I SA/Lu 12/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2024 r. znak sprawy: SKO.41/1247/PO/2024 w przedmiocie zwrotu dotacji oświatowej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. B. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 listopada 2024 r. znak SKO.41/1247/PO/2024 wniosła o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji z uwagi na możliwość wywołania trudnych do odwrócenia skutków finansowej dla skarżącej. W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że istnieją uzasadnione podstawy, aby wstrzymać ww. decyzję, bowiem dotyczy ona dotacji, która została już przez nią wydatkowana i rozliczona. Zaskarżona decyzja określa obowiązek zwrotu dotacji w wysokości 209.802,95 zł, co niesie za sobą ryzyko likwidacji prowadzonego przedszkola, którego ewentualne ponowne otwarcie będzie wiązało się ze znacznym utrudnieniem. Uzyskiwany przez skarżącą przychód oraz otrzymane dotacje oświatowe nie są wystarczające do pokrycia kosztów prowadzonej działalności. Ponadto, zdaniem skarżącej, powyższa kwota jest praktycznie niemożliwa do zgromadzenia w tak krótkim czasie, szczególnie z uwagi na obecne koszty funkcjonowania związane z okresem zimowym i znacznie zwiększonymi w ostatnim czasie kosztami ogrzewania i energii elektrycznej. Skarżąca ponosi również wydatki, na które składają się wynagrodzenia z tytułu umów o pracę, umów zleceń, opłaty księgowe i inne bieżące koszty prowadzenia działalności przedszkola. Twierdzi, że nie posiada środków finansowych, które umożliwiałyby jej wykonanie decyzji oraz utrzymanie prowadzonej działalności gospodarczej. Za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają również względy społeczne, z uwagi na przedmiot działalności, jak i gospodarcze, z uwagi na rzeczywiste możliwości płatnicze skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże - jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). W ocenie Sądu, z uzasadnienia wniosku powinny wynikać konkretne okoliczności, świadczące o istnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być przy tym realne. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek i nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 7 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 469/18). W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu powyższych okoliczności. W części skargi, która dotyczyła rozpatrywanego wniosku skarżąca przytoczyła argumentację, dość ogólnie traktującą o możliwych skutkach wykonania decyzji. Skarżąca przedstawia dość szczegółowe wyliczenia kosztów działalności w okresie miesięcznym, jednak pomija kwestie związane z przychodem jaki uzyskuje z tytułu prowadzenia przedszkola. Wysokość uzyskiwanych przychodów jest kluczowa dla całościowego zobrazowania kondycji finansowej przedszkola. Kwota 510 tys. złotych jaką skarżąca wskazuje tytułem ponoszonych miesięcznych wydatków może sprawiać wrażenie, że suma ta jest istotnym obciążeniem i dalsza działalność przedszkola jest realnie zagrożona. Z drugiej strony, w przypadku braku wskazania uzyskiwanych przychodów, Sąd nie jest w stanie stwierdzić na ile te obciążenia uniemożliwiają wykonanie zaskarżonej decyzji i jak to wpłynie na dalszy byt placówki w przyszłości. Prowadzenie przez 11 lat działalności gospodarczej, która wiąże się z zatrudnieniem, jak wskazuje skarżąca, 40 osób na podstawie umowy o pracę pozwala przypuszczać, że działalność jest rentowna. Ponadto, Sąd podkreśla, że wstrzymanie wykonania decyzji powinno nastąpić jedynie w szczególnych okolicznościach i nie może odbyć się niejako na niekorzyść Skarbu Państwa, który to na chwilę obecną oczekuje zwrotu przekazanej skarżącej dotacji. Wniosek skarżącej przedstawia jednak okoliczności, jakoby to ona była stroną poszkodowaną w niniejszej sytuacji, co po analizie zgromadzonego materiału dowodowego nie znajduje uznania Sądu. Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z pewnym ryzykiem, przede wszystkim finansowym, w związku z czym strona nie może przerzucać własnej odpowiedzialności na inne podmioty w oparciu o okoliczności korzystne jedynie dla jej aktualnej sytuacji. Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.