I SA/Lu 1093/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia przyznać W. B. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w L. I SA/Lu 1093/14 UZASADNIENIE Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wniosku podał, że nie ma majątku, nie ma stałej pracy, sam prowadzi gospodarstwo domowe. Jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Jedyny dochód przynoszą mu dorywcze prace. W odpowiedzi na wezwanie sądowe skarżący dodatkowo wyjaśnił, że w 2014 r. uzyskał wynagrodzenie z tytułu dorywczych prac na poziomie 11.500 zł. Z przedłożonych dokumentów wynika, że zatrudniony był w okresach od października 2013 r. do lutego 2014 r., od lipca do sierpnia 2014 r. oraz wykonywał w 2014 r. pracę zleconą, za którą uzyskał wynagrodzenie w wysokości 1040 zł. Zatrudniany był na stanowisku kierownika gastronomii, kelnera. W tych okolicznościach należy zważyć, że wniosek skarżącego zawiera żądanie osoby fizycznej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w rozumieniu art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. - p.p.s.a.). Dla przyznania prawa pomocy we wnioskowanym, całkowitym zakresie skarżący powinien wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W przedstawionych okolicznościach faktycznych należy stwierdzić, że skarżący wykazał brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w rozumieniu przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sytuacja życiowa skarżącego, brak stałych dochodów, poziom tych, jakie uzyskał będąc zatrudniony przez krótkie okresy czasu czy wykonując prace zlecone, razem uzasadniają stwierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów tego postępowania sądowego. W przeciwnym razie mogłoby dojść do pozbawienia go środków niezbędnych dla podstawowego utrzymania. Dlatego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji, uwzględniając w całości wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.