawie których dokonał tych ustaleń i wyjaśnić dlaczego są to dowody wiarygodne, dlaczego odmawia wiarygodności pozostałym dowodom. Następnie poddać te ustalenia prawnej ocenie w świetle przesłanek przyznania wnioskowanej płatności. Rozważyć i ocenić, które zakłócenia posiadania skarżącej spornych działek uzasadniają stwierdzenie, że skarżąca spornych działek nie posiadała, nie użytkowała, nie prowadziła na nich działalności rolniczej. Przedstawić te rozważania i ocenę w uzasadnieniu decyzji. Na tym etapie postępowania tego nie dokonał. Organ dowolnie uzasadnia odmowę przyznania skarżącej wnioskowanej płatności niepełnym posiadaniem. Pomija, że nie każde zakłócenie posiadania / spór o posiadanie / powoduje jego utratę, powoduje brak przesłanki użytkowania, brak przesłanki prowadzenia na tych gruntach działalności rolniczej. Pomija w dotychczasowej argumentacji przesłankę prowadzenia działalności rolniczej na spornych gruntach. Organ w uzasadnieniu swego stanowiska poprzestaje na przytoczeniu fragmentów twierdzeń skarżącej, drugiego wnioskodawcy A. B., świadków. Nie dokonuje oceny wiarygodności twierdzeń każdej z tych osób. Nie wyjaśnia, którym twierdzeniom przyznaje walor wiarygodności i dlaczego, którym odmawia wiarygodności i dlaczego. Nie rozważa i nie ocenia całokształtu tych twierdzeń. Pomija zawarte w nich rozbieżności. Nie podaje, które okoliczności przyjmuje za udowodnione, a które za nieudowodnione. Nie wyjaśnia dlaczego pomija prowadzenie dowodu z zeznań właścicielki spornych gruntów, która je wydzierżawiała; z akt sprawy cywilnej z powództwa A. M. przeciwko dzierżawcy o wydanie spornych gruntów. Z akt postępowania przed organem wynika, że są to źródła dowodowe na okoliczności stanu posiadania spornych gruntów, ich użytkowania, prowadzenia na nich działalności rolniczej, które mogą mieć znaczenie dla 2006 r. Te źródła dowodowe nie zostały przez organ rozważone. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia przyczyn tego zaniechania. 7. Tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające narusza zasady postępowania z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 k.p.a., narusza ustawowe wymogi prowadzenia postępowania dowodowego z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., narusza ustawowe wymogi decyzji z art. 107 § 1, § 3 k.p.a. Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania są tymi, które mogły istotnie wpływać na wynik sprawy. Stwierdzone zawyżenie powierzchni deklarowanych gruntów o powierzchnię sześciu spornych działek nie ma aktualnie uzasadnienia w ustaleniach faktycznych, w ocenie dowodów. Poprzestanie na ogólnym stwierdzeniu niepełnego posiadania spornych działek w 2006 r. nie spełnia kryterium legalności. Natomiast ma rację organ, kiedy stwierdza, że nie jest istotny tytuł posiadania, dobra czy zła wiara posiadacza, że nie jest powołany do rozstrzygania sporu o posiadanie czy o tytuł prawny do gruntu objętego wnioskiem skarżącej. 8. Na tym etapie postępowania przedwczesna jest ocena merytorycznej zasadności stanowiska skarżącej o spełnieniu przesłanek uprawniających do przyznania wnioskowanej płatności. Rozstrzygnie o tym właściwy organ w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nie jest uprawniony do zastępowania organu w rozstrzyganiu sprawy administracyjnej. 9. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.