I SA/Lu 123/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego I. S. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia i od października do grudnia 2007 r. p o s t a n a w i a przyznać doradcy podatkowemu I. S. kwotę 2.214 zł (słownie: dwa tysiące dwieście czternaście złotych), obejmującą podatek od towarów i usług w wysokości 414 zł (słownie: czterysta czternaście złotych), tytułem wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie). Postanowieniem z dnia 2 lutego 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu doradcę podatkowego, którym wyznaczony został doradca podatkowy I. S. Następnie wyrokiem z dnia 25 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do sierpnia i od października do grudnia 2007 r. Od wyroku tego ustanowiony dla skarżącego doradca podatkowy, złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały pokryte w całości lub w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r. oddalił skargę kasacyjną (sygn. akt I FSK 1653/12) pozostawiając rozstrzygnięcie w przedmiocie tego wniosku Sądowi I instancji. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej cyt. jako p.p.s.a.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153 dalej powoływanego jako "rozporządzenie"). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej dotycząca określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 31.255,00 zł. W takim przypadku, wpis sądowy ma charakter stosunkowy, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Z kolei zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy od 10.000 zł do 50.000 zł wynosi 2.400 zł. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75 % kwoty ustalonej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy 100 % tej kwoty, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie zaś do § 4 ust.1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter przedmiotowej sprawy referendarz sądowy uznał, że kwota 1.800 zł wynagrodzenia jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu, gdyż prowadził on sprawę w obu instancjach. Tak ustaloną wysokość wynagrodzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23% przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, tj. o 414 zł (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Wobec powyższego na podstawie przywołanych przepisów orzeczono jak w postanowieniu.