I SA/Lu 107/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.), NSA Anna Kwiatek, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji - p o s t a n a w i a - - umorzyć postępowanie w sprawie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku "A" spółki z o.o. z siedzibą w C. z dnia 16 grudnia 200a r. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta z dnia 23 września 200a r. znak [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 rok na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 219, art. 224 § 2 i § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr a poz. 60 ze zmianami) – utrzymało w mocy postanowienie z dnia 10 grudnia 2008 r. Nr Rep. [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 23 września 2008 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, że z treści wniosku skarżącej spółki nie wynikały żadne argumenty i okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, w rozumieniu przepisu art. 224§2 Ordynacji podatkowej, w sytuacji, gdy strona nie wykazała ku temu ani przesłanki ważnego interes własnego ani interesu publicznego. Końcowo, organ wskazał, że podatek od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej jest zawsze wysoki i podmiot podejmujący decyzję o jej prowadzeniu powinien mieć tego świadomość. Działalność gospodarcza jest związana z ryzykiem, które spoczywa na podatniku, a stosowanie ulg może mieć tylko miejsce w przypadkach uzasadnionych, zaś w niniejszym postępowaniu strona w ogóle nie wykazała istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Od tego postanowienia "A" spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżąca spółka, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ważny interes strony - na podstawie art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej, domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w części określającej wysokość zobowiązania i wydanie decyzji zgodnie z deklaracją na podatek od nieruchomości, a także uwzględnienia przez organ podatkowy względów technicznych zakupionych obiektów Strona podała, że zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, a dokładnie: - - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych; - art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zastosowanie wymienionych przepisów w przedmiotowym stanie faktycznym; - błędne interpretowanie przepisów Prawa budowlanego i oceny technicznej zakupionych budynków i budowli przez podatnika. W uzasadnieniu skargi, skarżąca wywodziła, że nabyła nieruchomość od syndyka masy upadłości B. S.A. w R. w upadłości na podstawie aktu notarialnego z dnia 8 sierpnia 2007 r. Repertorium [...]. Na wezwanie organu podatkowego z 18 czerwca 2008 roku do złożenia wykazu budowli oraz wyjaśnienia w zakresie wartości budowli, złożyła pismo z 4 lipca 2008 roku, w którym wyjaśniła, że wartość obiektów została przyjęta według aktu zakupu. W piśmie wymieniono wszystkie obiekty budowlane oraz wskazano, iż w budynkach tych po wykonaniu inwentaryzacji budowlanej i określeniu ich przydatności z uwagi na ich stan techniczny i konieczność przeprowadzenia niezbędnych prac adaptacyjno - modernizacyjnych i zmianie ich przeznaczenia podatnik będzie mógł rozpocząć działalność gospodarczą na terenie nieruchomości. Podniesiono nadto kwestię braku podstawowych mediów, wskazując, że na dzień dzisiejszy nieruchomość nie posiada: energii elektrycznej i wody. Zdaniem skarżącej, organ podatkowy ponownie popełnił błędy w dokonanej klasyfikacji budynków i gruntów, opierając się na wykonanym "Operacie szacunkowym" z 18 sierpnia 2008 roku wykonanym przez inż. M. C., który odnosi się jedynie do budowli a nie budynków i określa, iż budynki o łącznej powierzchni użytkowej 216,18 m2 nadają się do rozbiórki ze względów technicznych. Na dzień dzisiejszy teren bez wykonania szeregu prac inwestycyjnych nie nadaje się nawet na parkingi. Określone budynki są bez podstawowych mediów tj. energii elektrycznej, wody, kanalizacji z dachami wymagającymi remontu i innymi brakami bez wykonania robót remontowo adaptacyjnych z przyczyn technicznych nie nadają się do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, o którym to fakcie organ podatkowy był poinformowany. W deklaracji złożonej za podatek od nieruchomości spółka przyjęła wartość nieruchomości zgodnie z aktem jej zakupu w kwocie 152.900,00 zł, ale ta stawka nie odzwierciedla stanu rzeczywistego wskazanych budowli. W jej ocenie, wysokość nałożonego podatku w żadnej mierze nie koreluje z wartością rynkową, jak i użytkową nieruchomości, a w tej sytuacji, organ podatkowy nie zadał sobie trudu oceny przydatności w/w obiektów budowlanych i terenu nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Powołując się na przepisy od art. 120 do 129 Ordynacji podatkowej spółka wywodziła, że organy podatkowe powinny przestrzegać reguły, iż wydanie decyzji podatkowej powinno być poprzedzone pełnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, w myśl zasad określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, dodając, że zarzuty strony skarżącej sprowadzają się do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), Sąd niezależnie od uwagi, że zarzuty skargi sprowadzają się do merytorycznego rozstrzygnięcia skierowanego do decyzji wymiarowej, podczas, gdy przedmiotem jego kontroli jest zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 stycznia 2009 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 10 grudnia 2008 r. Nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Miasta Nr [...] z dnia 23 września 2008 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r., z urzędu stwierdza, że w aktach sprawy o sygn. akt I SA/Lu 80/09, w aktach administracyjnych na karcie 168 v znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 grudnia 2008 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r. przez skarżąca spółkę. Należy mieć zatem na uwadze, że wydane na podstawie art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie zachowuje mocy obowiązującej po wydaniu decyzji organu odwoławczego. Byt prawny postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji jest uzależniony od rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy - z chwilą wydania decyzji przez organ odwoławczy traci moc obowiązującą postanowienie o wstrzymaniu wykonania: por. H. Dzwonkowski w: C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2000 r., s. 552; M. Masternak w: B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2002, s. 737 (za wyrokiem z dnia 16 marca 2004 r. , sygn. I SA/Łd 2261/02, Lex nr 143765). Sąd wskazuje, że z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mamy do czynienia, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia, a więc przede wszystkim wówczas, gdy zaskarżone postanowienie zostanie pozbawione bytu prawnego. Skoro zatem, jak już wyżej podniesiono, Sąd ustalił, że skarżącej spółce doręczona została decyzja wymiarowa w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r., to należało przyjąć, iż moc obowiązująca zaskarżonego przez stronę postanowienia organu II instancji wygasła, co wywołało skutek bezprzedmiotowości postępowania sądowoadmnistracyjnego w zakresie skargi na to postanowienie. Z tych względów, na podstawie art.161 ( 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym umorzyć.