I SA/Lu 1059/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych p o s t a n a w i a 1) zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla strony skarżącej adwokata z urzędu. Wnioskiem z dnia 4 listopada 2013 r., nadesłanym do tut. Sądu w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 500,00 zł, skarżąca domagała się zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia w sprawie fachowego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu powyższego wyjaśniła, że samotnie wychowuje trójkę dzieci w tym jedno niepełnosprawne, a drugie pozostające pod stałą opieka medyczną. W skąd rodziny wchodzi jeszcze matka skarżącej. Stan zdrowia dzieci obrazuje dokumentacja znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. Cała rodzina utrzymuje się w wynagrodzenia za pracę skarżącej, którego wysokość po potrąceniach komorniczych wynosi 1.400,00 zł netto oraz emerytury jej matki w kwocie 1.300,00 zł brutto. Wszyscy zamieszkują w domu o pow. 70 m2, stanowiącym własność matki skarżącej. Skarżąca prócz udziału w wysokości ½ prawa własności nieruchomości rolnej nie posiada żadnego majątku ani jakichkolwiek oszczędności pieniężnych. Jak wskazała koszty utrzymania gospodarstwa domowego przekraczają uzyskiwane dochody rodziny, co uniemożliwia leczenie oraz rehabilitacje dzieci skarżącej. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zgodnie z art. 245 § 2 powołanej ustawy zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powyższe wskazuje, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych nawet należności związanych z postępowaniem sądowym. W świetle powyższego, mając na uwadze sytuację finansową skarżącej, a w szczególności deklarowaną wysokość dochodów oraz niezbędnych do utrzymania rodziny wydatków stwierdzić należy, iż nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania, co przemawia za uwzględnieniem zgłoszonego żądania w całości. Oceniając sytuację materialną skarżącej wzięto pod uwagę, że oprócz udziału w prawie własności do nieruchomości rolnej nie posiada ona żadnego majątku, a jedyny dochód jaki uzyskuje w wysokości 1.400,00 zł netto nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych. Skarżąca z tej kwoty musi pokryć koszty koniecznego utrzymania siebie oraz trójki małoletnich dzieci (media, wyżywienie, odzież, środki higieny, edukacja). Jednocześnie dwoje dzieci wymaga stałego specjalistycznego leczenia i rehabilitacji , co również wymaga nakładów finansowych. Skarżąca nie może, przy tym liczyć na pomoc członków rodziny (matki) w poniesieniu kosztów sądowych, albowiem osiągane przez nią dochody wystarczają jedynie na pomoc w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych skarżącej i jej dzieci. Pod uwagę wzięto również fakt, iż skarżąca ma obowiązek uiszczenia kosztów sądowych w drugiej zawisłej równolegle przed sądem sprawie, w której również złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w takim samym jak w niniejszej sprawie zakresie. Dokonując zatem oceny możliwości poniesienia kosztów postępowania, wzięto pod uwagę wysokość kosztów w obu tych sprawach. Konkludując, w tej sytuacji przyjąć należało, że skarżąca wykazała w sposób dostatecznie przekonujący, że poniesienie występujących w sprawie kosztów sądowych podobnie jak opłacenie fachowego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata z urzędu, przekracza jej możliwości finansowe. Dlatego też działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowiono orzec jak w sentencji.