I SA/Lu 1047/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (powoływane dalej jako "organ II instancji", "kolegium" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania J. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] r., określającą J. S. opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie [...]zł miesięcznie począwszy od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. oraz w kwocie [...]zł począwszy od 1 stycznia 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że J. S. (dalej: "skarżący") złożył 15 stycznia 2016 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której w rubrykach dotyczących wysokości opłaty miesięcznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi wpisał trzykrotnie wykazał w kwocie "0 zł". W deklaracji wskazał, że nie wytwarza odpadów organicznych, a powstałą z działalności makulaturę odwozi do punktu skupu. Organ I instancji poddał w wątpliwość dane wykazane w deklaracji, gdyż właścicielowi nieruchomości przepisy ustawy nie pozostawiają wyboru co do poddania się obowiązkowi uiszczania opłat. Przepis art. 6h ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada wprost na właścicieli obowiązek ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odwołaniu skarżący podniósł, że jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w C. i pod tym adresem prowadzi działalność gospodarczą. Jego zdaniem, dla ustalenia opłaty ryczałtowej za gospodarowanie wytwarzanymi odpadami konieczne jest, w przypadku nieruchomości niezamieszkałej, łączne zaistnienie przesłanek: zadeklarowania liczby pojemników oraz powstawania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Wobec faktu, że na nieruchomości skarżącego nie znajdują się pojemniki z odpadami komunalnymi, sprzeczne z prawem jest objęcie skarżącego opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponadto zarzucił, że wskazana przez organ podstawa ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi – art. 6j ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach została błędnie określona, ponieważ ustawa wyraźnie wskazuje, że podstawą prawną obliczenia stawki opłaty dla nieruchomości niezamieszkałych jest art. 6j ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 6c o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy może w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Rada Miasta Chełm korzystając z uprawnienia ustawowego, uchwałą nr XXV/282/12 z dnia 18 grudnia 2012 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego z 17 stycznia 2013 r., poz. 141) postanowiła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z § 10 pkt 4 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Chełma (uchwała Rady Miasta Chełma z dnia 18 grudnia 2012 r. nr XXV/280/2012), pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości niezamieszkałej ustala właściciel nieruchomości niezamieszkałej. Powinien on dokonać wyboru spośród pojemników wymienionych w § 8 ust. 1, z uwzględnieniem § 9, cyklu odbioru określonego w § 5 lub zadeklarowanej częstotliwości wywozu, a w przypadku lokali handlowych - w oparciu o miesięczne wskaźniki wynoszące 20 I na każde 10 m2 powierzchni całkowitej, jednak co najmniej jeden pojemnik o pojemności 120 I na lokal. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że to na skarżącym ciąży obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy podkreślił, że nie jest w sprawie sporne, iż w odniesieniu do objętej decyzją nieruchomości została wydana uchwała rady gminy o odbieraniu odpadów komunalnych. Organ powołał definicję odpadów komunalnych i wyjaśnił, że są to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Powyższe nie oznacza, że ustawa o utrzymaniu porządku i czystości w gminach dotyczy wyłącznie odpadów wytwarzanych w gospodarstwach domowych. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że działalność handlowa prowadzona na nieruchomości położonej przy ulicy [...] w C. nie powoduje powstawania odpadów komunalnych, a w szczególności odpadów organicznych. Prowadzenie lokalu handlowego wiąże się z przebywaniem z nim ludzi, a to powoduje powstawanie odpadów komunalnych. Organ wyjaśnił następnie, że zadania gminy oraz obowiązki właścicieli nieruchomości, dotyczące utrzymania czystości i porządku oraz warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, określone są w przepisach ustawy. Rada Miasta Chełma postanowiła, że miasto odbierać będzie odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (uchwała nr XXV/282/12 z dnia 18 grudnia 2012 r.). Przepisami tymi została objęta nieruchomość skarżącego. Zgodnie z art. 6 h Ustawy, właściciele nieruchomości (zarówno tych, na których zamieszkują mieszkańcy jak i takich na których mieszkańcy nie zamieszkują), są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sposób obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określony został w przepisach art. 6j ustawy. Zgodnie z art. 6j ust. 3 ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2 (nieruchomości niezamieszkałej), opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Aktem prawa miejscowego, tj. uchwałą z dnia 18 grudnia 2012 r. nr XXV/280/2012 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Chełm postanowiono, że każda nieruchomość niezamieszkała winna być wyposażona w co najmniej jeden pojemnik 120 litrowy przypadający na jeden