I SA/Lu 109/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 8 lutego 2013 r. skarżący B. D., wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...], poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie skarżący odebrał osobiście w dniu 22 lutego 2013 r., lecz pozostało bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepis art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., stanowi, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim zgodnie z treścią art. 230 § 2 p.p.s.a. jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że niewskazanie przez skarżącego w skardze, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowiło brak formalny skargi. Strona zobowiązana była usunąć wskazany brak formalny w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do czego została zobligowana stosownym wezwaniem. Jak zaznaczono powyżej niniejsze wezwanie skarżący odebrał osobiście w dniu 22 lutego 2013 r. Pomimo wezwania, skarżący nie wskazał w zakreślonym terminie, który upływał w dniu 1 marca 2013 r., wartości przedmiotu zaskarżenia, a zatem skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.