I SA/Lu 1117/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 19 lutego 2015 r. stowarzyszenie E. w Ł. zwróciło się za pośrednictwem działającego w jego imieniu prezesa o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20.12.2004r., sygn. akt GZ 138/04). Z uzasadnienia wniosku powinny wynikać konkretne okoliczności, świadczące o istnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być przy tym realne. Rozpoznawany wniosek mimo uzasadnienia nie czyni zadość wskazanym wymogom. Strona skarżąca wskazuje, że przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji naraża ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zawarte we wniosku twierdzenia nie zostały poparte jednak dowodami obrazującymi np. sytuację finansową strony skarżącej. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona uzasadniała głównie faktem związanym z przymusowym wyegzekwowaniem kwot określonych w decyzji twierdząc, iż wykonanie decyzji będzie skutkować utrudnieniem czy też zablokowaniem funkcjonowania placówek szkolnych w odniesieniu do których strona skarżąca jest organem założycielskim, a w konsekwencji doprowadzi do ich zamknięcia. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że strona skarżąca nie przedstawiła argumentacji, która pozwalałaby przyjąć, by zwrot kwoty dotacji, wynikającej z zaskarżonej decyzji, wiązać się miał z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji majątkowej podatnika. Podkreślić należy, że wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku. Każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.