lokal handlowy, który to pojemnik powinien być opróżniany co najmniej raz na miesiąc (§ 5 ust. 3 pkt c). Natomiast stosownie do treści uchwały Rady Miasta Chełma Nr XXV/283/12 z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik, zmienionej uchwałami Rady Miasta Chełma nr XXX/350/13 z dnia 14 maja 2013 r. i nr XXXII/361/13 z dnia 26 czerwca 2013 r. oraz uchwały Rady Miasta Chełma Nr XI11/137/15 z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik, opłata za pojemnik o pojemności 120 l wynosi [...] zł. Organ odwoławczy podniósł, że z treści powyższych przepisów wynika, że właściciele nieruchomości niezamieszkałych, w sytuacji, gdy aktem prawa miejscowego gmina postanowiła o odbieraniu z takich nieruchomości odpadów, mają obowiązek ponoszenia na rzecz gminy opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz składania deklaracji, na podstawie których powyższa opłata jest wymierzana. W niniejszej sprawie taka deklaracja została złożona przez skarżącego, jednakże obarczona ona była takimi brakami, które uzasadniały wszczęcie postępowania na podstawie art. 6o ustawy, w celu wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie: - art. 3 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez jego niezastosowanie i brak przeprowadzenia nadzoru w postaci weryfikacji, czy skarżący wytwarza odpady na terenie jego nieruchomości w sytuacji, kiedy ustawa nakłada na gminę taki obowiązek; - art. 6c ust. 1 i 2 w zw. z art. 6h ustawy poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niezasadne przyjęcie, że skarżący zobowiązany jest do uiszczania opłat pomimo niezamieszkiwania na nieruchomości oraz niewytwarzania odpadów komunalnych; - art. 6j ust. 1 ustawy poprzez jego zastosowanie w przypadku, w którym przepis nie znajduje zastosowania w odniesieniu do nieruchomości, które nie są zamieszkałe; - art. 6c w zw. z art. 6 i ust. 1 pkt 2 i w zw. z art. 6j ustawy poprzez wydanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczania opłat komunalnych w wysokości nieadekwatnej do stanu faktycznego sprawy; - art. 6o w zw. z art. 165 § 1, 2 i 5 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja określająca opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości, na której skarżący, będący jej właścicielem, nie zamieszkuje. Zdaniem sądu, określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostało dokonane w tej sprawie prawidłowo, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego ani materialnego. Spór w sprawie dotyczy obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Zdaniem skarżącego nie udowodniono, że na nieruchomości, na której skarżący prowadzi działalność gospodarczą, ale nie zamieszkują mieszkańcy, wytwarzane są odpady komunalne. Zasady gospodarowania odpadami komunalnymi oraz obowiązki właścicieli nieruchomości i gmin w tym zakresie określają przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 z późn. zm.), powoływana dalej jako "ustawa" oraz przepisy prawa miejscowego obowiązujące na terenie Miasta Chełma. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, celem ustawy jest objęcie jej regulacjami wszystkich właścicieli nieruchomości na terenach gmin. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. W celu realizacji tych zadań gminy obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi (art. 3 ust. 2 pkt 3). Ustawa wprowadza rozróżnienie dwóch typów właścicieli nieruchomości: 1) na których zamieszkują mieszkańcy, 2) na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne. Ustawa nakłada na gminę obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust.1). Jeśli natomiast chodzi o nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale na których powstają odpady komunalne, to rada gminy jedynie może (ale nie musi) uchwałą stanowiącą akt prawa miejscowego postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych także od właścicieli tych nieruchomości (art. 6c ust. 2). Uchwała o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, może dotyczyć wszystkich właścicieli nieruchomości lub właścicieli określonych nieruchomości, w szczególności nieruchomości, na których jest prowadzony określony rodzaj działalności (art. 6c ust. 3). Stosownie natomiast do art. 6h ustawy, właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, czyli zarówno właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, jak i właściciele nieruchomości, na których mieszkańcy nie zamieszkują, ale rada gminy postanowiła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli tych nieruchomości, obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W niniejszej sprawie Rada Miasta Chełma, korzystając z upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 6c ust. 2 ustawy, uchwałą nr XXV/282/12 z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego z 2013 r. poz. 141), objęła powszechnym systemem odbioru odpadów także właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Uchwała ta obowiązuje od 1 lipca 2013 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że od tej daty właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, obowiązani są do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zgodnie z art. 6h ustawy. Zarzut skarżącego, że powołane przepisy nie mają w jego przypadku zastosowania, ponieważ na nieruchomości będącej własnością skarżącego nie powstają odpady