I SA/Lu 1247/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A spółka z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2011 r. p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu A spółka z o.o. w K. wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie tylko w stosunku do zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji ale i wynikających z pozostałych rozstrzygnięć wydanych przez organy podatkowe. Argumentowała, że nie jest w stanie funkcjonować, gdyż wszystkie jej rachunki bankowe zostały skutecznie zablokowane, a znajdujące się na nich zasoby przejęte przez organ egzekucyjny, co umożliwia stronie dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Za utrwalone w doktrynie i orzecznictwie uznać należy stanowisko, że przez użyte w przywołanym przepisie pojęcie szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Odnosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej nie sposób nie zauważyć, że z samej argumentacji przedstawionej we wniosku nie można wywieść jego zasadności. Nie mniej jednak, w przedmiotowej sprawie, Sąd stoi na stanowisku, że ocena przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna być dokonana z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy oraz znanych sądowi z urzędu, a przedłożonych chociażby na etapie postępowania w przedmiocie prawa pomocy, stosownych dokumentów i złożonych wyjaśnień obrazujących kondycję finansową strony skarżącej. W tych okolicznościach, w pierwszej kolejności należy wskazać na fakt zawieszenia z urzędu postępowania sądowego w sprawie niniejszej do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych przedstawionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 562/14 (sygn. akt TSUE C-418/14), a więc odroczenia w czasie weryfikacji rozstrzygnięć organów podatkowych w sprawach strony skarżącej zawisłych przed tutejszym Sądem (łącznie 26 spraw). Ponadto, jak wynika z akt sprawy (dokumentów dotyczących sytuacji płatniczej i zdolności finansowych spółki) w stosunku do skarżącej spółki prowadzonych jest kilkadziesiąt postępowań egzekucyjnych zarówno z inicjatywy podmiotów prywatnych jak i organów podatkowych. Organy egzekucyjne prowadzą egzekucję między innymi poprzez zajęcie rachunków bankowych skarżącej oraz wszystkich posiadanych przez nią nieruchomości i rzeczy ruchomych. W ocenie Sądu, okoliczność zawieszenia postępowania sądowego oraz wysokość zobowiązań podatkowych ciążących na skarżącej spółce we wszystkich sprawach zawisłych przed tutejszym sądem i fakt ich egzekucji, to przesłanki, które uzasadniają wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów, działając na podstawie z art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.