I SA/Lu 1190/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 24 września 2013 r. (koperta z datownikiem pieczęci k. 4) H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zaskarżone postanowienie zostało skarżącej doręczona 19 lipca 2013 r. (potwierdzenie doręczenia k. 38 akt administracyjnych) W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, zaznaczając jednocześnie, że została wniesiona po terminie. Skarżąca nie wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "ppsa", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej zawierające prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jego zaskarżenia, zostało skarżącej doręczone w dniu 19 lipca 2013 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi liczony z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 83 § 2 ppsa upłynął z dniem 19 sierpnia 2013 r. Tym samym skargę złożoną w dniu 24 września 2013 r. należy uznać za spóźnioną. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 ppsa należało orzec jak w sentencji.