I SA/Lu 1030/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wnioskiem z dnia 7 stycznia 2017 r. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Następnie w odpowiedzi na wezwanie referendarza do nadesłania tzw. dokumentów źródłowych w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 718 - zwana dalej p.p.s.a.) skarżąc złożył oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje. Zgodnie z regulacją z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Oczywistym zatem jest, że postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy ma charakter stricte wnioskowy. Oznacza to, że wola strony występującej ze stosownym wnioskiem nadaje kierunek oraz zakres temu postępowaniu. Skoro wolą strony jest rezygnacja z ubiegania się o udzielenia prawa pomocy, rozpoznający taki wniosek jest związany oświadczeniem w tym zakresie. Innymi słowy cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy uzewnętrznia wolę strony, że nie jest ona zainteresowana rozpoznaniem jej uprawnień do uzyskania tego prawa. Brak jest tym samym podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie zaś z art. 249a P.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze powyższe, na podstawie ww. przepisu, orzeczono jak na wstępie.