I SA/Lu 125/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skarg Przedsiębiorstwa A. spółki z o.o. w H. na decyzję: 1. Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005r. 2. Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. - w zakresie sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanego na rozprawie w dniu 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 125/08 postanawia: z urzędu sprostować oczywistą omyłkę zawartą w pkt. II sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 125/08 w ten sposób, że nr [...] zastąpić nr [...] W dniu 8 czerwca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynął wniosek skarżącej spółki o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 125/08 poprzez prawidłowe wskazanie w pkt II w/w wyroku oznaczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowego z dnia [...] jako decyzji o nr [...] a nie jak wskazał Sąd decyzji o nr [...] z uwagi na oczywistą omyłkę w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 156 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak słusznie wskazała strona wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r. wydanym w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w pkt II uchylając decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] wskazał na nr decyzji pierszwoinstancyjnej jako [...], w sytuacji, gdy oczywistym jest, że chodzi o decyzję z dnia [...] nr [...] co wynika wprost z akt sprawy, jak i uzasadnienia niniejszego wyroku . Wobec powyższego uznając wniosek strony za zasadny, działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.