I SA/Lu 1207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie skargi na działania Naczelnika Urzędu Skarbowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi dotyczącej działania Naczelnika Urzędu Skarbowego, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby skarbowej wniósł o jej odrzucenie, wskazując na brak właściwości sądów administracyjnych do rozpoznawania tego typu spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Podstawą do merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (...); 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...); 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Mając na względzie z jednej strony treść wyżej powołanego przepisu, z drugiej zaś wskazany przez skarżącego przedmiot skargi należy stwierdzić, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej (organ wyższego stopnia) udzielonego w odpowiedzi na skargę złożoną przez stronę na działania Naczelnika Urzędu Skarbowego prowadzącego w stosunku do strony postępowanie egzekucyjne. Zważyć jednak należy, że inicjujące postępowanie pismo strony z dnia [...] r. stanowiło skargę powszechną, o jakiej mowa dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "K.p.a.". Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że do rozpatrywania tego rodzaju skarg właściwe są organy określone w art. 229-230 K.p.a. Skarga przewidziana w wyżej wymienionych przepisach uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (co nastąpiło zaskarżonym pismem). Sprawy skargowe rządzą się swoimi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Skarga z art. 227 K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji nie jest także, dopuszczalne wnoszenie skarg do sądów administracyjnych na pisma zawierające stanowisko właściwego organu dotyczące tego typu skarg. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.