I SA/Lu 1029/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 30 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 października 2012 r. J. S. złożył skargę na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej, doręczoną domownikowi skarżącego 18 września 2012 r. Skarga została nadana przez skarżącego w urzędzie pocztowym B. w dniu 19 października 2012 r. W odpowiedzi na skargę Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie. Skarżący o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie wnosił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.- skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 149 Ordynacji podatkowej jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo pełnoletniemu domownikowi (...). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Inspektora Transportu Drogowego zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona do rąk dorosłego domownika w dniu 18 września 2012 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, upłynął z dniem 18 października 2012 r. Z akt sprawy wynika, iż skarga została nadana w urzędzie pocztowym, w dniu 19 października 2012 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.