I SA/Lu 1055/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. W dniu 7 września 2015 r. T. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 października 2015 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia braku skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 października 2015 r. (potwierdzenie odbioru k. 18), zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął dnia 27 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej "ppsa"), w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W związku z niewskazaniem w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, co w świetle powołanego wyżej przepisu stanowi brak uniemożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu, skarżący został wezwany do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo upływu zakreślonego w wezwaniu terminu powyższy brak formalny nie został uzupełniony. Mając na względzie powyższe, w oparciu o dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, należało orzec jak w sentencji.