I SA/Lu 101/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi - na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skierowaną do M. M. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej z A. Sp.z o.o. odpowiedzialności podatkowej M. M., jako członka zarządu za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: maj-wrzesień i grudzień 2007 r. oraz styczeń-marzec 2008 r. p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę. W dniu 20 lutego 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga a. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej z A. w G. odpowiedzialności podatkowej M.M., jako członka zarządu za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: maj-wrzesień i grudzień 2007 r. oraz styczeń-marzec 2008 r., skierowaną do M. M. Skarga została wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadana była skarga, k.20) i podpisana przez M. M.. Jak wynika z akt sprawy (-zwrotne potwierdzenie odbioru przy k.46 akt administracyjnych), zaskarżona decyzja została doręczona M. M.w dniu 24 grudnia 2008 r. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na przedmiotową decyzję, datowana na dzień 21 stycznia 2009 r., została nadana na adres Izby Skarbowej dnia 22 stycznia 2009 r. Polskiej placówce pocztowej w L. przesyłka zawierająca skargę została przekazana w dniu 24 stycznia 2009 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadana była skarga). Strona nie wnosiła o przywrócenie jej terminu do wniesienia skargi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 23 lutego 2009 r. M. M. został wezwany do usunięcia – w terminie 2 miesięcy- braków formalnych skargi z dnia 21 stycznia 2009 r. poprzez oznaczenie strony skarżącej , to jest jednoznaczne wskazanie, czy skarżącym w sprawie jest M. M.czy też A. Spółka z o.o. w G., pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: I. Zgodnie z art. 53 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm – dalej: "ppsa"./ , skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Za równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu uważa się oddanie go w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym (art. 83 § 3 ppsa). Oznacza to, że w wypadku nadania pisma za granicą o zachowaniu terminu dokonania czynności decyduje nie data nadania pisma za granicą, ale data jego przekazania polskiemu urzędowi pocztowemu lub polskiemu urzędowi konsularnemu (por. post. SN z dnia 12 maja 1978 r., IV CR 130/78, OSPiKA 1979, z. 4, poz. 76). Jak wskazano wyżej, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 24 grudnia 2008 r., co skutkowało tym, iż 30-dniowy termin przysługujący na wniesienie skargi o jakim stanowi art. 53 ( 1 ppsa, upływał w dniu 23 stycznia 2009r. Wobec powyższego należało przyjąć, że przedmiotowa skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przekazana polskiej placówce pocztowej w dniu 24 stycznia 2009 r., została wniesiona z 1-dniowym uchybieniem ustawowego terminu. Artykuł 58 ( 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. II. Przepis art. 57 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, wymagania te określa natomiast art. 46 przytoczonej ustawy. Stanowi on, że każde pismo strony powinno zawierać między innymi imię i nazwisko lub nazwę stron. Tego wymogu przedmiotowa skarga nie spełnia – strona pomimo wezwania nie wskazała jednoznacznie, kto jest skarżącym w sprawie (M. M.do którego skierowana została skarżona decyzja, czy też wskazana w skardze spółka A.) wobec czego podlega rygorowi odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 ( 1 pkt 3. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.