I SA/Lu 1251/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego J. P. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a przyznać doradcy podatkowemu J. P. wykonującemu zawód w ramach Kancelarii Prawno - Podatkowej, znajdującej się w L., przy ul. C. 14/10, wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), zawierającej podatek od towarów i usług w wysokości 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia 2 lutego 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej doradcę podatkowego, którym wyznaczony został J. P. Następnie postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił jej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Po zapoznaniu się z uzasadnieniem ww. postanowienia, wyznaczony doradca podatkowy oświadczył, że w odrębnym piśmie skierowanym do skarżącej wyraził stanowisko prawne, co do zasadności i podstaw ewentualnej skargi kasacyjnej i poinformował o możliwości działania przez stronę w tej kwestii samodzielnie, poza przyznanym jej przez Sąd prawem pomocy. Następnie wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Jak stanowi art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej cyt. jako p.p.s.a.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153 dalej powoływanego jako "rozporządzenie"). Zgodnie z treścią § 4 ust. 2 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach niniejszej sprawy doradca podatkowy złożył wymagane oświadczenie. Wykazał też, że opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządził i przekazał skarżącej. W tym miejscu zwrócenia uwagi wymaga, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn akt OZ 720/04, publ. ONSAiWSA 05/5/93 w przypadku gdy pomoc prawna udzielona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej powinien on wykazać, że opinia ta została sporządzona i przekazana stronie. Sąd ustalając czy pomoc prawna w tej formie została rzeczywiście udzielona stronie może jednak poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika. Mając to na uwadze należy stwierdzić, że jeśli w okolicznościach rozstrzyganego przypadku pełnomocnik strony złożył stosowne wyjaśnienia, że przedmiotową opinię przesłał skarżącej i jeśli skarżąca po chwilę obecną nie zakwestionowała faktu udzielenia jej takiej pomocy to zachodzą warunki by przyznać pełnomocnikowi należne wynagrodzenie. I tak w rozpoznawanej skarga została wniesiona na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wydaną w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Przedmiotem zaskarżenia nie jest zatem należność pieniężna. W takim przypadku, zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi - 50 % kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy -75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie zaś do § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, kwotę wynagrodzenia sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów należne pełnomocnikowi doradcy podatkowemu w tej sprawie wynagrodzenie wynosić powinno 50% kwoty w wysokości 240 zł, czyli kwotę 120 zł i być podwyższone o kwotę 27,60 zł stanowiącą podatek od towarów i usług (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23 % tego podatku). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.