I SA/Lu 1222/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu doradcy podatkowego J. P. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od dywidendy za 2012 r. p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 1222/13, referendarz sądowy zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla niej pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnikiem tym Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego J. P., wykonującego zawód w L. Pełnomocnik skarżącej złożył do akt sprawy pełnomocnictwo i zapoznał się z ich treścią. Następnie na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. w której uczestniczył ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik, Sąd wydał postanowienie umarzające postępowanie oraz przyznał doradcy podatkowemu J. P. wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Następnie w dniu 22 kwietnia 2014 r. pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oświadczając, że opłaty z tego tytułu nie zostały zapłacone w całości lub w części. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym jest, że doradca podatkowy ustanowiony z urzędu, ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ). Szczegółowe regulacje w tym zakresie zawiera rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), zwanego dalej rozporządzeniem. Zgodnie z unormowaniem § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji (w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna) - 240 zł. Kwota ta stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Jak wynika z akt sprawy przywołane przepisy znalazły już zastosowanie w niniejszej sprawie. Mianowicie Sąd rozstrzygając sprawę postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r., przyznał również doradcy podatkowemu J. P. wynagrodzenie za czynności podejmowane przed sądem pierwszej instancji, w wynikającej z ww. przywołanych przepisów kwocie 295,20 zł. Powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik strony może kwestionować w ramach przysługujących mu środków odwoławczych. Brak jest natomiast podstaw do ponownego przyznania mu wynagrodzenia z tego samego tytułu, a zarazem do uwzględnienia jego wniosku. Jego uwzględnienie byłoby bowiem równoznaczne z ponownym przyznaniem wynagrodzenia za tę samą czynność, wykonaną w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, co jest niedopuszczalne. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie ww. przepisów należało orzec jak w postanowieniu.