I SA/Lu 119/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 16 marca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę W. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 kwietnia 2012r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 38). W dniu 25 czerwca 2012r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu pełnomocnik wyjaśnił, że w okresie od 16 marca do 18 czerwca 2012r., w związku z pobytem w szpitalu, leczeniem sanatoryjnym oraz rekonwalescencją nie mógł wykonywać żadnych czynności zawodowych. Podkreślił jednocześnie, że udokumentowany zaświadczeniami lekarskimi długotrwały okres niezdolności do wykonywania czynności zawodowych był stanem niezawinionym, co powinno skutkować stwierdzeniem braku winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Do wniosku dołączył 3 uwierzytelnione kserokopie druków ZUS ZLA oraz skargę kasacyjną wraz z odpisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz.U. poz. 270), zwanej dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei art.87 ppsa stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). O braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. takie, których strona przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mogła usunąć. Art.87 § 2 ppsa nie uzależnia przy tym możliwości przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, rozumianej jako zamierzone działanie sprzeczne z regułami postępowania bądź powstrzymanie się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, polegającego na niedołożeniu należytej staranności (...). (por.: wyrok NSA z 21.12.2006r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725). Oceniając w tym kontekście działanie pełnomocnika skarżącego, nie można przyjąć, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej było niezawinione. W szczególności za niedającą się przezwyciężyć przeszkodę, nie mogą być uznane okoliczności faktyczne powołane we wniosku o przywrócenie terminu związane z długotrwałą chorobą i rekonwalescencją pełnomocnika. Należy podkreślić, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiego zorganizowania prowadzonej działalności zawodowej, aby jego nieobecność, nawet spowodowana zdarzeniami losowymi, w tym również chorobą, nie tamowała terminowego wykonywania czynności związanych z tokiem prowadzonego z jego udziałem postępowania. Przeszkoda, nawet niezawiniona, w udziale w czynnościach postępowania, winna spowodować zadbanie przez pełnomocnika o stosowne zastępstwo, na przykład przez udzielenie dalszego pełnomocnictwa, co w stanie sprawy niniejszej nie było niemożliwe, skoro już od 16.03.2012r. pełnomocnik skarżącego miał świadomość choroby i potrzeby podjęcia leczenia, w dacie doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem i później nie był chory obłożnie (por.: k.45), a z twierdzeń i dokumentów przez niego przedstawionych nie wynika, aby niemożliwy był jego kontakt z otoczeniem, w szczególności z zatrudniającym go, jak wynika z treści pełnomocnictwa, Biurem Doradztwa Prawnego [...] Spółka Komandytowa. Uwzględniając powyższe okoliczności stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej długotrwała choroba uniemożliwiająca pełnomocnikowi osobiste reprezentowanie interesów mocodawcy nie może być uznana za przesłankę świadczącą o braku jego winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z całokształtu przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności wynika bowiem, że nie można uznać, że stanowiła ona przeszkodę nie do przezwyciężenia przy dołożeniu należytej staranności. Wobec powyższego, na podstawie art.86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.