I SA/Lu 1166/13

I SA/Lu 1166/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego na 2013 r. w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę. I SA/Lu 1166/13 UZASADNIENIE Pełnomocnik skarżącego został pisemnie wezwany (dwukrotnie) do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu każdorazowo został zakreślony termin na wykonanie tego obowiązku oraz pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w razie niewykonania wezwania. Pełnomocnik skarżącego, w odpowiedzi na wezwania, każdorazowo prezentował pogląd, że w sprawie nie ma wartości przedmiotu zaskarżenia, bo skarży wyłącznie decyzję organu II instancji, a jedynie decyzja organu I instancji wymierza kwotę podatku. Jednocześnie z treści skargi nie wynika z jaką kwotą podatku skarżący się nie zgadza, czy z jej częścią, czy też z kwotą podatku w pełnej wysokości. W tych okolicznościach sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z art. 215 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 tej ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Z wykładni językowej tych regulacji wynika, że to strona postępowania jest uprawniona do wniesienia skargi i określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu. Innymi słowy to osoba wszczynająca spór z organem podatkowym najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Stosownie do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl) w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił m.in., że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do analizowanych przepisów, w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu trzeba uznać, że wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu. W okolicznościach tej sprawy w treści zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po uchyleniu decyzji organu I instancji w całości, ustaliło skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku rolnym w kwocie 1.054 zł na 2013 r. Jeżeli decyzja wymierza (określa czy ustala) kwotę zobowiązania podatkowego, to skarga na decyzję w tym przedmiocie objęta jest wpisem stosunkowym, gdyż przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. 215 § 1, 216 i 231 p.p.s.a. jest należność pieniężna, albowiem wynikający z niej podatek jest należnością pieniężną. W przepisach art. 215-218 i 231 p.p.s.a. chodzi o przedmiot zaskarżenia, o zaskarżoną należność pieniężną, co oznacza zaskarżenie decyzji rozstrzygającej co do należności pieniężnej. Skoro strona może zaskarżyć decyzję w całości lub w części, to wartością przedmiotu zaskarżenia (zaskarżoną należnością pieniężną) może być, w zależności od okoliczności sprawy, pełna wysokość należności pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji lub taka jej część, która jest kwestionowana w skardze. Zawarte w omawianych przepisach określenie: wartość przedmiotu zaskarżenia, a tym samym wysokość należności pieniężnej (art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a.) wskazuje, że akcent należy położyć na element zaskarżenia - to co zostało przez wnoszącego skargę zaskarżone. Z uwagi na istotę wpisu sądowego, którego uiszczenie jest warunkiem nadania biegu skardze, w przepisach tych chodzi zatem o wartość tego co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest w skardze kwestionowane wprost lub wynika z treści skargi i jej uzasadnienia, albo co wynika z istoty, charakteru i okoliczności sprawy. Jeżeli skarga nie dotyczy pełnej wysokości zobowiązania podatkowego, wynikającego z zaskarżonej decyzji, a tylko jego części, to wartością przedmiotu zaskarżenia dla potrzeb wpisu sądowego jest wysokość tej kwestionowanej części. Akcent położony jest tu na wolę strony skarżącej, tj. na zakres zaskarżenia decyzji ustalającej wymiar podatku, w całości czy w części. Dlatego, nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że w sprawie nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia. Jest tylko kwestia z jaką częścią kwoty ustalonego zobowiązania podatkowego strona skarżąca się nie zgadza. Natomiast, gdyby przyjąć za miarodajne twierdzenie skarżącego, że nie kwestionuje kwoty podatku, czyli zgadza się z ustaloną wysokością zobowiązania podatkowego, to skarga traci rację bytu. Skoro skarżący zdecydował się złożyć skargę na decyzję wymierzającą zobowiązanie podatkowe, to oznacza, że jednak ten wymiar czy to w całości, czy to w części kwestionuje, uważa za niezgodny z prawem. Zaakceptowanie stanowiska strony skarżącej o nieistnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia, kiedy skargą jest objęta decyzja ustalająca kwotę zobowiązania podatkowego, w istocie prowadziłoby do nieuprawnionego zwolnienia strony skarżącej od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi w prawidłowej wysokości. Skarżący pomija w swej argumentacji, że kiedy nawiązuje w skardze do granic opodatkowanych gruntów czy do danych ujawnionych w ewidencji gruntów, to przecież nawiązuje do ustaleń faktycznych organu, które znalazły określone odzwierciedlenie w ustalonej wysokości zobowiązania podatkowego. Niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego obowiązku w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania. Wymóg wskazania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia, zawarty w art. 215 § 1 p.p.s.a., byłby spełniony nie tylko przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi czy w odpowiedzi na wezwanie do wskazania wartości, lecz także wówczas, gdy wartość ta wynikałaby z treści skargi lub z treści odpowiedzi na powyższe wezwanie. Tak się jednak nie stało, gdyż ani w skardze, ani w odpowiedzi na wezwanie, nie została podana wartość przedmiotu zaskarżenia. Strona skarżąca przyjęła bowiem błędne stanowisko, w myśl którego w sytacji zaskarżenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego "przedmiot zaskarżenia nie posiada wartości materialnej". Z tych powodów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.