komunalne, jest całkowicie bezpodstawny. Prawidłowe jest stanowisko organu, że na nieruchomości, na której przebywają ludzie, powstają odpady komunalne. Skarżący prowadzi na swojej nieruchomości sklep obuwniczy, co wiąże się z przebywaniem na nieruchomości bliżej nieokreślonej liczby osób. Jest więc rzeczą oczywistą, niewymagającą głębszego uzasadnienia, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza wiąże się z powstawaniem odpadów komunalnych. Przypomnieć w tym miejscu należy, że pojęcie odpadów komunalnych nie ogranicza się tylko do odpadów wytwarzanych w gospodarstwach domowych. Zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987) odpady komunalne to odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Przez wytwórcę odpadów rozumie się każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (jest to pierwotny wytwórca odpadów), oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów (art. 3 pkt 32 ustawy o odpadach). Z przytoczonych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że pojęcie odpadów komunalnych odnosi się zarówno do odpadów powstających w gospodarstwach domowych, jak i odpadów powstających w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, podobnych, ze względu na skład lub charakter, do odpadów powstających w gospodarstwach domowych. Prowadzenie sklepu obuwniczego, w którym zatrudnieni są pracownicy i przebywają klienci wiąże się z powstawaniem odpadów różnego typu – mogą to być opakowania, zarówno tekturowe, jak szklane lub plastikowe, zużyty papier, resztki jedzenia i inne podobne odpady wytwarzane w związku z bytowaniem ludzi i prowadzeniem działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że ani ustawa o odpadach, ani ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie dzielą odpadów komunalnych na organiczne i pozostałe, jak wskazuje skarżący w skardze, starając się jednocześnie wykazać, że nie wytwarza odpadów organicznych. Jak już wyżej wskazano, pojęcie odpadów komunalnych jest znacznie szersze, nie ogranicza się do substancji organicznych, bezzasadne są zatem zarzuty skarżącego, że organy nie zbadały, czy na nieruchomości skarżącego wytwarzane są odpady organiczne. Bez znaczenia jest również podnoszona przez skarżącego okoliczność, że na nieruchomości nie przygotowuje się posiłków, ponieważ nie ma kuchni. Podkreślenia wymaga, że skarżący przyznał, że na nieruchomości powstają odpady. Przyznał, że odpady te, głównie opakowania, wywoził do centrum handlowego, w którym od 2010 r. był podnajemcą lokalu użytkowego i płacił za wywóz śmieci. Powołał się ponadto na umowę o współpracy z 15 stycznia 2016 r., której przedmiotem jest sprzedaż przez skarżącego odpadów w postaci makulatury i tworzyw sztucznych. Twierdzenie skarżącego, że na należącej do niego nieruchomości nie powstają odpady komunalne jest zatem całkowicie nieuzasadnione. W konsekwencji bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 6q ustawy poprzez jego niezastosowanie i nieustalenie, czy skarżący wytwarza na nieruchomości odpady. Okoliczność, że na nieruchomości skarżącego powstają odpady komunalne została przez organy obu instancji ustalona prawidłowo i szczegółowo uzasadniona. Ustalenie, że na nieruchomości powstają odpady komunalne nie wymagało przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na okoliczność składu tych odpadów, jak tego domaga się skarżący. Nieuzasadniony jest także zarzut błędnej wykładni art. 6c ust. 1 i 2 w zw. z art. 6h ustawy. Organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały treść tych przepisów. Skoro skarżący nie zamieszkuje na nieruchomości, na której powstają odpady komunalne, a Rada Miasta Chełma korzystając z upoważnienia ustawowego, postanowiła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2), obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy wynika wprost z art. 6h ustawy. Trafnie podkreślił organ odwoławczy, że opłata ta nie obejmuje tylko kosztów wywozu odpadów komunalnych, ale ma na celu również rekompensatę kosztów funkcjonowania całego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi na terenie danej gminy obejmujących także koszty tworzenia utrzymania punktów selektywnej zbiórki odpadów oraz koszty administrowania systemem. Prawidłowo wyliczona została także wysokość opłaty. Zgodnie z art. 6j ust. 3 ustawy, w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy, czyli stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności, ustalonej przez radę gminy, w drodze uchwały. Obowiązek wyposażenia nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych obciąża właścicieli nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z kolei rodzaj i minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości określa regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, uchwalony przez radę gminy na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy). Uchwałą z dnia 18 grudnia 2012 r. nr XXV/280/2012 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Chełm (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego z 2013 r., poz. 593), obowiązującą do 31 grudnia 2015 r. postanowiono, że liczbę i pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne ustala właściciel tej nieruchomości, z tym, że w przypadku lokali handlowych wymagany jest co najmniej jeden pojemnik o pojemności 120 litrów przypadający na