I SA/Lu 1014/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E. A. i C. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. - w zakresie wniosku C. J. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: - przywrócić C. J. termin do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. W toku postępowania przez tutejszym sądem w sprawie ze skargi C. J. i E. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie nadpłaty w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. skarżący zwrócił się do sądu o przyznanie mu prawa pomocy. Ponieważ formularz PPF nie został opatrzony podpisem osoby wnioskującej, Referendarz sądowy wezwał C. J. do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podpisanie wniosku – w terminie 7dniowym, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 3 stycznia 2018 roku. Jak wynika z akt sprawy wniosek PPF został podpisany przez skarżącego osobiście w dniu 22 stycznia 2018 r. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przywrócenie mu terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tytułem uzasadnienia wniosku wskazał, iż w okresie od dnia 2 do 23 stycznia 2018 r. przebywał na leczeniu sanatoryjnym. Do wniosku skarżący dołączył kopię zaświadczenia o przebywaniu na oddziale sanatoryjnym ośrodka w wymienionych wyżej dniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczna jest analiza całości okoliczności sprawy. Brak winy w uchybieniu terminu jest podstawową przesłanką do jego przywrócenia. Przepisy regulujące instytucję przywrócenia terminu nie wskazują wedle jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, co uzasadnia pogląd, że ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, oczywiście przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, jakie sąd uzna za istotne, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy. Istotnym przy tym jest, aby strona składająca taki wniosek, uprawdopodobniła, iż istniały obiektywnie niemożliwe do przezwyciężenia przeszkody uniemożliwiające jej dochowanie terminu, o którego przywrócenie wnosi, w okresie kiedy termin ten biegł. W ocenie Sądu w okolicznościach przedstawionych przez stronę trudno byłoby zarzucić niedbalstwo czy też jakąś inną formę nienależytego dbania o własne interesy. Sąd ma na względzie, że skarżący – przebywając na leczeniu w S. (to jest w miejscowości oddalonej od L.) nie był w stanie wykonać wezwania Sądu w wyznaczonym terminie. Pomimo, iż dla ochrony swoich interesów wyznaczył w sprawie pełnomocnika, w tym przypadku nie mógł się jednak nim posłużyć, z uwagi na specyficzny rodzaj czynności procesowej, jakim jest oświadczenie wiedzy co do swojej sytuacji majątkowej na potrzeby wnioskowanego prawa pomocy (zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 252 § 1a p.p.s.a. po nowelizacji w 2015 r.). Wniosek został podpisany niezwłocznie po powrocie z leczenia. Trudno byłoby zatem w niniejszej sytuacji przypisać skarżącemu winę w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy stwierdzając, iż uchybienie terminu w sprawie niniejszej nie nastąpiło w wyniku zaniedbania, czy też okoliczności od strony zależnych - działając na podstawie art. 86 ( 1 ustawy p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji