I SA/Lu 1034/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego J. P. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi C. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. p o s t a n a w i a przyznać doradcy podatkowemu J. P. kwotę 2.214 zł (słownie: dwa tysiące dwieście czternaście złotych), obejmującą podatek od towarów i usług w wysokości 414 zł (słownie: czterysta czternaście złotych), tytułem wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie). Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. Następnie postanowieniem z dnia 5 października 2017 r. referendarz sądowy przyznał stronie skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej doradcę podatkowego, którym wyznaczony został doradca podatkowy J. P.. Od ww. wyroku ustanowiony dla skarżącego doradca podatkowy, złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały pokryte w całości lub w części. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej cyt. jako p.p.s.a.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153 dalej powoływanego jako "rozporządzenie"). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej dotycząca określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 31.032,00 zł. Zgodnie natomiast z treścią § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł wynosi 2.400 zł. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% kwoty ustalonej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy 75% tej kwoty, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł. Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter przedmiotowej sprawy oraz to, że nie prowadził on sprawy w obu instancjach referendarz sądowy uznał, że kwota 1.800 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu, Tak ustaloną wysokość wynagrodzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23% przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, tj. o 414 zł (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Wobec powyższego na podstawie przywołanych przepisów orzeczono jak w postanowieniu.