lokal (§ 10 pkt 4 regulaminu). Taka sama liczba pojemników określona została w regulaminie uchwalonym uchwałą Rady Miasta Chełma nr XIII/135/15 z dnia 16 listopada 2015 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego z 2015 r., poz. 5217), obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. Przepis § 10 pkt 4 tego regulaminu stanowi, że dla lokali handlowych, innych niż spożywcze, wymagany jest nie mniej niż jeden pojemnik o pojemności 120 l na lokal. Natomiast stosownie do uchwały Rady Miasta Chełma nr XXV/283/12 z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik (Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego z 2013 r., poz. 142), obowiązującej do dnia 31 grudnia 2015 r., zmienionej uchwałami nr XXX/350/13 z dnia 14 maja 2013 r. i nr XXXII/361/13 z dnia 26 czerwca 2013 r., stawka opłaty za odbiór pojemnika na odpady komunalne od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych ustalona została na [...] zł za pojemnik o pojemności 120 l (§ 3 pkt 2 uchwały). Stawka ta obowiązywała od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. W przypadku selektywnej zbiórki odpadów stawka ta była niższa i wynosiła [...] zł (§ 4 pkt 2 uchwały). Kolejną uchwałą, podjętą przez Radę Miasta Chełma 16 listopada 2015 r., a obowiązującą od dnia 1 stycznia 2016 r., stawka opłaty za gospodarowanie odpadami zbieranymi i odbieranymi w sposób selektywny ustalona została na [...] zł za pojemnik 120 l (§ 3 pkt 3 uchwały nr XIII/137/15 z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik, Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego z 2015 r., poz. 3630), natomiast w przypadku gdy odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny, stawka ustalona została na [...] zł miesięcznie za pojemnik 120 l (§ 4 pkt 3 uchwały nr XIII/137/15). Jak zatem widać, stawki zróżnicowane zostały w zależności od tego, czy odpady są zbierane i odbierane selektywnie, czy nie. W przypadku skarżącego organy prawidłowo ustaliły, że stawka wynosić powinna [...] zł za pojemnik, ponieważ odpady z nieruchomości skarżącego nie są zbierane i odbierane selektywnie. Zgodnie z art. 6m ust. 1 ustawy, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6 ust. 1a ustawy). Właściciele nieruchomości niezamieszkałych, w sytuacji, gdy aktem prawa miejscowego gmina postanowiła o odbieraniu z takich nieruchomości odpadów, mają obowiązek ponoszenia na rzecz gminy opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz składania deklaracji, na podstawie których powyższa opłata jest wymierzana. Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył wprawdzie deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jednak w deklaracji tej wysokość opłaty określił na [...] zł i nie złożył oświadczenia, że gromadzi odpady w sposób selektywny (k. 1-3 akt administracyjnych). W razie uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym - w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy - średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. 1 ustawy). W sprawie niniejszej wątpliwości organu były w pełni uzasadnione, skoro z deklaracji wynikało, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą na nieruchomości niezamieszkałej, a jednocześnie nie określił wysokości opłaty i oświadczył: "Nie wytwarzam odpadów organicznych. Makulatura odwożona jest do punktu skupu". Jak już wyjaśniono, wskazane przez skarżącego okoliczności nie mają znaczenia dla powstania obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ miał więc podstawę do wydania decyzji określającej wysokość opłaty, zgodnie z art. 6o ust. 1 ustawy. W konsekwencji nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 165 § 1, 2 i 5 Ordynacji podatkowej. Wskazane wyżej oświadczenie o niewytwarzaniu odpadów organicznych i odwożeniu makulatury nie może także zastąpić oświadczenia o selektywnym gromadzeniu odpadów, przewidzianego w rubryce F.2 deklaracji. Ta część deklaracji pozostała niewypełniona. Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy, selektywne zbieranie odpadów komunalnych nie ogranicza się do zbierania makulatury, a obejmuje co najmniej następujące frakcje odpadów: papieru, metalu, tworzywa sztucznego, szkła i opakowań wielomateriałowych oraz odpadów komunalnych ulegających biodegradacji, w tym odpadów opakowaniowych ulegających biodegradacji. Nie było zatem żadnych podstaw do ustalenia stawki opłaty w niższej wysokości, obowiązującej dla selektywnej zbiórki odpadów. Organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania przewidzianych w ustawie - Ordynacja podatkowa, które znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, stosownie do art. 6q ust. 1 ustawy. Organy podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Prawidłowo zastosowały też przepisy prawa materialnego. Oczywista omyłka w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, polegająca na powołaniu art. 6j ust. 1, zamiast art. 6j ust. 3 ustawy, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Organ II instancji wskazał prawidłowo art. 6j ust. 3 ustawy jako podstawę obliczenia wysokości opłaty. Podkreślić należy, że przepisy art. 6h i 6m ust. 1 ustawy, które w sprawie miały zastosowanie, uznane zostały przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 28 listopada 2013 r. (K 17/12) za zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.).