I SA/Lu 1027/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 1027/13 w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej spadkobiercy p o s t a n a w i a odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 4 października 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił skarżącemu B. L. przyznania prawa pomocy. W dniu 30 października 2013 r. (data nadania) skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, który nie został przez stronę podpisany. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 5 listopada 2013 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez własnoręczne podpisanie sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została dwukrotnie awizowana, tj. w dniach 8 listopada 2013 r. i 18 listopada 2013 r., a następnie w dniu 26 listopada 2013 r. zwrócona do Sądu jako niepodjęta w terminie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 listopada 2013 r. przesyłkę tę uznano za doręczoną w dniu 22 listopada 2013 r. Do chwili obecnej skarżący nie uzupełnił braku formalnego sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym: wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy – pkt 7), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie z kolei do art. 259 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym m.in. sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione. Odnotować w tym miejscu należy, że sprzeciw powinien odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych (art. 46 – 47 p.p.s.a.). W myśl zatem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Dlatego też wezwano skarżącego, w trybie art. 49 p.p.s.a., do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest sprzeciw, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jego braków obliguje sąd, zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a., do jego odrzucenia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż sprzeciw nie został opatrzony podpisem skarżącego. Termin zaś do uzupełnienia braku sprzeciwu upłynął bezskutecznie z dniem 29 listopada 2013 r. Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.