I SA/Lu 112/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek (sprawozdawca) Asesor sądowy Jakub Polanowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2025 r. sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 grudnia 2024 r. znak SKO.41/4457/PO/2024 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji dotyczącej zwrotu dotacji oświatowej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 13 grudnia 2024 r., nr SKO.41/4457/PO/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy G. z 29 października 2024 r., znak OŚ.4431.1.2.2024 o sprostowaniu z urzędu omyłki decyzji Wójta Gminy G. z 16 stycznia 2024 r. w sprawie zwrotu należności z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2021 r. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Decyzją z 16 stycznia 2024 r., znak OŚ.4431.1.2024 Wójt Gminy G. określił wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości przez organ prowadzący N. w kwocie 209.802,95 zł za rok 2021 (pkt 1) oraz wskazał termin naliczania odsetek należnych od wymienionej kwoty naliczonych jak dla zaległości podatkowych począwszy od 26 listopada 2023 r. (pkt 2). Postanowieniem z 29 października 2024 r. Wójt Gminy G. (organ I instancji) orzekł o sprostowaniu omyłki w wyżej wymienionej decyzji z 16 stycznia 2024 r. w ten sposób, że w punkcie 2 decyzji zmienił "datę 26.11.2023 r. na datę 22.09.2023 r.". W wyniku rozpatrzenia zażalenia E. B., prowadzącej N. (skarżąca lub strona), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (organ odwoławczy) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia w pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył treść art. 113 § 1 i § 3 oraz art. 144 k.p.a. Powołując się na treść art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1530, ze zm.) wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że wezwanie do zwrotu nadpłaconej dotacji z dnia 30 sierpnia 2023 r. zostało odebrane przez stronę skarżącą 6 września 2023 r., stąd termin naliczenia odsetek przypada na dzień 22 września 2023 r. w związku z upływem 15 dni od dnia doręczenia wezwania. Tym samym sprostowanie decyzji z 16 stycznia 2024 r. odnośnie terminu naliczenia odsetek było zasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie strona zaskarżyła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy G. z 29 października 2024 r., prostującego decyzję z 16 stycznia 2024 r. podczas gdy wydane sprostowanie stanowi ingerencję w merytoryczną treść decyzji, a wadliwość decyzji polegająca na niewłaściwym oznaczeniu terminu naliczania odsetek nie stanowi oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a.; 2. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia, w którym treść osnowy oraz uzasadnienia nie korespondują ze sobą. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy G., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W rozwinięciu zarzutów skarżąca podniosła, że postanowienie o sprostowaniu omyłki pisarskiej, po przekazaniu odwołania do właściwego organu narusza zasady postępowania administracyjnego, m.in. zasadę szybkości i prostoty postępowania z art. 8 k.p.a. bowiem organy powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności i równego traktowania. W ocenie skarżącej zmiana decyzji w zakresie odsetek od należności podlegającej zwrotowi nie może zostać dokonana w drodze sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Błąd, jakiego dopuścił się organ w decyzji z 16 stycznia 2024 r. stanowił naruszenie art. 252 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, zatem nie jest to błąd nieistotny, czy przeoczenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w Lublinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że w zaskarżone postanowienie nie stanowi ingerencji w merytoryczną treść decyzji, przede wszystkim postanowienie nie zmienia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie żadna z tych podstaw nie zaistniała. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie o sprostowaniu decyzji w przedmiocie zwrotu należności z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w zakresie terminu naliczenia należnych odsetek. W decyzji Wójta Gminy G. z 16 stycznia 2024 r. w sprawie zwrotu należności z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2021 r. w punkcie 1 określono wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości przez prowadzoną przez skarżącą placówkę, a w punkcie 2 błędnie podano termin naliczenia odsetek należnych od kwoty wymienionej w pkt 1 naliczonych jak dla zaległości podatkowych począwszy od 26 listopada 2023 r. Zdaniem strony skarżącej błąd nie stanowił oczywistej omyłki, a wydane postanowienie o sprostowaniu stanowi ingerencję w merytoryczną treść decyzji. W ocenie Sądu, tak sformułowane stanowisko skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Stosownie zaś do art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Wyjaśnić należy, że wskazana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą być natomiast "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Istotną cechą błędu, stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania, jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki w rozumieniu analizowanego przepisu jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami. W tym trybie - jak trafnie wskazuje strona - nie można natomiast dokonywać merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany podstawy prawnej, czy też zastosowanego przepisu prawa (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1355/16; wyrok NSA z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2800/18; wyrok NSA z 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 770/20). Ponadto, nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych. Istotną cechą błędu stanowiącego normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (por. wyrok NSA z 20 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 323/10) lub porównując treść decyzji z obowiązującymi przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie podstawę materialnoprawną sformułowania pkt 2 prostowanej decyzji stanowił art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w świetle którego "dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia ww. okoliczności". W sprawie zdarzeniem stwierdzającym tą okoliczność było doręczenie stronie wezwanie do zwrotu nadpłaconej dotacji. Jak wynika z akt sprawy wezwanie wzywające stronę do zwrotu dotacji wypłaconej w zawyżonej kwocie zostało jej doręczone 6 września 2023 r. a zatem termin naliczenia odsetek przypadał na dzień 22 września 2023 r. W tych okolicznościach właściwie uznały organy, że błędne wskazanie daty naliczania odsetek "26 listopada 2023 r." zamiast "22 września 2023 r." jest błędem oczywistym. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącej, że postanowienie o sprostowaniu stanowi ingerencję w merytoryczną treść decyzji, a wadliwość decyzji polegająca na niewłaściwym oznaczeniu terminu naliczania odsetek nie stanowi oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Postanowienie o sprostowaniu omyłki nie zmienia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi, a zaskarżone postanowienie nie stanowi ingerencji w merytoryczną treść decyzji. Organ określając w decyzji wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości miał również obowiązek wskazać datę początkową naliczania odsetek od podlegającej zwrotowi kwoty. Data ta z kolei wynika z uwzględnienia treści art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. oraz dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Oczywistość przedmiotowej nieprawidłowości wynika zatem z porównania zaistniałej wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (stan prawny i faktyczny sprawy). Oczywistym zatem jest, że błędne wskazanie daty naliczania odsetek było wynikiem niezamierzonej, niezgodnej z myślą organu oczywistej omyłki. Co więcej błąd ten był łatwo dostrzegalny, jego stwierdzenie nie wymagało przeprowadzenia nowych ustaleń, lecz odniesienie już istniejących do stanu prawnego sprawy, właściwe wskazanego przez organ. Zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie zmienia merytorycznego zakresu decyzji z 16 stycznia 2024 r. oraz nie zmienia ustaleń faktycznych sprawy. Niezasadna jest zatem argumentacja skarżącej, że wydane sprostowanie stanowi ingerencję w merytoryczną treść decyzji. Bezspornym bowiem jest, że przedmiotem sprostowania nie była zmiana mylnych ustaleń faktycznych organu. Jak zaś wskazano wyżej oczywistość omyłki polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów. Sytuacja taka może się wiązać z tym, że w decyzji administracyjnej wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ administracji publicznej, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie działanie organu prostującego decyzję nie stanowiło zmiany rozstrzygnięcia co do jego istoty. Sprostowanie oczywistych błędów było konieczne, aby usunąć oczywistą nieprawidłowość i rozbieżność w treści sentencji i uzasadnienia decyzji. Ekonomia procesowa nakazuje zaś usuwanie oczywistych błędów. W tych okolicznościach sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania lub w jakikolwiek inny istotny sposób jest niezgodne z prawem. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.ps.a.